Maar laat ik bij het vorige verslag verder gaan.
Woensdag, oudejaarsdag, kwam Ross ook eindelijk eens naar Sydney toe. We hadden een plan bedacht om hem illegaal het hostel in te smokkelen, gezien hij geen bed had in Sydney en gedurende oud en nieuw alle bedden in de stad wel bezet zijn. Het is in sommige hostels vrij makkelijk om zo naar binnen te lopen en te doen alsof je daar verblijft, dus dat wilden wij ook een keer proberen. (Het zal geen gewoonte worden hoor (alhoewel aantrekkelijk goedkoop), voor de bezorgde mensen onder ons). Ik heb Ross buiten het hostel opgewacht en we zijn samen druk pratend langs de receptie gewandeld, de trap op. het was vrij duidelijk dat hij illegaal was (grote tas op de rug, dan moet je wel inchecken eigenlijk), maar er werd niets gezegd. Dus we kwamen veilig aan in de kamer. Daar is het rekenen op lieve kamergenoten die niets tegen de receptie-mensen zouden zeggen. Het is gelukt: niemand heeft iets gezegd en we hebben dus leuk geld bespaart op deze manier.
Oudejaarsdag. Ik had vernomen van mensen dat dat voor mensen in Sydney betekent dat ze al vroeg in de morgen een plekje veroveren tussen Opera House en de Harbour Bridge om 's avonds naar het grote vuurwerk te kunnen kijken. Dus rond een uur of 3 's middags zijn ook wij op de straat gaan zitten met eten en drinken en spelletjes, muziek en boeken en wachten maar. Dat is wel anders hoor, op deze manier toewerken tot de climax van 12 uur 's nachts. Het was raar dat het rond 9 uur pas donker werd en dat het de hele dag warm was in plaats van koud. We hadden wat alcohol mee binnen de omheining gesmokkeld (zoals meerderen), want dat was verboden (hmm alweer iets wat eigenlijk verboden is...), maar je wilt oud&nieuw niet zonder alcohol vieren, dat klopt gewoon niet, toch? Dus eigenlijk hebben we de hele dag en avond gewacht op het plein, met duizenden anderen. Dat was wel grappig, mensen die de wave starten enzo. En wij maar mens-erger-je-nieten en lezen en mensen kijken. Om 21:00 was het eerste vuurwerk (waarschijnlijk bedacht voor de kids). Dit was wel apart en gaf een extra energie-stoot voor het wachten tot het grote vuurwerk om middernacht. Om 23:59 en 30 seconden begon het aftellen, met grote geprojecteerde getallen op de harbour bridge. Dat was wel gaaf: al die mensen die samen aftellen. En dan het grootse vuurwerk om 0:00, dat was het wachten toch ook wel weer waard! Raar om in Sydney oud en nieuw te vieren en ver weg te zijn van de mensen thuis, waar het nog helemaal geen 2004 is. De volgende dag kan je dan om 10:00 opstaan en naar huis bellen en dan is het daar pas 2004. Dat zijn dan de momenten waarop je beseft dat je toch wel een eindje van huis bent. Nieuwjaarsdag hebben Ross en ik echt helemaal niks anders gedaan dan in het park liggen relaxen. Heerlijk.
En dan vrijdag 2 januari ging dan mijn vlucht naar Nieuw-Zeeland: Auckland. Op zulke momenten merk je dat je gewend bent geraakt aan het reizen en dat alles vrij makkelijk gaat: je stapt in het vliegtuig, pakt bij aankomst de bus naar de stad, checkt in in het hostel, installeert je en dan kan je de stad inwandelen om te verkennen. In het hostel had ik wel steeds contact met mensen, maar die gingen dan weer weg. Dus ik heb twee dagen in mn eentje Auckland verkend (Ross kwam namelijk later naar Auckland). Ik ben onder andere naar de Art Gallery en het Auckland War Memorial Museum (wat veel meer is dan alleen dingen over oorlog). Ik vind het ook leuk gewoon wat rond te lopen in de stad en dan dingen tegen te komen, zoals opeens een markt ergens, of een tenniswedstrijd in een stadion (de achterdeur stond open), waarschijnlijk de kwalificaties voor de NZ Open tenniskampioenschappen die die dag daarna begonnen. De eerste indrukken van Nieuw-Zeeland: ' het lijkt engeland wel' , ' wat veel Star Mart supermarkten hier' (elke hoek van de straat, superdure kruidenier, terwijl een gewone, iets grotere supermarkt kilometers ver lopen is) en ' wat zijn die Maori's grote mensen'. Van Auckland zelf ben ik niet heel erg onder de indruk, maar ik ben ook niet echt gekomen voor de steden in Nieuw-Zeeland (en Sydney vind ik gewoon leuk en daar kwam ik net vandaan).
