  |
| ... |
|
| ... |
|
ben insanımı arıyorum anam nerdeyse ümmiydi bilmezdi gün geldi zedeledi
ama benim insanımdı güzeldi gitti
bana elindeki her şeyi hesapsız veren ama bir gün bile olsa
başımı göğsüne bastıramadığım babam benim insanımdı mertti, çalışkandı cömertti ve gitti
dayım o olmasaydı ölürdüm nefes almak için sabahlara kadar
çırpınırken adonis gibi yanı başımdaydı eli elimde
yataktan başımı çevirip bakardım güzel yüzü uzun boyu heykel gibiydi güven veren nefes alamamak korkumu gideren o da gitti
ve işte ben insansız kaldım ne oğlum ne kızım ne de altın yürekli karım benim insanım her birinin kendi güzelliği kendi dünyası kendi insan ve insanları var yakma beni ne olur tanrım yalnızım kendi insanımı arıyorum varsa duy yakarışımı bana benim insanımı ver insanım olacak mı insanı olacağım insan insansız mı geçecek gülün açtığı günler ipek
gibi sarılabileceğim ruhumu teslim edeceğim insanım tanrım ben insanım beni benim insanım 26 nisan Pazar, halit ziya sokak 21/6, ankara
iki köpek ve bir beyaz tavşanlı ev.
|
|
|
|
