LE PHILOSOPHIA STOIC
Spicilegios del Scripturas de Seneca
Espistula super Deo in Homine
Illo es un via bon e salutar si, como tu scribe, tu persevera in tu persecution de un bon
mentalitate; illo es stupide a precar pro illo quando tu pote obtener lo per te proprie effortios. Nos
non ha besonio de elevar nostre manos a celo o implorar le sacrista pro accesso plus proxime al
aure del idolo, como si ille poterea audir nos plus clarmente; deo es vicin te, con te, intra te. Si,
Lucilio, il ha un spirito sancte vivente intra nos qui observa nostre actos bon e mal e vigilia super nos.
Ille nos tracta secundo le via que nos le tracta. Nulle homine es bon sin deo. Poterea ulle homine
transcednder Fortuna sin su adjuta? Il es ille que imparti consilio grand e honste. In omne homine
'habita un deo, qual deo nos non sape"(aeneid 8:352).
Ha tu jammais incontrate un boschetto spisse con arbores venerabile que domina le talia ordinari e
per lor stratos de ramos intertlaciate obscura le lumine del celo? Le talia del foreste, su solitude
quiete, le meravilia de umbra dense e inrupte in le spatio intoccate, impartara un conviction de
deitate. Un caverna formate per erosion profunde de roccas tene un montania super illo, un
vacuo spatiose producite non per le obra de homine ma per causas natural: tu anima sera activate
per pavor reverential religiose. Nos venera le fontes de fluvios grande; nos construe altares ubi rivo
ample subito explode de le invisibile, nos adora calide geyseres; e nos consecra lacos pro lor aquas
opac e profunditates sin plumbero. Si tu vide un homine non territe in periculo, intoccate per
passion, felice in adversitate, calme in le tempesta furiose, vidente humanitate de un grado plus alte
que le del deos, sera tu non movite per veneration? Non dicera tu: "Iste es troppa grande e
elevate pro esser un qualitate con le parve corpore que lo contine; le poter que ha informate ille
homine es divin."?
Un anima que es de statura superior e ben governate, que defla le imponente per passar lo per
e risos a tote nostre timores e precarios, es impellate per un fortia celeste. Un cosa talmente grande
non pote star sin un contreforte de divinitate. Su parte plus grande ergo habita su fonte. Justo
como le radices del sol caleface vermente le terra ma resta al fonte de lor radiation, un anime
talmente grande e sancte se abassa al terra pro dar nos sagessa plus proxime del divin; ma benque
illo es in relationes con nos, illo tene a su fonte; illo se liga a illo, illo reguarda verso illo, illo cerca
reunir se con illo, e su anxietate con nostre affaires son superior e separate.
E que es iste anima? Illo brilla con nulle bon ma su proprie. Poterea alique esser plus stupide que
le laudar un homine pro illo que non es su proprie? O plus demente que admirar un homine pro illo
que pote immediatemente transferar se a un altere? Redinas de auro non cause que un cavallo es
melior. Un leon con criniera aurate, worked over e worn down a submit a grooming, entra le arena
como un animal toto differente del leon non tondite con animo intacte. Hardite in attacco, como
natura vole que ille es, belle proque mal pectinate- le terror ille inspira es le essentia de su attraction
- ille es plus abile que ille creatura adornate falsemente e sin animo.
Necuno debe facer se honor de lo que non es, essentialmente, su proprie. Nos lauda un vite
quando illo carga su branchettas con fructo, si su peso dismonta le multe appoios que lo appoia.
Prefererea ulle homine le vite famose que ha uvas de auro e filios de auro pendante de illo? In un
vite le vitrtute peculiar es fertilitate, e in un homine, anque, nos deberea laudar lo que es
peculiarmente su propie. Ille ha un belle banda de sclavos, un fine cavallo, longe acres, grande
investimentos; ma nil de iste cosas es in ille, illos son circa ille. Lauda lo que non pote dar se o levar
se, que es peculiarmente illo del homines. Que es isto, demanda tu? Illo es anima, e ration perfecte
in le anima. Pro homine es un animal rational, e su bon es realisate si ille actua le potentialitate pro
le qual natura le dava esser. E que demanda ration de ille? Un cosa multo facile: viver secundo su
natura. Ma follia general causa que illo es difficile; nos nos pulsa le un le altere in vice. E como pote
on revocar gentes a securitate quando il ha un grege pulsante les e necuno pro retener les?
Vale.
Epistula super Amiticia
Illo es tu amico como tu le scribe, que me ha apportate tu littera, e postea tu preveni que io non
discute tu affaires con ille liberemente proque tu te ipse evita facer lo. In le mesme littera, ergo,
tu affirma que le homine es tu amico e dice que ille non es. Si tu da ille parola bastante specific su
usage popular e appella un homine "amico" como nos appella tote candidatos pro minesterio
"gentilhomines", o saluta homines cuje nomines nos passa quando nos les incontra como "mi car
senior", nos lassara illo passa. Ma si tu pensa un homine al qual tu non se fide tanto completemente
como tu te fide a te ipse es un amico, tu es gravemente in error e non comprende le signification de
ver amiticia.
Delibera super tote questiones con tu amico, ma primo delibera de ille. Post amiticia il
debe haber fide complete, ma ante illo, discretion. Si tu reverte le precepto de fide de Theophrasto
e prova le homine que tu ha amate in loco de amar le homine que tu ha provate, tu placia le carro
ante le cavallo e confunde le regulas de conducto social. Pensa longemente si o no tu deberea
admitter un homine a tu amiticia, e quando tu ha decidite que tu deberea admitter le, admitte le con
tote tu corde e parla con ille tanto liberemente como con te ipse. Tu deberea, naturalmente, vive in
un tal maniera que tu ha nulle confidentias que tu non poterea divulgar mesmo a un inimico; ma
proque costume ha facite certe passages in le vita secrete de un homine, discute tu reflections e tu
anxietates con un amico. Si tu crede que ille es loyal tu le facera assi. Le timor de qualque gentes
que on los decipe ha inseniate homines de deciper los; lor suspiciones da un licentia a injuria.
