Allereerst wil ik iedereen heel erg bedanken voor de kerstgroeten en nieuwjaarsgroeten en alle andere reacties! Jullie kunnen je niet voorstellen hoe leuk het is van mensen te horen als je zo ver weg zit! En jor (en tijn) bedankt voor de foto's! Geeft een beetje een plaatje bij het verhaal hier.
Ik was gebleven bij 6 december, de dag dat ik van Cairns terugvloog naar Sydney. Het was een hele mooie vlucht over het Great Barrier Reef en omdat het helder was kon ik het zo zien liggen. Echt super! Daarna begonnen al snel de zenuwen te komen, want ik ging weer richting Sydney en richting Ross. Ik had hem een tijdje niet gezien en dan ga je je toch afvragen hoe de persoon ook alweer in het echt was. Op het vliegveld in Sydney was ik aan het wachten op mn bagage toen Ross naar me toe kwam lopen (heel raar, maar mensen van buiten kunnen zo bij de bagageband). Hij was nog leuker dan ik in mijn gedachten had gehad en vanaf die tijd ben ik alleen maar heel erg verliefd op hem. We hebben een paar dagen in Sydney doorgebracht. Het was aan de ene kant heel vertrouwd in Sydney rond te lopen en aan de andere kant heel raar om dat te doen met iemand die je niet meteen koppelt aan Sydney, maar meer aan de oostkust. Een hele rare dag was die dinsdag (9 dec) toen ik Thiemo en Dorien (huisgenoot en ex-huisgenoot) in Sydney ontmoette. Zij waren op doorreis naar Nieuw-Zeeland en waren ook precies deze tijd in Sydney en dus hadden we afgesproken. Het was heel leuk om ze te zien, maar ook heel erg raar. Ik leef hier in een totaal andere wereld en het klopt niet wanneer mensen van mijn leven in Nederland in dit wereldje komen. Alsof thuis opeens dichterbij was en ik kreeg dan ook een soort heimwee toen we afscheid namen. Ik was echt blij dat Ross toen bij me was.
Toen werd het weer tijd voor keuzes maken. Waar gaan we heen, wanneer en hoe? Het maken van keuzes is moeilijk en alhoewel het geen klap uitmaakt hier omdat je op vakantie bent zorgt het toch voor de nodige stress: hostels bellen, bus regelen dat soort dingen. We besloten naar Canberra te gaan: de hoofdstad van Australie. Erg grappig, want toen we ons buskaartje bij de receptie gingen kopen en we zeiden dat we naar Canberra wilden, vroeg het meisje achter de balie: " Capberry? Hoe schrijf je dat? Daar heb ik nog nooit van gehoord". Zelfs toen we het spelden ging er geen belletje rinkelen. Ze wist niet dat Canberra een plaats in Australie is, laat staan de hoofdstad. Dat een van jullie dat niet weet, kan ik dan nog begrijpen (zou natuurlijk ook een schande moeten zijn), maar dat iemand die in Australie reist dat niet weet is toch wel een beetje triest.
Het grappige is dat dat vrij typerend is voor wat Canberra is. De stad is een geheel geplande, symmetrische stad en staat in Australie bekend als de plek waar je niet wilt wonen. Er zijn ook genoeg backpackers die zeggen dat het de moeite van het daarheen gaan niet waard is. Juist omdat het zo bijzonder saai moest zijn, waren wij er benieuwd naar. Een heel korte historische schets van Canberra: Omdat Sydney en Melbourne rivalen waren in de begintijd van Australie werd er besloten niet een van de twee als hoofdstad te kiezen, maar een totaal nieuwe stad te creeeren gelegen tussen Sydney en Melbourne. Op de plaats van het huidige Canberra was alleen maar een klein boerenplaatsje. Een Amerikaan had een ontwerpwedstrijd gewonnen en de stad is gebouwd volgens zijn ontwerp (hij is nooit op de plek van Canberra geweest). Zijn ontwerp heeft van Canberra een symmetrische stad met heeeeel veel park ertussen gemaakt. Enorme wegen verbinden de belangrijkste plaatsen in de stad. Het is echt een kunstmatige stad die nog steeds bezig is iets van atmosfeer te krijgen.
