ÁframI.
Pilturinn og stúlkan voru stödd í grasbrekkunum fyrir innan kaupstaðinn.Það var vott á, hafði rignt fyrir skömmu. Nú var himininn heiðblár í suðri, en í norð-vestri voru enn þykkir, svartir bólstrar, og sjálfsagt var rigning þarna úti við hafsbrún . . . Jón náði sér í hellublað og settist á það.
Stúlkan stóð spölkorn frá piltinum. Hún horfði inn eftir. Fyrir botni dalsins reis hátt fjall og var eins og þríhyrningur í lögun, endaði sums staðar í ókleifum klettum. Það andaði frá fjallinu svölum blæ. Litskrúð þess sýndist bjartara og hreinna eftir rigninguna.
Piltinn langaði að kalla á stúlkuna, – biðja hana að koma til sín. En hann gerði það ekki. Hann virti hana fyrir sér. Svo lokaði hann augunum, – og hvað sá hann? Hann sá þessa sömu stúlku, en nú huldu engin föt hinn hvíta og fagra líkama. Hann hafði ekki séð þetta fyrr. Blóð hans var heitt og ört. Það dunaði fyrir eyrum hans. Orðlaust rétti hann hendur sínar í áttina til hennar. Hún sveigði sig í mjöðmunum; svo studdi hún höndunum á þær, og þær létu undan átakinu eins og dúnmjúkur svæfill. Hver hreyfing hennar eins og þyngdi dyninn fyrir eyrum hans. Hann stóð hægt á fætur.
Hún færði sig nær honum, leit við honum og sá eitthvað í svip hans, sem hún hafði ekki séð áður.
– Ertu ekki glaður? spurði hún.
– Heldurðu að ég sé hryggur? . . . Hann hló. Hlátur hans var örari en vanalega. Hún fjarlægðist hann hlæjandi. Hann stóð enn kyrr. Fingur hans nerust í óþoli við lófana. Hugsanir, sem höfðu bært á sér við og við, mögnuðust nú og urðu voldugar: Þau áttur ekki hvort annað ennþá. Þau höfðu ekki gefið hvort öðru allt.
Stúlkan benti til fjallsins háa.
– Við skulum ganga þangað – alveg upp á efstu brún, Nonni, sagði hún.
– Nú, að er ekki minna . . . Honum þótti vænt um, að henni skyldi koma þetta í hug – og lét það í ljós á sína vísu: – Ég hef bara aldrei þorað að leggja í það. Feitir strákar eru þungir á brekkuna.
Hún hló og hughreysti hann.
– Þú kemst það leikandi, vertu viss!
Auður hljóp, lék sér að því að stikla milli stórra steina, fór alls konar krákustigu í stað þess að fara greiðfærustu leið. Hann fylgdi henni furðanlega fast eftir og var brátt allur með í leiknum.
– Ég þori ekki niður! kallaði Auður. Hún hafði klifrað upp á mjög háan stein.
Jón breiddi út faðminn.
– Komdu bara fljúgandi! kallaði hann.
Hún flaug – kom mjúklega niður í fang hans og ætlaði strax að halda áfram göngunni.
– Bíddu dálítið! . . . Hann ætlaði að þrýsta henni að sér.
– Við verðum að halda áfram. Hún kvikaði öll.
– Já, fjallgangan, sagði hann, og sól þeirra skein af heiðum himni.
Þau voru brátt í efstu dalbrekkunum.
– Hér er þurrt og gott að setjast niður, sagði pilturinn.
– Nei, ertu virkilega orðinn þreyttur? . . . Hún lét ekki eftir honum að nema staðar.
Hann sagði ekki neitt, en hóf hana á loft og hljóp með hana góðan spöl.
– Ég vil þetta ekki, sagði hún í leik.
Hann lyfti henni hátt. Hún hvíldi yfir öxl hans. Henni leið þarna vel. Öxlin var holdmikil eins og maðurinn allur. Hún fann fyrir ávölum vöðvum hans, sem titruðu lítið eitt af áreynslunni. Hárið hrundi fram yfir augun, og í gegnum dökka lokkana sá hún atlíðandi grænar hlíðar, og langt, langt í burtu húsaþyrpingu, sem speglaðist í bláum sjó. Skyndilega stóð hún aftur tveim fótum á föstum grunni. Hún fann hlýjar, hrjúfar hendur greiða hárið frá andliti sínu og varir hans þrýstast milli sinna. Það niðaði fyrir eyrum þeirra beggja. Þannig hafði ekki niðað fyrir eyrum hennar áður. Hún hafði grun um, að eitthvað mundi bráðum gerast, – eitthvað, sem hún hafði ekki hugsað um fyrr í sambandi við þau tvö . . . Hún stökk af stað, hreif sig á burt frá þessu, gekk brekkuna ómóð, en dálítið heit og þreytt. Stundum sneri hún sér við og kallaði:
– Flýttu þér, Nonni!
