φανταστικές ιστορίες

ambroce bierce

δημοσιεύτηκαν στο ομώνυμο βιβλίο από τις εκδόσεις γράμματα

Η Ηθική Αρχή και το Υλικό Συμφέρον

Μια Ηθική Αρχή συνάντησε κάποιο Υλικό Συμφέρον πάνω σε μια γέφυρα που χωρούσε μόνο έναν να περάσει.
"Πέσε κάτω, ευτελές πράγμα!" βροντοφώναξε η Ηθική Αρχή, "κι άσε με να περάσω από πάνω σου!"
Το Υλικό Συμφέρον την κοίταξε απλώς στα μάτια και δεν είπε τίποτα.
"Α" έκανε δισταχτικά η Ηθική Αρχή, "τότε ας ρίξουμε κλήρο να δούμε ποιος θα περιμένει για να περάσει ο άλλος".
Το Υλικό Συμφέρον εξακολουθούσε να σωπαίνει και την κοιτούσε στα μάτια χωρίς να σαλεύει.
"Για ν' αποφύγουμε τη σύγκρουση" συνέχισε η Ηθική Αρχή, κάπως αμήχανα, "θα πέσω εγώ κάτω και θα σ' αφήσω να περάσεις από πάνω μου".
Τότε το Υλικό Συμφέρον βρήκε τη μιλιά του και, κατά περίεργη σύμπτωση, ήταν ακριβώς η μιλιά που του ταίριαζε. "Δε νομίζω πως αξίζει τον κόπο να σε πατήσει κανείς" είπε. "Κι ύστερα, προσέχω πάντα πολύ τι έχω κάτω απ' τα πόδια μου. Γιατί δεν πέφτεις στο νερό;"
Έτσι κι έγινε.

Ο Αστυνόμος και ο Κακοποιός

Ο Αρχηγός της Αστυνομίας, που είδε έναν Αστυνόμο να δέρνει έναν Κακοποιό, οργίστηκε πολύ και του είπε να μην το ξανακάνει γιατί θα τον απολύσει.
"Μην είστε τόσο αυστηρός" είπε ο Αστυνόμος χαμογελώντας. "Τον χτύπησα μ' ένα ρόπαλο παραγεμισμένο με ροκανίδι".
"Εντούτοις" επέμεινε ο Αρχηγός της Αστυνομίας, "πήρες μια δυσάρεστη πρωτοβουλία, έστω κι αν δεν τον πόνεσες. Παρακαλώ να μην επαναληφθεί".
"Μα και ο Κακοποιός ήταν παραγεμισμένος με ροκανίδι" είπε ο Αστυνόμος χαμογελώντας πάντα.
Ο Αρχηγός της Αστυνομίας έκανε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, κι άπλωσε το δεξί του χέρι τόσο απότομα, που το δέρμα στη μασχάλη του σκίστηκε κι ένα ποτάμι ροκανίδι έτρεξε από την πληγή. Ήταν ένας γεμιστός Αρχηγός της Αστυνομίας.

Το Χριστιανικό Ερπετό

Ένας Κροταλίας γύρισε σπίτι στα παιδιά του και είπε "Παιδιά μου, μαζευτείτε για να λάβετε την τελευταία ευλογία του πατέρα σας και να δείτε πώς πεθαίνει ένας χριστιανός".
"Τι κακό σε βρήκε, Πατέρα;" ρώτησαν τα Μικρά φιδάκια.
"Με δάγκωσε ο εκδότης μιας κομματισμένης εφημερίδας" ήταν η απάντηση, συνοδευμένη από το δυσοίωνο επιθανάτιο κροτάλισμα.

Το Λιοντάρι και ο Κροταλίας

Ένας Άνθρωπος που βρήκε στο δρόμο του ένα Λιοντάρι προσπαθούσε να το δαμάσει με τη δύναμη του ανθρώπινου βλέμματος. Λίγο πιο κει ήταν ένας κροταλίας που επιδιδόταν στον υπνωτισμό ενός μικρού πουλιού.
"Πώς τα πας, αδελφέ;" φώναξε ο Άνθρωπος στο άλλο ερπετό χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του από τα μάτια του Λιονταριού.
"Υπέροχα" αποκρίθηκε το φίδι. "Η επιτυχία μου είναι εξασφαλισμένη. Το θύμα μου έρχεται διαρκώς πιο κοντά παρ' όλες τις προσπάθειές του".
"Και το δικό μου" είπε ο Άνθρωπος, "έρχεται διαρκώς πιο κοντά παρ' όλες τις προσπάθειές μου. Είσαι σίγουρος πως όλα πάνε καλά;"
"Αν δεν το νομίζεις" απάντησε το ερπετό όπως μπορούσε, μπουκωμένο καθώς ήταν με το πουλί, "καλύτερα να τα παρατήσεις".
Μισή ώρα αργότερα το Λιοντάρι, καθαρίζοντας βαθυστόχαστα τα δόντια του με τα νύχια του, είπε στον Κροταλία ότι ποτέ, σ' όλη την πλούσια πείρα που είχε από απόπειρες να το δαμάσουν, δεν είχε δαμαστή που να προσπαθεί τόσο σοβαρά να τα παρατήσει. "Αλλά" πρόσθεσε μ' ένα πλατύ χαμόγελο όλο σημασία, "τον κοίταξα ενθαρρυντικά".

