η καλύτερη νύχτα της ζωής μου

άρΞης

δημοσιεύτηκε σε διαγωνισμό του ηλεκτρονικού περιοδικού propaganda

Ό,τι περιγράφεται παρακάτω, βεβαιώνω, είναι πέρα για πέρα αληθινό. Κι αυτό γιατί εύκολα θα μπορούσε κανείς, λόγω πιθανής φτώχειας εμπειριών, να ισχυριστεί πως πρόκειται για μια κακή απομίμηση "παραληρικών" αφηγήσεων που λειτουργεί ως διαφυγή από τη στειρότητα των μέχρι τώρα βιωμάτων του συγγραφέα.
Τι είναι ωραίο σε μια νύχτα; Ποια είναι η πιο ωραία νύχτα στη ζωή ενός προσώπου; Αν με ρωτούσαν στην ηλικία των έξι, θα έλεγα η βραδιά των γενεθλίων μου. Στα δεκαοχτώ η νύχτα που έκανα έρωτα, σε μια σκηνή, σε ένα δάσος, ένα καλοκαίρι, σ' ένα νησί βόρεια του Αιγαίου.
Ένα χρόνο νωρίτερα, ίσως έλεγα πως η πιο όμορφη νύχτα της ζωής μου ήταν μια Νύχτα Ταραχών Στην Πόλη, όταν βρέθηκα με συμπολεμιστές αντιμέτωπος με τις δυνάμεις της τάξης.
Το ερώτημα αυτό, είναι αλήθεια, θα έφερνε σε αμηχανία τους περισσότερους ανθρώπους, μια που λίγα έως τίποτα από αυτά που θα έλεγαν ή έγραφαν θα προκαλούσαν λίγο ενδιαφέρον. Τι; Μια νύχτα με φίλους; Η ημέρα του γάμου τους; Τα χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά; Ένα βράδυ που-πέρασαν-καλά; Η κοινοτοπία του θέματος θα προτιμούσε να δώσει τη θέση της στη σιωπή.
Εγώ, θα τολμήσω να δηλώσω ότι η πιο όμορφη νύχτα της ζωής μου ήταν η νύχτα που τρελάθηκα. Είναι συνηθισμένο να αποδίδεται δυσάρεστο περιεχόμενο στην τρέλα, να νοείται σαν συνώνυμο της φρίκης. Αλλά δεν ήταν - για μένα τουλάχιστον - έτσι.
Η πιο όμορφη νύχτα μου ήταν η πιο έντονη νύχτα μου - κι αυτά τα δυο είναι πράγματι συνώνυμα.
Αν η μυστική εμπειρία υπάρχει, πρέπει να είναι κάπως έτσι - αλλά δίχως την τραγική κατάληξη της χημικής καταστολής. Τη νύχτα εκείνη, όλα έδεσαν μεταξύ τους και όλα απευθύνονταν σε μένα - τόσο σημαντικός ήμουν! Οι στίχοι των τραγουδιών, οι ταμπέλες των καταστημάτων, οι τίτλοι των εφημερίδων και τα τυπογραφικά λάθη - ειδικά αυτά - μιλούσαν για εμένα ή με δίδασκαν πολύ σημαντικά πράγματα.

- Τι έχεις;
- Σκέφτομαι κάτι πολύ σημαντικό.

Δεν κοιμήθηκα όπως όλος ο κόσμος. Στοχάσθηκα πάνω στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. Νωρίτερα είχα αναλύσει στους φίλους μου τη νέα μου θεώρηση και είχα πείσει έναν από αυτούς (ο οποίος είχε τα λογικά του) ότι ένα οικείο μας πρόσωπο ήταν μασόνος. Καθώς όλα ήταν τελείως μεταμορφωμένα, τα πιο τετριμμένα πράγματα - ένα κάδρο, ένας αριθμός τηλεφώνου - παρουσίαζαν τεράστιο ενδιαφέρον. Είδα μια φωτιά απ' το μπαλκόνι, που ξεφύτρωσε από το τσιμέντο του ακάλυπτου της πολυκατοικίας που βρισκόμουν, φιλοξενούμενος στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα μάλλον έβρεχε, οπότε λίγο αργότερα η βροχή έσβησε τη φωτιά. Δεν ήμουν 19 αλλά 25 και ήταν πλέον συζητήσιμο αν ήμουν γένους αρσενικού ή θηλυκού.
Τα πάντα ήταν ένα τεράστιο Θέατρο, που παιζόταν ενώπιόν μου, τόσο γελοίο μα και αναγκαίο για να συνειδητοποιήσω το προφανές: όλα είναι ένα θέατρο. Πότε ξημέρωσε; Είχε περάσει ένα λεπτό, μια ώρα ή δέκα - δεν θα απαντούσα ποτέ με σιγουριά.
Για την ώρα αυτή ή τις δέκα, ήμουν φωτισμένος, εκλεκτός, κάτοχος απόλυτης γνώσης και σπάνιων ικανοτήτων, ήμουν κυνηγημένος, παρακολουθούμενος, αδαής, γυμνός.
Ήμουν τρελός.