Hann hafði dregizt töluvert aftur úr. Hún gekk eins hratt og henni var unnt. Næst þegar hún leit við, var pilturinn horfinn. Hún fleygði sér niður og beið hans. Brátt sá hún á hár hans, stóru hlálegu lokkana. Svo var hann allt í einu kominn þarna allur. Hann hafði hneppt frá sér vestinu og skyrtunni, hafði jakkann á handleggnum, og var sveittur og móður.
Hún stóð upp.
Hann benti fram undan sér.
– Þetta er síðasta brekkan, sagði hann.
Þau námu ekki staðar fyrr en á hábrúninni.
– Sjáðu hérna, Nonni . . . Hún benti honum í vestur. Þar sást yfir þrjá firði, sjórinn myrkblár, hlíðarnar lítið eitt ljósari. Í hásuðri grjótmiklir heiðaflákar með skjannhvítum fönnum hér og þar, – og fyrir handan heiðarnar fjallabrúnir. Þar voru margir firðir. Í norð-vestri hafið. Þar rigndi ekki lengur. Haf og himinn runnu saman í blábjörtu ljósi.
Þau nutu útsýnisins, og það eins og brá um stund svala yfir þær heitu ástríður, sem leituðu að framrás. En það getur ekki verið lengi kyrrt hið innra hjá manni og konu, sem enn hafa ekki öðlazt þá fullnægingu, sem þau þrá af frumhvöt sinni og frjálsum, sterkum vilja.
Hún lá á grúfu í mosató og fann piltinn strjúka upp eftir fótleggjum sínum. Hún vildi hverfa til hans, en lá samt áfram án þess að hreyfa sig, gróf með fingrunum niður í mosann, líkt og hún væri að leita sér handfestu – hjálpar og verndar hjá jörðinni . . . Svo var hún allt í einu orðin frásnúin vernd jarðar, sneri að honum. Hann hafði gripið um brjóst hennar og snúið henni þannig, að hún sá framan í hann. Það var móða á augum hans, svipað og hefði fallið á þau dögg. Skyndilega datt henni í hug, hvort sín augu mundu líka vera svona. Meðan hún var að hugsa um þetta, hneppti hann frá henni blússunni.
– Nonni! sagði hún þá allt í einu. – Við skulum ekki vera hérna lengur. Og hún ýtti honum frá sér.
– Það er í þér kvikasilfur, sagði hann og lét sér ekki segjast. Hann snerti brjóst hennar skjálfandi hendi.
Það niðaði þungt fyrir eyrum hennar. Undarlegt, – það var nærri því eins og hún væri utan við sjálfa sig og horfði á það, sem var að gerast. Hún var óttaslegin og í henni einhver hrollur Nú var . . . var eins og yfir henni vofði kaldur og dimmur skuggi. Hún hafði ekki fyrr verið gripin slíkri tilfinningu í nærveru vinar síns, en alltaf heiðri og bjartri. Því gátu þau ekki verið eins og áður? Hún vildi ekki tala um það við hann. Honum mundi sárna það. Þarna gat hann ekki hjápað henni. Um þetta varð hún að vera ein:
– Trausta, þekkirðu mig nógu vel? . . . Þetta var sagt langt í burtu – hafði verið sagt fyrir löngu, löngu. – Ég er bara lítill karl. Þekkirðu mig nógu vel?
Hann var eitthvað að gera, sem kom kalt við hjartað í henni, en fór þó um hana eldi. Hún andaði í orðlausri bæn:
– Ó, þú veizt ekki, hvað þú gerir! Þú vilt ekki gera mér illt.
Hún brosti ekki lengur. Það var kvíði – skelfing í svip hennar. Hún neytti afls. Ef til vill hafði hún verið hranaleg. Hann hvarf ekki til hennar aftur. Hún fann sig eina og yfirgefna – grét. Og hún reis til hálfs upp og tók um báðar hendur hans. Hún sá að það var dapurt yfir honum, og henni fannst hún eiga sök á því. Hún ásakaði ekki sjálfa sig, bara spurði í hljóðlátri undrun, hvað hún hefði ætlað að verja, hverju að berjast á móti? Hugur hennar vissi það víst ekki lengur. Kannske hafði hann aldrei vitað það, ótti hennar frá upphafi verið ástæðulaus. Já, það var ekkert að verja, ekkert að berjast á móti. Hún átti að færa stóra fórn, sem kannske var þó engin fórn, því þetta var hann. Svo var engin hugsun framar . . . Auður Álfhildur kenndi sársauka, sem minnti ekki á neitt, sem hún hafði lifað áður. Tilfinningasvið hennar hafði færzt út þangað, sem konunni einni er áskapað að komast, – þangað, sem er algleymi í ljúfsárri kvöl.
