เมื่อครั้งที่ผมรู้สึกว่าถูกความรัก "ทำร้าย"
	  ผมได้ถามตัวเองว่า "ความรัก" เกิดจากใคร ?
	    ตัวของผมเองใช่มั๊ย ?  แล้วในเมื่อผมเป็นคนทำให้มันเกิดผมจะโทษใครได้
	      แม้แต่ความรัก...ผมก็โทษไม่ได้ เพราะ...ความรักก็ได้ทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดีที่สุดแล้ว
	        ....ความรักได้หยิบยื่นความอบอุ่น....
	          ความอาทร ความรู้สึกดี ๆ 
	            รวบรวมเก็บเอาไว้ ณ ที่ซึ่งความรักได้ก่อเกิด
	            ความทรงจำก็ได้ถูกเก็บซ่อนเอาไว้อย่างดี
	         ณ ที่นั่น ก็คือหัวใจ และครั้งนั้นก็เป็นครั้งสุดท้าย...
	       ที่ผม "ใส่ร้าย" ความรัก ทุกวันนี้...
	   ผมสามารถยิ้นได้บนใบหน้าและภายในหัวใจ
	ผมว่า...รอยยิ้มคงมาจากการที่ผมได้สัมผัสความรัก  อย่างลึกซึ้ง

		            

		สุข ทุกข์ เศร้า เหงา เจ็บ วนเวียนว่ายคือ ความรัก
		   สุข...เมื่อแรกพบคว้าสัมผัส  ทุกข์...เมื่อเป็นไปไม่ได้อย่างใจหวัง
		      เศร้า... เมื่อไม่เข้าใจในความรู้สึก
		      เหงา...เทื่อไกลห่างร้างพบ  เจ็บ...เมื่อพรากจาก
		      จงรักเถิด...แม้จะร้กอย่างไหวหวั่น
		    จงรักเถิด..แม้จะรักอย่างทุกข์ทน
		จงรักเถิด....ไม่ว่าความรักของเจ้าจะเป็นเช่นไร
	             เพราะตราบใดที่หัวใจยังมี ความรักนี้จักมิสุดสิ้น
	          ไม่มีใครที่จะผิดหวังไปตลอดกาล