De wekker gaat, shit.. nu al kwart over 6? Benen uit bed, kreun, kreun, gaat dat? hmm.. nog helemaal stijf.. ga ik starten of niet? Eerst maar ontbijt en een pijnstiller dan zie ik wel weer. Ik wist eigenlijk gisterenavond al dat Monique niet zou starten, maar we hebben het allebei niet hardop gezegd. Het moment dat ze blaren vond onder de tape wist ik het. Ontbijt, pijnstiller, schoenen aan en op weg naar het startpunt. Monique op haar slippers die ze de tweede dag had gekocht omdat ze gewoon niet meer op haar schoenen naar huis kon. Bij het startpunt moest het toch gezegd worden, allebei huilen en toen moest ik toch alleen verder gaan...
Ik had een stuk nodig om op gang te komen, pijnlijke stijve spieren, werd aan alle kanten ingehaald maar gaandeweg ging het beter. Onderweg met veel mensen gepraat. Zo bijzonder om die saamhorigheid te voelen onder elkaar. Er liepen bijvoorbeeld mensen met een geel t shirt aan waarop stond met hart (getekend) voor de 10e. Ik had dat alle vier de dagen nu al gezien dus vroeg wat de 10e was. Bleek dat ze met zijn negenen liepen en de 10e was een vriendin die was overleden. Ik heb nog een tijdje opgelopen met een man die vertelde over zijn geadopteerde dochter en kleinkinderen, met een franse soldaat van 70 en voordat ik het wist was ik bij de 1e stopplaats. 12 kilometer zaten erop!
Natuurlijk veel smsjes van en naar Monique. Het ergste van de 4 daagse vond ik de momenten als je even hebt gerust en dan weer gaat lopen.. pijn!!
Eigenlijk is de laatste dag heel snel voorbij gegaan, net voor Malden nog een keer gepauzeerd en toen door naar de finish, nog 10 km. Al vanaf Malden stonden er rijen dik mensen langs de kant te juichen, te klappen, dat was echt heel bijzonder. Iedereen stond met gladiolen (ik hoorde later dat dat het symbool is van de overwinning). De laatste kilometers waren heel gaaf qua sfeer, maar tegelijkertijd heel zwaar, omdat je er gewoon alleen nog maar wilt er zijn. Ik werd continu gebeld en gesmsed en dat was heerlijk.
Eindelijk, eindelijk, eindelijk de St. Annastraat. oftewel de Via Gladiola, daar zou iedereen staan. En ja hoor, na enig heen en weer gesms over langs welk nummer ik liep zag ik Monique en Gabrielle, Pascal, Thierry, toen kwam Erik en de rest en ik kon alleen nog maar huilen. Ik liep toen nog aardig vlot, maar toen ging de plug eruit, maar ik moest wel nog zon half uur verder naar de finish. Gabrielle heeft dat laatste stuk met me meegelopen. Gauw mijn diploma opgehaald en toen moest ik dus stilstaan in de rui. Toen nog dat hele stuk terug, tussen honderdduizenden mensen en ik kon echt niet meer, liep alleen nog te strompelen. Toen ik eenmaal terug was moest ik natuurlijk ook nog naar het station lopen. Gelukkig was de trein er zo. En zo eindigde het hele avontuur.
Bij half 7 gaat de wekker, dag 4! Bij het opstaan branden mijn voeten al, maar ik wil toch kijken of ik mijn schoenen aan kan. Helaas, ik kan er gewoon niet inkomen. Estrel weet op dat moment ook nog niet of het gaat lukken vandaag. Ze neemt een pijnstiller en kijkt dan hoe ze naar de start kan lopen, als het dan een beetje gaat, loopt ze door. Ik ga op mijn slippers mee. We nemen bij het startpunt nog een bak koffie en Estrel besluit toch te gaan lopen. Ik verlaat het parcours. Jammer!!, maar wat niet gaat, gaat niet! Ik strompel weer terug naar huis, onderweg koop ik nog een paar rozen die de kinderen aan hun moeder kunnen geven bij de finish. Om mijn dag door te komen vraag ik aan Eva een doek of iets dergelijks om een spandoek voor Essie te maken. Eva heeft geen doek, maar komt met een dik stuk karton terug. Dat brengt me op het idee om een 4daagse medaille te maken, want die krijg je alleen als je de 40 km loopt en Es en ik vinden dat je die ook al verdient bij 30 km! Eva zoekt op internet het voorbeeld en ik kon aan de slag. De mannen en kinderen trotseren ondertussen de megafiles om naar Nijmegen te komen. Rond half 2 komen ze aan. We hebben met zn allen voor aan de straat op Essie staan wachten, want het logeerhuis lag vlakbij de finish en de route kwam er langs. Als Essie dichtbij is laat ze ons dat middels een sms-je weten en wij lopen haar tegemoet. Ze heeft het toch maar mooi gehaald!!! Ze loopt samen met Gabrielle verder naar het eindpunt.
Zodra ze terug is bij het huis, pakken we onze spullen en vertrekken we. Het eerste stuk met de trein en in Wychen pakken we verder de auto (het was vrijwel onmogelijk om met de auto tot in Nijmegen te komen) Op de terugweg hebben we gezamenlijk bij McDonalds gegeten ter afsluiting. Daarna weer ieder naar ons eigen huis gegaan.
Ondanks het feit dat ik de 4e, meest bijzondere dag niet heb kunnen lopen en ik graag samen met Essie over de eindstreep was gekomen vond ik het een waanzinnig avontuur.
Maar of ik het ooit nog eens zou doen????
