η λέσχη του έρημου ρόδου

αλέξης σ.

δημοσιεύτηκε στο φανζίν happy harry #5

Ι. ΜΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ / ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ

Υπάρχουν μέρες που θέλω να γράψω, ξέρω όμως ότι δε θα τα καταφέρω. Ξέρω ότι το μυαλό μου δεν πρόκειται να συγκεντρωθεί πουθενά. Δεν πρόκειται να καταφέρω ν' αρχίσω, να ξεχωρίσω, να τελειώσω, δεν ξέρω πώς να μιλήσω, πώς να γράψω το ένα ή το άλλο. Στην ουσία δεν ξέρω σε ποιον θα γράψω. Κομφούζιο θα μου πεις που επικρατεί, ίσως και να μην έχεις άδικο. Τελικά δεν ξέρω να περιγράψω αυτά που θέλω και να προσπαθώ πραγματικά και δεν καταφέρνω τίποτα και έχω ανάγκη και θυμάμαι κάποτε και πως η ζωή τα φέρνει όλα μπροστά στα μούτρα σου, στα τρίβει μπροστά στα μάτια σου, ξέρεις μωρέ, κάτι αιφνιδιασμοί ταχύτατοι.

Και η μουσική πανταχού παρούσα, να σου φωνάζει "μη φοβάσαι ρε, εγώ είμαι εδώ, κρύψου κοντά μου". Και νομίζω ότι νοιώθω καλά σαν την φυλακίζω μέσα στα πλαστικά κουτιά και νομίζω ότι καταφέρνω κάτι και μου το επιβεβαιώνει και αυτή, "ακόμα εδώ είμαι ρε, σου ξαναέφυγα" κι σκεπάζομαι γρήγορα γρήγορα και ονειρεύομαι ότι πέθανα κι όλα τα υπόλοιπα είναι μια διάσταση με εκατομμύρια νότες, σαν τα μεσαία και τα βραχέα κι εγώ αιώνιος, ιπτάμενος κάπου εκεί μέσα. Ξυπνάω κι είναι κιόλας πρωί κι όλα είναι τόσο λίγα, τόσο δέσμια της γνώσης τους, που καταριέσαι πάλι την ώρα και τη στιγμή που δεν παραιτήθηκες. Το ξέρω ότι κανείς δε θέλει να νοιώθει έτσι κι όμως ίσως και να τρέχουν όλοι κάπου εκεί μέσα, κάπου τριγύρω, και μετά γεμάτοι από συναισθήματα που τα ονομάζουν έμπνευση, σου παρουσιάζουν το έργο τους, κι εσύ κι εγώ κουνάμε το κεφάλι μας. Κανείς δε μετανοιώνει ποτέ για τίποτα, αυτή είναι η αλήθεια.

Ξέρεις, δεν είμαι αληθινός, όσες φορές κι αν είπα κάτι τέτοιο ήταν μεγάλο ψέμα. Και δεν είμαι αληθινός γιατί οι ισορροπίες μου είναι τελείως απορυθμισμένες. Και πιστεύω ότι το ν' αποκτήσεις ισορροπία είναι δύσκολο, όχι όσο φαίνεται βέβαια, αλλά είναι δύσκολο και να την αποκτήσεις και να την κρατήσεις και να την ελέγξεις. Μερικοί βέβαια δεν χρειάζονται ισορροπία, ίσως γιατί κάποιοι άλλοι τους ρύθμισαν αυτό το κουμπί, όλα ανθρώπινα είναι, δε μπορούμε να κατηγορήσουμε κανένα συγκεκριμένα. Νομίζω ότι όλη αυτή η αντίφαση της ζωής μας είναι ένα από τα μέτρα και τα σταθμά αυτής της -σκόπιμα- ενεργειακής επιβίωσής μας. Και πιστεύω ν' αντιλαμβάνεσαι πόσο επικίνδυνη είναι η αντίφαση ως πραγματικότητα. Πιστεύω στους οιωνούς και τα σημάδια, αλήθεια σου λέω πιστεύω, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν.

