ต่อ
     รถจอดที่ เมืองโพนโอง เพื่อรอรับผู้โดยสาร ระยะทางยังไม่ถึงครึ่งเลย
โห....ยังไม่ถึงครึ่งทางหรือนี่ อะไรมันจะไกลขนาดนั้น นี่ขนาดว่า
รถวิ่งเร็วแล้วนะ.... รอ แล้วรอเล่า ผู้โดยสารก้ไม่มี
รถอีกคันวิ่งมาจอดข้าง ๆ แล้วคนขับก็ลงไปพูดคุยกัน

    ต่อมาเราต้องเปลี่ยนรถ ไปคันที่แออัดกว่า และบนหลังคายังมีของ
เต็มไปหมด ดูแล้วหวาดเสียวเหลือเกิน เวลาเข้าโค้งบนภูเขา
พอเราเข้าไปนั่งด้านใน ยังไม่ทันวางกระเป๋าดีเลย ป้าเมียคนขับที่นั่งตอนท้าย
ก็ควักเงินออกมา ตีแปะ ๆ ที่ฝ่ามือ ส่งสัญญาณว่า 15 พันกีบ...
  ให้ตายสิ ชาร์ตกันต่อหน้าต่อตาชาวลางเลย......ผมเหลือบไปมองหน้าอ้าย
คนที่คุยกันมาตลอดทาง ทำหน้าขอความเห็นใจ แต่ก้ไม่มีใครช่วยได้
สุดท้ายต้องจ่ายคนล่ะ 15 พัน ไม่อยากคิดมากและไม่อยากเสียอารมณืกับ
เงิน 20 บาทที่จ่ายเพิ่ม.... ผมก็หันไปคุยกับโนริโอะ

     ถนนเริ่มโค้ง...ขึ้นเขาลงเขา ผมง่วง...เลยหลับ บนแขนตัวเอง
ตรงข้ามเป็นฝรั่งวัยไม่เกิน 20 กะลังทำอย่างเดียวกัน ดูท่าทางแกจะทรมานกว่าผมเยอะ
เพราะว่าตัวสูงกว่า ....หลับ ๆ ปวด ๆ อยู่อย่างนั้นเป็นนาน
รถจอดที่ข้างทาง...ข้างทางเป็นหมู่บ้านชาวลาว เล็ก ๆ 
รูปทรงเหมือนกับหมู่ บ้านชาวเขาเสียมากกว่า

     สาวลาวแรกรุ่นนุ่งผ้าถุง ขาย      " ซี้น "
เวลาขายแกก็จะร้องว่า ซื้อปิ้งซี้นบ่ ฟังดูแล้ว ไม่กล้าหิว
ผมไม่ชอบคำนี้เลย....แค่ได้ยินก็ คาว เสียแล้ว
โนริโอะ สกิดผมว่าอยากกิน ให้ถามราคาให้หน่อย

   2,000 กีบต่อไม้ กับอะไรเหลือง ๆ ผมไม่รู้

โนริโอะกัด ก้วบ ๆ ๆ ๆ....อย่างเอร็ดอร่อย แล้วถามผมว่าลองไหม
ผมไม่กล้า...ไม่กล้า เพราะว่าแก บอกว่าซี้น นั่นล่ะ
แล้วโนริโอะก็ เกิดอยากรู้ว่าไอ้ที่กินอยู่มันคืออะไรกันแน่

   ผมก็เลยถามอ้ายเพิ่น ได้ความว่ามันคือ ไข่ไก่พันธ์ ที่ยังอยู่ในตัวไก่อยู่
เขาเอามาปิ้งเสียบไม้ขาย .....เหลืองอร่าม !!!!!!!
ถึงเวลาไปต่อ ผมดีใจที่ผมไม่ได้กินอะไรมาเลย ไม่งั้นมันคงต้องหลั่งไหลออก
มาจากข้างในแล้วล่ะ ผมภาวนาขออย่าให้มีใคร อ้วก..เลย เพราะหากเห็น
ผมคงจะทนไม่ไหวและก็จะอ้วกตาม..

   เวียนหัวเหลือเกิน........เวียน ๆๆๆๆๆ
ถึงเร็ว ๆ เถ้อออออ จะทนไม่ไหวแล้ว
มองไปข้างหน้า เห็นภูเขารูปร่างคุ้นตา ก็ใจชื้นขึ้น
นั่นแน ๆ วังเวียง ...ผมจำรูปร่างภูเขานั้นได้
และก้จริง ๆ ด้วยสิ....... รถวิ่งเข้าไปจอดที่ลานกว้างใหญ่
มันคือลานอะไร กว้างขวางเหลือเกิน.....

      เราเดินตัดลานนั้นเข้าไปยังตัวเมือง ( หรือหมู่บ้าน? )
โนริโอะเกิดปวดเยี่ยว.... แล้วก็เดินตรงไปยังพุ่มไม้ โห...ง่ายว่ะ
ตามข้อมูลบกว่า ที่พักใกล้ ๆ วัดราคาถูก ดังนั้นผมก็เลยต้องตามหาวัด

เดินเข้าเมืองเลี้ยวซ้าย.... จะเอ๋ กับเกสเฮ้าส์ เข้าไปถามดูราคา 100 บาท
โนริโอะ  ร้อง "Really ?" เราขอดูห้องและตอบตกลง เพราะราคาก็ โอเค
เตียงใหญ่ นอน 2 คนได้สบาย.... 

             .....วังเจริญ เกสเฮ้าส์ เราจะอยู่ 2 คืน.....

กลับไปหน้า...รวมวัน

วันที่ 6 ยิ้มใส ๆ จากสาววังเวียง