We zijn in totaal twee halve dagen en twee hele dagen in Canberra geweest. De eerste dag zijn we naar het nieuwe en het oude parlement geweest. Ze hebben daar gratis rondleidingen en het is echt superinteressant om te horen over de australische regering. Ze hadden helaas net deze week zomerreces gekregen, dus konden we geen zitting bijwonen. Maar we hebben wel een kijkje genomen in de twee zalen (de tweede kamer en de senaat). Dit hebben we ook gedaan in het oude parlementsgebouw. Dit gebouw wordt niet meer gebruikt door de regering. We konden dan ook naar alle achterkamertjes. Dat was echt raar. Loop je daar in de kamer van de minister-president. Compleet met zijn badkamer en keuken enzo. Je mocht alles gewoon zien en aanraken. Dat is wel typisch australie trouwens. Ze zijn echt makkelijk met dat soort dingen. Nauwelijks borden dat je ergens niet mag komen enzo (speeltuig voor kinderen is ook supergevaarlijk, zou in nederland nooit goedgekeurd worden!). De volgende hele dag in Canberra hebben we fietsen gehuurd en als ik een tip mag geven aan mensen die nog naar Canberra gaan: huur een fiets! Als je gaat lopen kom je echt nergens: superlange afstanden tussen alles. Het was echt een goed idee dat fietsen huren en we hebben dan ook een heleboel gezien van de stad: waaronder het war memorial museum en het national australian museum. Beiden gratis, heerlijk :) en we zijn langs alle ambassades gefietst. Sommige ambassades hebben van hun gebouw een heel kunstwerk gemaakt. Gelukkig viel de Britse ambassade net zo tegen als de Nederlandse. Onze laatste ochtend zijn we naar het science museum geweest. Zo'n museum waar je alles mag aanraken enzo. Het was echt een super leuk museum en helaas hadden we maar twee uurtjes anders hadden we er de hele dag in kunnen doorbrengen. Er was onder andere een circus gedeelte waar je een vrij val vanaf een hoogte van 6 meter kon doen. Dat is een soort verticale glijbaan. Doodeng, maar wel gedaan (zal wel moeten als ik ook nog ooit een skydive wil doen) en we hebben ook in een huis gezeten waar ze een aardbeving nabootsten.
Wij hebben de conclusie getrokken dat Canberra best wat te bieden heeft (behalve sfeer) en dat je dat dan per fiets moet exploreren.
Na Canberra zijn we verder gegaan naar Cooma. Het werd namelijk tijd voor ons eerste soort werk. Via WWOOF (Willing Workers On Organic Farms), krijg je een boek met allemaal adressen waar je naar toe kunt om te werken tegen kost en inwoning. Wij hadden Stephanie en Patrick uitgekozen als onze WWOOF-familie en we werden opgepikt in Cooma. We kwamen bij hun huis aan: wow. Dat was anders dan we verwacht hadden. Het was een groot huis met veranda's enzo. We kregen onze eigen (grote) kamer en badkamer. Elke avond kregen we een groot stuk vlees, aardappels en groentes. Dat was erg welkom. (Ahhh vleeeeschhh!). In totaal zijn we 3,5 dag gebleven. Ik heb drie dagen ramen gelapt (en geloof me, ze hebben er nogal wat) en Ross heeft in de tuin gewerkt (bomen snoeien enzo). Elke dag werkten we ongeveer van 8:00 tot 15:00 en hadden daarna vrije tijd voor onszelf. We hebben onder andere eem heuvel beklommen en een andere dag kwam een nederlandse vriend van Stephanie en Patrick op bezoek. Ook hebben we mee kunnen kijken naar het wegen van het vee. Dat gaat met zo'n ouderwetse houten constructie waarbij het vee in de juiste compartiment wordt gejaagd (zie je het voor je: oude man Patrick op de quad, helemaal pisnijdig op al het vee dat de andere kant op loopt. Er werd nogal wat bij gescholden). Het was echt super om dat mee te maken, omdat dat voor mij een van de typische australische dingen is: het cowboyleven.
