το πρόσωπο του Καντήλα

στέλιος παπαγρηγορίου

Μίλαγε διαρκώς για κάτι μακρινό και εγώ το μόνο που έκανα ήταν να μετράω τις μύγες που πετούσαν πάνω από το νεκρό γατί. Το κεφάλι του ήταν σφηνωμένο μέσα σε μια κονσέρβα. Δεν ξέρω πως έγινε αυτό αλλά έγινε. Το έβλεπα εκεί μπροστά στα μάτια μου. Το γατί ήταν όσο νεκρό είναι και ένα μουσείο. Ακίνητο και μαύρο. Το κατάλαβα μόλις το κλώτσησα με την μύτη του παπουτσιού μου.
Ο Καντήλας δεν ήξερε πως εγώ απλά βαριόμουν τις βαρετές κουβέντες του, που πετάγονταν σαν σφαίρες από το στραβό, ρυτιδιασμένο στόμα του. Το μόνο που μ' ένοιαζε ήταν το πώς μια γάτα είχε μπορέσει να βάλει το κεφάλι της μέσα σε ένα μικρό κονσερβοκούτι από πράσινα φασόλια και μετά να άφησε τον εαυτό της να πεθάνει εκεί μέσα!
Ο Καντήλας είχε τον δικό του χαβά. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει να μου λέει πως απόκτησε την πάνω δεξιά ρυτίδα κάτω από το μάτι, το πώς τον καταστρέψανε οι γυναίκες του ηγούμενου με τις ζήλειες τους και το πώς θα μπορούσε να συντηρήσει την προσωπική του συλλογή από σπάνια αναπηρικά καροτσάκια, χωρίς να σκουριάσουν από την φθινοπωρινή βροχή στο κτήμα του.
Η μέρα τελείωσε και εγώ το μόνο που έκανα με απόλυτη ακρίβεια ήταν να αναρωτιέμαι για το πώς αυτή η γάτα κατάφερε να αυτοκτονήσει με ένα κονσερβοκούτι από πράσινα φασολάκια.
Ο Καντήλας συνέχιζε να μιλάει ανενόχλητος από την επιτηδευμένα φανερή μου ενόχληση.