. . . Það var orðið áliðið nætur, þegar hún gekk til hvílu. Tár hennar og bros voru eitt, eins og þegar hún var barn og þekkti ekki sorgina.
Hún var önnur, þegar hún reis á fætur um morguninn. Það var angurblíð og tregandi tilfinning yfir hamingju hennar. Og tilfinning þessi yfirgaf hana ekki, nema þær stundir, sem hún hafði tækifæri til að dveljast með piltinum.
Hann skildi hana.
– Þú skalt segja upp vistinni um næstu mánaðamót, sagði hann.
Hún horfði á hann í spurn.
– Já, sagði hann. – Ég vil ekki, að þú sért þar, sem þér líður ekki vel. Við eigum að gifta okkur strax.
Hún lagði vanga sinn að hans.
Maðurinn á engin orð, þegar langþráðar óskir hans rætast. Ekki aðeins ein, heldur allar sem ein. Og það, sem gerist fyrst á eftir, líður hjá í sársaukalausri gleði. Það er hvíld. Og maður, sem lengi er búinn að líða, hverfur til hvíldarinnar, þegar hún loks gefst . . .
Þau fengu loftherbergi í Jósefsbúð til umráða. Það voru tvær rúmgóðar stofur, sín hvoru megin við uppganginn. Sama kvöldið og þau fluttu þangað, fóru þau til prestsins.
Presturinn bað þau að haldast í hendur. Og þegar hann hafði lesið eitthvað, kyssti hann þau bæði á ennið. Þetta snart ungu konuna djúpt. Henni fannst eins og hún og pilturinn væru tvö lítil börn og presturinn óskaði þeim gleðilegra jóla . . . Og þegar þau komu heim: Þrjú kerti á borðinu, böggull, umbúðirnar snotrar. Eldri hjónin í sparifötunum sínum, Ólöf sýslaði við kökur og súkkulaði. Daníel Jósefsson hafði aftur á móti ekkert að gera. Hann kunni auðsýnilega ekki það allra besta við sig í svo til nýjum stífpressuðum sevíotfötum. Skinnjakkinn hans brúni og nankinsbuxurnar . . . Sussu, sussu, Daníel! Á morgun, á morgun, dánumaður! . . . En það rættist nú vonum betur úr tengdapabba. Harmoníkan var geymd í pottaskápnum, og eigandi hennar, Daníel Jósefsson, seildist eftir henni, strax og fjölskyldan var staðin upp frá borðum. Þetta hafði einu sinni verið fín og gljáandi harmoníka. Það hafði mörg stúlkan töfrazt af fegurð hennar og hljómum. En þó að hún væri nú orðin lemstruð – léti vind – og hinar rósóttu blikkþynnur væru orðnar ryðgaðar, gat Daníel ennþá náð úr henni ekki svo óheyrilegum tónum.
Og var ekki eins og bjölluhljómur í loftinu?
II.
Nokkrum dögum seinna var unga konan farin að vinna við umstöflun á saltfiski. Sá gamli, eins og yfirmaðurinn var alltaf kallaður, var víst fyrir löngu skriðinn úr híði sínu, og hafði svo að segja aftignað son sinn, hinn lítt reynda verkstjóra. Hann hafði þó umboð frá þeim gamla til að standa yfir fólkinu á reitunum með fjöl sína og blýant. Stundum brá hann sér líka inn í fiskhúsið, þar sem unnið var að umstöfluninni. Hann talaði aldrei við ungu konuna. Hún tók eftir, að hann stefndi stundum til hennar. Samt nam hann alltaf staðar hjá öðrum en henni. Eiginlega hafði Auður Álfhildur verið búin að gleyma þessum manni. En nú dró hann aftur að sér athyglina. Hún gat ekki látið vera að hugsa um hann. Hún minntist þess nú allt í einu, að hann tók ævinlega ofan fyrir henni, þegar hann mætti henni á götu. Og hafði henni ekki stundum áður, já, allt síðan nokkrum vikum eftir að þau höfðu verið ein saman við að merkja fiskipakkana í fyrra sumar, sýnzt eins og hann væri kominn á fremsta hlunn með að víkja sér að henni? Þóttist hann eiga eitthvað vantalað við hana? Hún vissi ekki almennilega, hvað hún átti að halda. Hún vildi samt vera við öllu búin. Annars hugsaði hún svo sem ekkert um þetta. Hún talaði heldur ekki um það við neinn – nei, ekki einu sinni við . . . nei, nei . . .
