มีบ้างครับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรม ผู้ช่วยผู้กำกับอธิบายให้ผมฟังหลายอย่าง มีเรื่องหนึ่งผมว่าเป็นวัฒนธรรมที่น่ารัก แต่ใช้ในการแสดงละครไม่ได้ คนไทยไม่ชอบความขัดแย้ง ยากมากครับที่จะให้นักแสดงรู้สึกว่าเป็นเรื่องธรรมดาของตัวละครที่จะสนุกกับการได้จี้จุดอ่อน แล้วก็ให้เกิดความไม่พอใจ ขัดแย้ง ก็ละครมันเป็นเรื่องของความขัดแย้งนะครับ นักแสดงของผมชอบพูดคล้อยตามกัน ไม่พยายามให้มีความแตกต่าง มีความพยายามจะเข้าใจอีกฝ่ายหนึ่งครับ อันนี้ต้องอธิบายกันหลายครั้ง

อีกกรณีหนึ่ง " คอยโกโดต์ " เป็นเรื่องของคนเร่ร่อน 2 คน เป็นเรื่องของคนที่ยากจน สกปรก ไม่มีจะกิน เป็นโรค ตลอดจนปากเหม็น ตีนเหม็น ถ่มถุย-กักขฬะบ้าง เป็นมนุษย์ที่เหมือนขยะ แต่นักแสดงของผมรู้สึกลำบากใจมากทุกครั้งที่จะไม่สุภาพ ระมัดระวังกิริยา แล้วก็ไม่กล้าทำอะไรที่มันไม่ดี… ไม่สุภาพ ต้องคุยกันว่าตัวละครเป็นอย่างไร ความงามในละครน่ะเป็นความงามที่เราจำลองภาพมนุษย์เศษขยะพวกนี้ได้ต่างหาก ไม่ใช่งามเพราะสะอาด - มีรสนิยม - สุภาพ สวยงาม

ผมคัดเลือกนักแสดง 5 คนจากการเปิดคัดเลือกตัว 2 วัน ผมโชคดีมาก ผมได้นิสิตเอกศิลปการละคร " สวรุส นพวงศ์ ณ อยุธยา " เป็น โกโก ได้ " ณรงค์ชัย แซ่เอี้ยว " บัณฑิตจากวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ที่แสดงละครมาแล้วหลายเรื่อง เป็น ดีดี้ ได้นักแสดงอาชีพที่มีวินัยดีเยี่ยมอย่าง " คมสัน นันทวิต " แสดงเป็นปอซโซ ส่วนลักกี้ ของผมเป็นคนวิเศษจริงๆเลยครับ " กิตติพัทธ์ ชลารักษ์ " เอกศิลปการละคร และจะไม่มีใครจำ กิตติพัทธ์ ได้เลย The boy ของผมเป็นผู้หญิงคนเดียวใน Cast คือ " ผริตตา ยันตดิลก "

ผมมีทีมงานที่ดีเยี่ยมครับ เป็นคณาจารย์ของภาควิชา ผมได้บทแปลของคุณเพ็ญศรี เผ่าเหลืองทอง ซึ่งเป็นนักการละครมาก่อน บทละครของ Beckett เป็นอมตะ แล้วก็เป็นความจริงที่เป็นสัจจธรรมครับ นักแสดงของผมแม้ว่าจะยังเด็ก แต่การมีโอกาสได้รู้จักงานของ Beckett ในวัยขนาดนี้ เป็นโอกาสที่ดีของชีวิตนะครับ ผมสนุกกับการทำงานของผมมาก มันสนุกกว่าเป็นคณบดีมากนะครับ ผมไม่ต้องไปประชุม ไม่ต้องไปงานเลี้ยงรับรอง มีเวลาทำงานกับทีมงานที่ผมชอบ ชีวิตผมมีความสุขมากครับ ปัญหาที่เกิดขึ้นเป็นปัญหาจากงาน… ไม่มีอะไรน่าหนักใจเลย