Na onze eerste WWOOF-ervaring zijn we verder gegaan richting de Snowy Mountains. Ons hostel was in Jindabyne. De eerste dag hebben we gebruikt om bij te komen van al het werk en de tweede dag ook, omdat het nogal regende. Gelukkig was het de derde dag droog en zijn we de hoogste berg van Australie gaan beklimmen: Mount Kosciuszko (uit het blote hoofd, er zou een s-je of z-tje verkeerd kunnen staan). Omdat er geen goede busverbinding bestaat (de bussen zijn sowieso vrij waardeloos hier hoor, teveel verschillende maatschappijen en belachelijk hoge prijzen voor sommige kleine stukken) zijn we gaan liften naar Thredbo. Daar hebben we de berg beklommen en ik kan nu dus zeggen dat ik op het hoogste punt van Australie gestaan heb :D (iets meer dan 2200 meter). Vanuit Jindabyne zijn we uiteindelijk teruggelift naar Cooma, om daar uiteindelijk maar de bus te nemen richting Bega, de kust (het liften wilde niet zo naar deze plaats). Bega. Wereldplaats. Haha niet dus. Maar het was wel de plaats van de bekende Bega-kaas (in australie dan) en we wilden dan ook de kaasfabriek bezoeken. Het hostel waar we zaten had een rare eigenaar, maar hij nam ons en de rest van het hostel (een man met zijn dochter en zoon en een vriendin) mee op een gratis 4WD-toer naar een waterval. Daar hebben we heerlijk gezwommen en van rotsen afgesprongen. Hierna zijn Ross en ik dus naar de kaasfabriek gegaan. Het was goed dat we net daarvoor gelunched hadden, anders had ik heel onbeschofd alle kaas-samples opgegeten. Die avond had de man van het hostel een hele aangename verrassing voor ons: hij had twee vrienden gevraagd om voor ons op te treden. Een vriend op de gitaar, de andere vriend op de basgitaar en rocken met die hap: heerlijke country-music. Hij had beloofd dat het maar drie liedjes zouden zijn en dat we dan weer onze film verder konden kijken, maar na de drie liedjes bleven ze maar gaan die ouwe country-rockers, niet te stoppen. Ieder op zich probeerde stille en minder stille hints te geven om ze af te remmen, maar de eigenaar wilde meer en meer en meer. We hebben denk ik naar het hele repetoire moeten luisteren van deze rasechte cowboyrukkers en we waren allen blij dat we eindelijk weg mochten om onze film af te kijken.
De volgende dag zijn we naar onze kerstbestemming gebust: Narooma, ook aan de kust. Hier hadden we een hele bungalow voor onszelf, met tv en badkamer en keuken. Super! En dat voor de prijs wat je normaal voor een normaal bed in een dorm (slaapzaal) kwijt bent. Op kerstdag zijn Ross en ik naar het strand gegaan en hebben daar in zwemkleding + kerstmuts een biertje gedronken. We konden allebei niet echt tot ons door laten dringen dat het echt kerst was. Kerst hoort koud en met sneeuw enzo. Dan is het echt raar als het +30 graden is. Die avond hebben we ge-BBQ-ed met de rest van het hostel. Het was heel gezellig.
Hierna was het tijd voor onze tweede WWOOF-ervaring. We werden op tweede kerstdag (boxing day) opgepikt door Allan, een man die 10 minuten van Narooma woont in een zelfgebouwd huis in het bos. Hij doet alles zo biologisch mogelijk (of hoe dat heet): zonnepanelen voor de electriciteit, het drinken van regenwater, een kachel voor het opwarmen van water voor de douche. Hij bezit 35 acres (en ik weet eigenlijk nog steeds niet hoe veel dat is) van het bos om zich heen en probeert dat in de originele staat te brengen. Het is in het verleden gekapt en er zijn veel plantensoorten van andere werelddelen doorgedrongen die er eigenlijk niet horen en dat probeert hij dus te veranderen. Allan is een interessante man. Hij verdient geld door het leiden van buitensporten en reist er veel voor. Hij had een heleboel te vertellen over van alles en nog wat en we zijn dan ook een stuk wijzer geworden over de omgeving van Narooma. Ross en ik sliepen in een kleine caravan op het terrein (erg knusjes zeg maar) en we hebben van alles en nog wat gedaan: gras zaaien, geharkt, ik heb honing in potten gedaan, zulke dingen. Allan wilde veel van de omgeving laten zien en hij heeft ons dan ook steeds met de auto overal heen gebracht. Hij had ook een surfplank en dus heb ik weer eens proberen te surfen. Het blijft erg leuk!
Na Narooma was het gisteren tijd om weer terug te gaan naar Sydney, waar ik nu dus ben. Ross is twee dagen in Katoomba, waar hij een hostel had gereserveerd en komt de 31ste naar Sydney. Ik verblijf nu in hetzelfde hostel als waar mijn hele reis drie maanden geleden begon. En dat is echt heel raar. De tijd tot nu toe is best snel gegaan, maar aan de andere kant heb ik het gevoel alsof ik al eeuwen onderweg ben. Ik kijk erg uit naar Nieuw-Zeeland, het volgende doel van de reis. Ik vertrek 2 januari naar Auckland en kijk daar wat rond tot Ross aankomt op 5 januari. Ik ben nog superverliefd en ik geloof dat Ross mij ook nog wel aardig vindt en dus gaan we saampjes door Nieuw-Zeeland crossen. Ik heb er echt heel veel zin in.
Maar nu eerst nog oud en nieuw vieren in Sydney. Het vuurwerk schijnt groots en mooi te zijn, dus hoge verwachtingen.
Nu ga ik stoppen, want het wordt wel heel erg lang :)
Heel veel groetjes aan iedereen!
Liefs,
Sanne
Wie ben ik?
Voorbereiding
Route
Reisverslagen
Foto's
Gastenboek