Ο Γέρος κι ο Μαθητής

Ένας Όμορφος Γέρος συνάντησε ένα Μαθητή του Κατηχητικού, έβαλε το χέρι του τρυφερά πάνω στο κεφάλι του παιδιού και του είπε: "Να ακούς, γιέ μου, τα λόγια των σοφών και να τηρείς τις συμβουλές των δικαίων".
"Εντάξει" είπε ο Μαθητής του Κατηχητικού, "συνέχισε".
"Όχι, εγώ προσωπικά δεν έχω καμιά σχέση μ' αυτό" είπε ο Όμορφος Γέρος. "Απλώς τηρώ μια από τις συνήθειες της ηλικίας μου. Εγώ είμαι πειρατής".
Κι όταν τράβηξε το χέρι του από το κεφάλι του παιδιού, αυτό πρόσεξε ότι τα μαλλιά του είχαν γεμίσει με ξεραμένο αίμα. Έπειτα ο Όμορφος Γέρος συνέχισε το δρόμο του προσφέροντας τις νουθεσίες του σε άλλους νέους.

Το Γελαστό Είδωλο

Ένα Είδωλο είπε σ' έναν Ιεραπόστολο: "Φίλε μου, γιατί προσπαθείς να με ρίξεις στην καταφρόνια; Αν δεν υπήρχα εγώ, τι θα ήσουν εσύ; Θυμήσου το δημιουργό σου για να 'ναι οι μέρες σου πολλές πάνω στη γη".
"Ομολογώ" απάντησε ο Ιεραπόστολος παίζοντας στα χέρια του μερικά νομίσματα που του είχε στείλει ένα κατηχητικό της χώρας του, "ότι είμαι δημιούργημά σου, αλλά ενίσταμαι γιατί δε μπορείς να μνημονεύσεις εδάφια της Γραφής με ακρίβεια και ορθότητα. Γι' αυτό θα εξακολουθήσω να σε πολεμάω με το σπαθί του πνεύματος".
ίγο καιρό αργότερα οι λάτρεις του Ειδώλου έκαναν μια μεγάλη θρησκευτική τελετουργία δίπλα στο βάθρο του, κι ένα μέρος της τελετής ήταν το ψήσιμο του Ιεραπόστολου. Καθώς η γλώσσα αφαιρούνταν για να μεταφερθεί στην τράπεζα του αρχιερέα, "Αχά!" είπε το Είδωλο στον εαυτό του, "αυτό είναι το σπαθί του πνεύματος -το μόνο σπαθί που είναι λιγότερο επικίνδυνο όταν βγει από τη θήκη".
Και γέλασε με το χιούμορ του τόσο ευχάριστα, ώστε οι επαρχίες της Γκαργκαρού, της Μγκουάνα και της Σκοουόου προσβλήθηκαν από φυλλοξήρα.

Ο Άνθρωπος και το Πουλί

Ένας Άνθρωπος μ' ένα Κυνηγετικό Όπλο είπε σε κάποιο Πουλί:
"Είναι, ξέρεις, όλα βλακείες -που παριστάνουν το κυνήγι σαν θηριώδες σπορ. Βάζω τη δεξιοτεχνία μου εναντίον της πονηριάς σου, αυτό είναι όλο. Είναι ένα δίκαιο παιχνίδι".
"Σωστά" είπε το Πουλί, "όμως εγώ δε θέλω να παίξω".
"Γιατί όχι;" ρώτησε ο Άνθρωπος με το Κυνηγετικό Όπλο.
"Το παιχνίδι είναι δίκαιο όπως λες" απάντησε το Πουλί. "Οι πιθανότητες είναι περίπου ίδιες. Αλλά σκέψου τη μίζα. Για 'σένα είμαι εγώ, όμως για 'μένα τι υπάρχει;"
Όντας απροετοίμαστος για να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα, ο Άνθρωπος με το Κυνηγετικό Όπλο, ενεργώντας με σύνεση, ξεφορτώθηκε αυτόν που το έθεσε.

Δύο Ευσεβείς

Ένας Χριστιανός κι ένας Ειδωλολάτρης Βουτηγμένος στην Άγνοια λογομαχούσαν, όταν ο Χριστιανός, με την αβρότητα που χρησιμεύει για να ξεχωρίζουν οι αληθινά ευσεβείς από τους λύκους τους μεταμφιεσμένους σε πρόβατα, αναφώνισε:
"Αν ήταν στο χέρι μου, θα ανατίναζα όλους τους θεούς σου με δυναμίτη".
"Κι εμένα αν ήταν στο χέρι μου" απάντησε ο Ειδωλολάτρης ο Βουτηγμένος στην Άγνοια με φαρμακερή κακεντρέχεια αλλά και γλοιώδη μειλιχιότητα, "θα έβαζα την αύρα να τους φυσήξει έξω απ' το σύμπαν".