Proque deberea io vigilar super mi parolas in le presentia de mi amico? Pro que non deberea io
considerer me ipse sol in su presentia?
Qualque gentes da a cognoscentias casual conto complete de illo que on debe confider solmente a
amicos e discargar quecunque es super lor mentes a in ulle aures a toto. Qualque, super le altere
mano, se contrahe del privatate (confidentia) de lor amicos le plus car; illos non se fiderea mesmo les
ipse, si illo es possible, ma supprime tote lor confidentias profundemente intra se. Necun via es
correcte. Fider se a tote le mundo e fider se a necuno es ambe incorrecte, ben que io poterea dicer
le un mal es un excesso de francessa e le altere un excesso de securitate.
Un altere reprehensibile par es le homine qui es nunquam in reposo e le homine qui es sempre in
reposo. Activitate non es alacritate ma le agitation de un mente turbulente. E disdignar tote
activitate como un incommoditate non es reposo ma decadentia mental e inertia. Tene in mente le
remarca que io legeva in Pomponio: "Qualque gentes ha retirate a tenebras tanto profunde que illes
pensa alique in lumine es obscur." Le duo attitudes deberea attemperar le un le altere: le homine de
humor relaxate deberea agi, le homine active relacar se. Consulta Natura: illa te dicera que illa
creava ambe le die e le nocte.
Vale.
Espistula super Moderation
Tu absurditate e tu concentration de mente de via unic super melioration quotidian da a me
satisfaction e joia; io incoragia, no, implora, que tu te preserva in tu curso. Ma io te admoni que
tu non te comporta como illos cuje fin es notorietate in loco de progresso; non face tu habito o
modo de vita conspicue. Le vestimentos rude, le capillos non taliate, un braba non tondite,
disdigno militante de argenteria, un matta displicate super le terra, e tote altere medios perverse de
annuncio de se mesme tu debe evitar. Le mer titulo de philosophia, comocunque modestemente
portate, es bastante injuste; que si nos deberea comenciar a excusar nos ipse del usos ordinari de
humanitate? Al interior nos pote esser differente in cata puncto, ma nostre parte anterior deberea
conformar a societate. Le toga non debe esser lavate e repassate exquisitemente, ma illo non
deberea esser immunde. Nos non debe posseder argento con designos de auro, ma que nos non
equa le absentia de auro e argento con frugalitate. Nostre effortio debe esser de facer nostre via
de vita melior que le del grege, non contrari a illo; nam alteremente nos tornara de nos e repulsara
gentes que nos vole meliorar. Le resultato serea que illos refusara imitar alique in nostre
programma pro timor illos deberea imitar toto in illo.
Le prime promissa de philosophia es un senso de participation, de pertiner a humanitate, esser un
membro de societate. Dissimilitude nos alienara de nostre promissa. Nos debe esser attentive
que nostre effortios de eveliar admiration non es risibile o odiose. Nostre principio, tu te memora,
es "Vita secundo natura"; ma illo es contra Natura a tormentar su corpore, a detestar
arrangiamento faceilemente acquirite, a facer un puncto de sordidessa, a usar alimentos que non
son solmente imcostose ma repugnante e repulsive. Desirar delicatessas es un marca de luxo; illo
es justo tante un marca de follia a evitar alimentos ordinari que non es costose. Illo es frugalitate
que philosophia demande, non affliction, e frugalitate non debe esser negligente. Isto io tene es le
modo correcte: on deberea guidar su vita inter bon mores e mores public; homines deberea
respectar nostre via de vita, ma illos deberea trovar lo recognoscibile.
"Que es le resultato? Agira nos como alteres agi? Habera il nulle distinction inter nos e illes?"
Un distinction multo grande. Alicuno qui reguarda attentativemente realisara que nos es
inverisimile le grege. Alicuno qui entra nostre casa admirara nos in loco de nostre furniture. Il es
un grande homine qui usa ceramo como si illo sia argento; ille es nulle minus grande qui usa
argento como si illo sia ceramo.
Ma io procede a dar te tu portion regular de mi profito del die. Io trova in Hecaton que accurtar
desiro serva como un remedio contra timores; "Tu cessara haber timor," dice ille, "si tu cessa
sperar."
Tu pote demandar, "Como pote cosas talmente differente va mano in mano?" Le veritate es, mi
car Lucilius, que benque illos pare a differer illos son in facto attaccate; un catena junge le
prisionero e su guarda, e iste duo, differente como illos son, i in su mesuras in le mesme via. Timor
tene passo con sperantia. Ni trova io que illo es surpendite que illos tene compania, pro cata
pertine a un mente in incertitude, un mente pendante super lo que le futuro poterea apportar. Le
causa in ambe casos es fallimento de adjustar nos ipse al presente e un tendentia a projectar
nostre processos mental lontano a in le futuro. Prevision, le qual es le avantage le plus grande de
humanitate, es dunque cambiate a disavantage. Bestias evita le periculos que los confronta, e
quando illos los ha evitate illos sta in reposos; le futuro e le passato, equalmente, nos tormenta.
Nostre superioritate nos apporta multe affliction; memoria revoca le tormento de timor, prevision
lo expecta. Necuno confina su miseria al presente.
Vale.
Va al le Pagina de Philosophia Stoic.
Iste pagina date gratis per 
Obtene vostre proprie Pagina Principal Gratuite.