Μου συμβαίνει συχνά αυτό, να μην εκφράζομαι κι όταν καταφέρω να προσπαθήσω να εκφραστώ να επικρατεί πανικός, λογικά καταστρεπτικό το θεωρώ για την επικοινωνία. Αλλά ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να είναι μόνος, για να πορεύεται μόνος, για να επιδιώκει να είναι μόνος, ένα από τα συμπεράσματα που σε χτυπάει κατακέφαλα, όπως λέγαμε η ζωή που τα φέρνει όλα μπροστά στα μούτρα σου. Και οι πόλεις φτιαγμένες για να σε αφομοιώνουν με το μεγαλείο τους και συ να προσπαθείς να αποδράσεις, να πεις ότι είσαι κάποιος άλλος, κάπου αλλού με κάτι άλλο στη σκέψη σου και στην αμέσως επόμενη ματιά σου. Ο κύριος κάποιος άλλος που τρώει το κάτι άλλο και χαιρετάει με τ' άλλο χέρι κι ακούει την άλλη φωνή, που τρώει στ' άλλο εστιατόριο, που πίνει τ' άλλο νερό και που κοιμάται σ' άλλα χωράφια απ' αυτά που θα περίμενες ότι θα κοιμόταν. Και κοιμάται που λες στ' άλλα χωράφια με εκατομμύρια άλλες φτηνές σκέψεις-βλέψεις-συμπεράσματα. Νομίζω ότι αυτός ο κύριος, κάποιος άλλος, είναι πάντα μαζί μας και μας προτρέπει να κάνουμε κάτι άλλο. Φάρμακο της στασιμότητας μπορεί να 'ναι, αλλά κανείς δε θέλει τέτοιες παρέες.

Οι γραμμές της γνωριμίας μας χάθηκαν, από την αρχή δεν υπήρξαν, όταν πορεύεσαι μόνος σου κάπως έτσι έχει, οι γνωριμίες σου θα είναι εξετάσεις σύντομες και υποχρεωτικές, όταν εξετάζεις τον εαυτό σου προχωράς κάποια βήματα μπροστά στη συμπεριφορά σου προσπαθώντας να καθαρίσεις την σκέψη σου. Κι εσύ μικρός αντίπαλος, μικρός εχθρός της θλίψης. Πιστεύω τώρα να με καταλαβαίνεις ή τουλάχιστον ν' αρχίζεις να με καταλαβαίνεις. Πιστεύω να καταλαβαίνεις ότι όταν γίνομαι κουραστικός έχω το λόγο μου, έχω ουσίες που μια ζωή προσπαθώ να προσεγγίσω, να φτιάξω, να διαλύσω, να ξεπεράσω...

Σήμερα και χθες και προχθές ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Διαφορετικό όνομα δε μπορείς να δώσεις, εκτός βέβαια κι αν έχεις κάποιο χρέος σαν ποιητής, μα αν είσαι ποιητής το χρέος σου το ξεπληρώνεις σύντομα, μερικοί απ' αυτούς το ξεπλήρωσαν από την πρώτη συγκατάβαση, είναι απίστευτα σύντομη η χρέωσή τους μερικές φορές. Άλλες φορές όμως παίρνει χρόνο, μα τι στα λέω όμως, έτσι κι αλλιώς ξέρεις που θα τους βρεις, κάτω εκεί στο "ταμείο παρουσίασης έργου", κάθε μέρα ξεπληρώνουν, μερικοί απ' αυτούς, ξεπληρώνουν μια ζωή ολάκερη. Μια ζωή προσπαθούν να αποφύγουν, να γλιτώσουν απ' αυτό το χρέος και μια ζωή αποτυγχάνουν.

Προσπάθησα να σε πάρω τηλέφωνο, να σου υπενθυμίσω ότι μου είπες ψέματα, να σου ανακοινώσω ότι με στεναχώρησες, το τηλέφωνο ήταν πανάκριβο και θυμήθηκα ότι έχω ένα χρέος να πληρώσω αύριο... Τελικά άφησα τη μουσική να στα υπενθυμίσει όλ' αυτά.

Σήμερα έπιασα όλο τον κόσμο να κοιμάται. Μεγάλη υπόθεση το να συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος κοιμάται ή υπολειτουργεί, πραγματικά μεγάλη υπόθεση. Ξέχασέ το όμως, ίσως και να ήταν ιδέα μου, ίσως και να μην ήταν έτσι. Κάπως έτσι είχε η κατάσταση μετά από δυο-τρία βήματα παραπάνω. Στον επόμενο δρόμο το 'χα βγάλει ήδη από το μυαλό μου. Γαμημένες μέρες.

Ήταν βροχερή μέρα, η μέρα που ανακάλυψα ότι η περηφάνια μου ήταν πιο δυνατή απ' οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Ξαφνικά ένοιωσα ότι υπάρχω, ένοιωσα ότι μπορώ να κλωτσήσω οτιδήποτε χωρίς να σηκώσω το πόδι μου, το να καταλαβαίνεις ότι υπάρχεις σου δίνει ακόμα μια προθεσμία ζωής, μια μικρή διάρκεια ελπίδας που δεν είχες ποτές σου. Μόνος άνθρωπος, μόνη ελπίδα.

Η "Λέσχη του Έρημου Ρόδου" ιδρύθηκε κάποιο μοναχικό βράδυ του Σεπτεμβρίου. Ιδρύθηκε για να συμπεριλάβει στις τάξεις της όλα τα μοναχικά κορόιδα του κόσμου, που ποτέ δεν πίστεψαν ότι θα βρουν κάτι, κάποτε.