ÁframI.
Auður Álfhildur gekk þrönga götu milli hrörlegra húsa. Fyrir skemmstu hafði hún séð þarna holdgranna konu og veiklulega, – hafði séð hana tína upp af götunni sykurmola, sem hún hafði misst þar niður. Tveir drengir höfðu verið í fylgd með henni og látið líta svo út, sem þeir væru að hjálpa henni við að tína upp molana, en hins vegar troðið mestu af þeim upp í sig.Konan hafði í sífellu verið að tala við drengina:
– Því látið þið svona börn? Af hverju gerið þið þetta? Fáið með kvarnirnar. Nei, þið gegnið ekki. Því er ég líka að láta það eftir ykkur, að hafa ykkur með mér í búð? Þið viljið alltaf bera og gloprið svo öllu niður. Hvað haldið þið, að hann faðir ykkar segi? Guð hjálpi mér! . . .
Auður mundi ennþá röddina . . . þróttleysið og hinn hrjúfa skræka tón, – sársaukadjúpt andvarp og bón um miskunn í hverju orði.
En það hafði verið líkt og drengirnir heyrðu ekki. Þeir höfðu brutt molana í stað þess að fá þá móður sinni, höfðu meira að segja látið í vasana til að eiga seinna.
Framhald . . . ?