Toen Ross eindelijk ook eens aankwam in Auckland, kon het maken van plannen beginnen. We zijn onder andere naar het Museum voor Transport en Communicatie geweest (was leuker dan het klinkt). Maar ik wilde zo langzamerhand wel eens wat meer zien dan Auckland en dus zijn we woensdag 7 januari naar Waiheke Island gegaan met de ferry vanuit Auckland (zop'n 35 minuten). Heerlijk om Auckland uit te zijn. De bus van het eiland bracht ons naar halverwege het eiland, door alle dorpjes die er zijn. Dichtbij de ferry is het vrij dichtbevolkt en veel toeristen, maar verder naar het westen (van de ferry vandaan) werd het groener en ruiger. Ons hostel was op de top van een heuvel en de bus stopte natuurlijk bij de voet van deze heuvel (goede lichaamsbeweging, die trap de heuvel op met een inmiddels 17 kg geworden rugzak op de rug)(oef).
Het hostel was erg vriendelijk, maar wel raar. Er verbleven bijna geen backpackers, maar allemaal oudere mensen. Ik vind backpackende oudere mensen niet erg in een hostel, maar dit waren gewoon mensen uit Nieuw-Zeeland die een weekje weggingen ofzo en die hielden alle bedden bezet. Ik weet niet, maar daar kan ik toch niet helemaal tegen. Dat kliekt ook lekker samen, bwuh. Onze volle dag op het eiland hebben we heel dapper twee mountainbikes gehuurd en heel dapper begonnen aan de tocht naar de Stone Batter, oftewel: een ondergronds tunnelsysteem voor bescherming van aanvallen in de WWII. We begonnen vol goede moed aan de tocht. Het was mooi golvend landschap van grasvelden en bomen. De asfaltweg veranderde op een gegeven moment in een ongeasfalteerde weg en we zagen een bord met ' Stone Batter 13 km' erop. En dat was, mag ik best zeggen, best wel ver, wanneer er heuvels zijn. En ik als hollander ben dat natuurlijk niet gewend. De 13 km vond ik nog niet zo erg..het was meer het idee dat je die 13 km ook weer terug moet..op die fiets,met die heuvels. Uiteindelijk hebben we de tunnels bereikt en hebben we die bezocht. Best spannend om in die tunnels te lopen en dan alle twee de zaklampen uit te doen. Het was in ieder geval de moeite van het fietsen waard geweest. Alleen die terugreis..bwa. We hadden ook een tekort aan water, dus vroegen we aan een vrouw, die water EN een auto had of ze wat water wilde afstaan aan deze zielige sporters. Ze gaf ons wat water en net toen we wilden gaan beginnen aan onze helletocht, kwam het busje van de vrouw aanrijden met de vraag of we een lift wilden. Dikke smile op mijn gezicht (Ross twijfelde zelfs nog..hij is meer van de 'als je ergens aan begint moet je het eigenlijk ook wel afmaken' (ik in principe ook wel, maar nu lekker niet)). Dus we hebben een lift teruggekregen. Ow wat heerlijk was dat. En wat een mooi landschap was het toch (daar kan je dan van genieten).
Nu ben ik weer terug in Auckland. Morgen gaan we richting het noorden, met de Magic Bus (voor de kenners)(een backpackersbus, voor de niet-kenners), omdat zij precies deden wat wij wilden doen. Het is mijn eerste keer met een backpackersbus en we zullen eens zien of het bevalt. Zo'n bus is ietsje duurder dan een normale bus, maar brengt je wel op plekken die dan niet met de normale bus te bereiken zijn (en dat is ons probleem, gezien we geen geld hebben om een eigen auto te huren (vind ik trouwens erg jammer..maar ja, das dan de keuze).
Zijn jullie alweer helemaal bijgepraat.
Ik hoop dat alles nog een beetje uit te houden is daar in Nederland. Ik wil iedereen wederom heel erg bedanken voor de meeltjes enzo. Jullie zouden me eens moeten zien, eenzaam in het internetcafe met een grote smile op het gezicht door al die leuke en lieve berichtjes. :D. (En een speciale dank voor mijn oma: Heel erg bedankt voor de lieve brief!)
Dikke kus voor iedereen
Sanne
Wie ben ik?
Voorbereiding
Route
Reisverslagen
Foto's
Gastenboek