τα καλύτερα πράγματα στη ζωή γίνονται ακόμα με το χέρι

ι.π.

δημοσιεύτηκε σα φλάιερ για να μοιράζεται στο δρόμο το '98

Κοίταξε συνοφρυωμένος το διφορούμενο μήνυμα στο εσωτερικό του καπνού Drum. το έβρισκε άδικο. Προσπαθείς με κάθε τρόπο να κάνεις όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη την ύπαρξή σου και πάνω που αρχίζεις να πιστεύεις ότι εντάξει, ίσως η ζωή να μην έχει ενώσει τις δυνάμεις της εναντίον σου, έρχεται μια τέτοια σύμπτωση (;) να σε καταρρακώσει ξανά, να ισοπεδώσει το ψυχικό σου πεδίο. "Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή γίνονται ακόμη με το χέρι" Ήταν πολύ χοντρό για να το θεωρήσει απλή σύμπτωση. το σύμπαν γελούσε μαζί του εδώ και καιρό και δεν είχε πρόβλημα να του το δείχνει κατάμουτρα.
Έκλεισε τον καπνό και κοίταξε γύρω του για κανένα τσιγάρο. Δεν ήθελε να το βάλει στο στόμα του το περιεχόμενο της απροκάλυπτης ειρωνείας του. Άνοιξε ένα πακέτο Camel και άναψε ένα τσιγάρο, ρουφώντας ταυτόχρονα δυο μεγάλες γουλιές καφέ. Η Μαρία κοιμόταν ακόμη, οπότε δε χρειαζόταν να τις δώσει άμεσα εξηγήσεις για τη λεηλασία των τσιγάρων της.
Στο μυαλό του του ήρθε η εικόνα της όπως κοιμόταν μπρούμυτα με το σεντόνι να καλύπτει νωχελικά, δήθεν αδιάφορα, τους γλουτούς της και τη μέση της αφήνοντας ακάλυπτα όλα τα υπόλοιπα. Είχε αγνοήσει επιδεικτικά όλες τις προσπάθειές του για μια επαφή με τα σημεία που έκρυβαν η στάση της και το σεντόνι. Ήθελε να παραμείνουν φίλοι; Αρχίδια. Όταν θες να παραμείνεις φίλος με κάποιον δεν κοιμάσαι μισόγυμνη δίπλα του. Άσε που δεν ήταν και ποτέ φίλοι τώρα που το σκεπτόταν. Ξεπίτηδες το έκανε για να του σπάσει τα νεύρα. Να του κατακρεμνίσει το ηθικό.
Νοιώθοντας κάτι να ανεβαίνει από το στομάχι του και να σφίγγει την καρδιά του, άναψε ακόμη ένα τσιγάρο. Αν συνέχιζε μ΄ αυτό το ρυθμό δε θα άφηνε τσιγάρα για τον πρωινό καφέ της Μαρία -του ΄χε δηλώσει σαφώς και ρητώς; ότι χρειαζόταν τουλάχιστον πέντε για να μπορέσει να ξυπνήσει. Θυμήθηκε την έκφρασή της καθώς του το τόνιζε το προηγούμενο βράδυ και ένοιωσε το στομάχι του να στριφογυρνάει. Κοίταξε με απελπισία το φούσκωμα στο σώβρακό του. "Όχι πάλι, όχι πάλι". Τον είχε τυραννήσει ύπουλα όλο το βράδυ μέχρι το ξημέρωμα που με 2-3 γρήγορες κινήσεις άνοιξε το δρόμο προς όλα αυτά τα πλασματάκια που ζητούσαν επί ώρες να εξέλθουν. ο καρπός του πόθου του κατέληξε στη χαβούζα κάτω από το σπίτι και όχι το μουν..
Αρκετά!!! Απαγορευόταν να κάνει τέτοιες σκέψεις. Θα έκανε ένα τσιγάρο ακόμη -κοίταξε με ενοχή το μισοάδειο πακέτο- και μόλις τελείωνε θα την έκανε για το σπίτι του. "Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία, αλλά έχω κάτι πράγματα να κάνω σπίτι".
"Απ΄ αυτά που γίνονται καλύτερα με το χέρι;"
Τη μαλακισμένη. Τη φαντάστηκε να ψάχνει τους καπνούς για να βρει αυτόν με το κατάλληλο ρητό. "Σου πήρα και καπνό για να σταματήσεις να με ταράζεις στην τράκα" του ΄χε πει χθες βράδυ χαμογελώντας του γλυκά -με τη σιχαμένη γλύκα που αναμφίβολα θα ΄χε και το χαμόγελο του ιούδα. Ήταν όλα προσχεδιασμένα λοιπόν. Όλα κανονισμένα για να τον κάνει να αισθανθεί μαλάκας.
Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Να φύγει αμέσως. Δε θα την περίμενε καν να ξυπνήσει. Άρχισε να της γράφει ένα σημείωμα ανάβοντας ένα ακόμη τσιγάρο για την περίσταση, αλλά η αίσθηση δαχτύλων που εισχωρούν στα μαλλιά του τον ανάγκασε να σταματήσει.
Έκρυψε πανικόβλητος το σημείωμα καθώς η Μαρία κάθισε στα γόνατά του.
"Κοιμήθηκες καλά;", τον ρώτησε γλυκά.
"Ναι", μουρμούρισε αυτός.
"Μμ, εγώ έπεσα ξερή με το που ξάπλωσα. Δεν ξύπνησα ούτε λεπτό".
Ήταν αποφασισμένη να συνεχίσει το παιχνίδι της λοιπόν. αλλά δε θα της περνούσε. σηκώθηκε μ΄ ένα απότομο τίναγμα απομακρύνοντάς τη από πάνω του. "Φεύγω", έκανε ξερά.
"..." δεν έκανε η Μαρία κοιτώντας τον απορημένη.
Έβαλε το χέρι στην τσέπη του και έβγαλε ένα 500ρικο. Τα τελευταία του λεφτά. Τα άφησε με ένα ύφος ελαφρής αηδίας στο τραπέζι. "Αυτό για τα τσιγάρα που σου κάπνισα. Τον καπνό σου να τον κρατήσεις", πρόσθεσε πικρόχολα.
Έφυγε βροντώντας πίσω του την πόρτα καθώς αυτή συνέχιζε να τον κοιτά έκπληκτη. Κατέβηκε με γρήγορα βήματα στο δρόμο και συνέχισε να περπατά. Δεν ήθελε να πάρει λεωφορείο. της είχε δώσει άλλωστε και τα τελευταία του φράγκα.
Προσπάθησε απελπισμένα να σκεφτεί κάτι ευχάριστο αλλά κάθε σκέψη του κομματιαζόταν από την εικόνα της Μαρίας να κοιμάται (ή μάλλον να κάνει ότι κοιμάται) δίπλα του απαθής ενώ αυτός τη χάιδευε με την Ήττα να καθρεφτίζεται στο απορημένο και απελπισμένοι ταυτόχρονα βλέμμα του.
Αποφάσισε - εντελώς αναίτια- πως ένα τσιγάρο θα τον βοηθούσε να καθαρίσει το μυαλό του. Έπρεπε να κάνει τράκα. Πέρασε απέναντι σε μια καφετέρια. Δυο κοπελίτσες πίναν μπροστά του καφέ. Προχώρησε προς το μέρος τους αποφασισμένος, όταν η μελαχρινή μακρυμάλλα άνοιξε τον καπνό της και άφησε επιδεικτικά να φανεί το ρητό "Τα καλύτερα πράγματα...".
Όχι.Όχι.Όχι. Δε θα άφηνε να τον νικήσουν. Με μια γρήγορη ματιά εντόπισε έναν τύπο να σηκώνεται από το τραπέζι του βαστώντας ένα πακέτο Winston. Έπρεπε να τρέξει για να τον προλάβει. Με τις πρώτες ενδείξεις πανικού να τον καταλαμβάνουν, παραμέρισε βίαια την κοπέλα και έτρεξε φουλαριστός. Ο τύπος είχε ήδη περάσει το δρόμο και τον ακολούθησε τρέχοντας.
"Ει, φίλε" φώναξε και μετά πάγωσε βλέποντας το φορτηγάκι να πλησιάζει ιλιγγιωδώς. "Πάρτα πούστη", σκέφτηκε και αποφάσισε να μη ουρλιάξει. Ο γδούπος του σώματός του που τιναζόταν στον αέρα και οι κραυγές των κοπελιών από την καφετέρια ήταν ούτως ή άλλως αρκετά για ηχητικά εφέ. Ο οδηγός του άσπρου - μπλε φορτηγού με την επιγραφή "Drum - η απόλαυση στα χέρια σας" δε μπόρεσε να φρενάρει αρκετά γρήγορα ώστε να μην περάσει πάνω από το σώμα του τύπου που προσγειώθηκε πέντε μέτρα μπροστά.

______________________________________________________________________________

Η Μαρία κοίταξε θλιμμένα από το παράθυρο. τι είχε κάνει που τον πρόσβαλλε; Ένοιωθε τόσο κουρασμένη το βράδυ. Ίσως αυτός να νόμισε ότι τον έφτυνε. Μα το πρωί είχε προσπαθήσει να του δείξει ότι ο...Σκατά. σκατά. Σκατά. Και πάνω που είχε αρχίσει να κάνει σχέδια για το καλοκαίρι.
Δεν είχαν μείνει και τσιγάρα. Αποφάσισε να κάνει ένα στριφτό. Το έστριψε -απαίσια όπως πάντα με τον καπνό να είναι συγκεντρωμένος στο μέσο λες και το τσιγάρο ήταν έγκυος - και το άναψε κοιτώντας το πακέτο του καπνού που εντελώς ανεξήγητα έμοιαζε να της χαμογελά κακόβουλα.