. . . Eitt kvöld stóð hann og beið á reitunum. Hann var að bíða eftir henni. Hún sá það á svip hans. Hún fann ekki til ótta. Henni kom ekki í hug að fara aðra leið en hún var vön. Hún gekk eins frjálst og hiklaust og alltaf áður.
Þarna var hann og beið. Hann var snoðklipptur eins og í fyrrasumar og á skyrtunni eins og þá og líka í dökkum pokabuxum, sem hann girti fast að sér í mittið með hinni breiðu leðuról. Hann var einnig í reimalausum vatnsleðurskóm.
Auður Álfhildur leit ekki undan augnaráði hans, hvössu og heitu.
Hann gekk á móti henni og sagði:
– Við skulum takast í hendur . . . Rödd hans var ör; þó talaði hann hægar og lægra en hans var vani.
Auður Álfhildur rétti honum hönd sína án þess að segja nokkuð.
– Til hamingju með hjónabandið, sagði hann.
Hún horfði fast í augu hans. Kannske var hún dálítið móðguð. Hún efaðist um, að hann væri heill í ósk sinni.
– Ég meina þetta, Auður.
– Já, það getur verið . . . Hvað var hún að segja?
Þau höfðu fært sig úr stað. Það hafði verið þegjandi samkomulag þeirra beggja, að hverfa á burt þaðan, sem hnýsin eyru gátu heyrt til þeirra. Gráblá mölin var undir fótum þeirra, skjömbóttir fiskhúsveggir á þrjá vegu við þau, fjaran og sjórinn á einn.
Brúnir hans höfðu sigið, og það var eins og hann væri móður. Hann vöðlaði skyrtuermunum upp undir axlir. Æðarnar á handleggjunum voru þrútnar, og heitum roða sló á hörundið. Honum var ólga í blóði, og hugurinn var kominn á öra hreyfingu.
– Heyrðu, sagði hann. – Hefurðu ekki litið á mig eins og hvern annan hund?
– Nei, ég hef alltaf haldið þig sæmilegan mann . . . Auður Álfhildur sagði þetta alúðlega. Hún fann, að honum var mikið niðri fyrir og að hann gerði sér upp meira kæruleysi í orðum og framkomu en honum var eiginlegt. Hún hafði það á tilfinningunni, að þessi maður mundi tjá henni eitthvað, sem henni þætti miður, en hún lét ekki þetta hugboð hafa áhrif á framkomu sína.
Hann virtist ekki taka neitt tillit til þess, sem hún sagði, en hélt áfram, heitur og ör, og talaði nú hátt:
– Ég gæti sannað þér, að ég er ekki eins ómerkilegur og þú heldur. Ég gæti gert það á margan hátt . . . Hann þagnaði skyndilega, horfði tómlega niður í mölina, eins og hann skammaðist sín fyrir þau orð, sem hann hafði sagt, og ætti engin til úrbótar. Svo sagði hann þá – og talaði nú aftur lágt, líkt og hann væri að leita fyrir sér: – Auður, lengi hefur mér fundizt ég þurfa að tala við þig . . . Hann sló út hendinni. – Sjáðu, eitt, tvö orð, – það hefði verið nóg fyrir mig.
Unga konan hristi höfuðið.
– Ég vil gjarnan hlusta á þig, sagði hún. – En þú mátt til með að tala ljósar. Ég skil þig ekki.
– Jæja, fyrst þér er það ekki á móti skapi, þá geri ég það . . . Hann nam hér staðar um stund, en þegar hann byrjaði aftur að tala, var honum orðið létt um mál. Blærinn yfir rödd hans var eðlilegur og óþvingaður. Hann leitaði ekki lengur tilfinningum sínum skjóls á bak við neitt uppgerðar kæruleysi. – Já, lengi hefur mig langað til að tala við þig, sagði hann. – En ég hef ekki leyft mér það, beinlínis ekki þorað það – þín vegna. En nú, þegar þú ert gift, þori ég það og finnst raunar, að mér beri að gera það.
Auður Álfhildur hallaði sér upp að skjömbóttum fiskhúsveggnum. Hún var í ermalausum kjól úr tvisttaui, ljósgrænum. Og hún hafði hvítt band um hárið. Það var hverfulleiki í svip hennar; ekki þó sprottinn af jafnvægisleysi hugans, heldur af grózku æskunnar.
Þau horfðust í augu. Hið heita og jafnvel ástríðuríka í tilliti hans átti í sér fólgið blik barnsaugans, þegar það lítur eitthvað, sem því þykir undursamlegt.
Hann spurði:
– Auður, viltu vera hreinskilin við mig?
Hún brosti.
– Hef ég gert þér illt, hef ég gert það, Auður?
– Mér fannst það fyrst . . . Hún var hreinskilin.
– Fyrst? hváði hann.
– Já, bara allra fyrst; svo fannst mér það ekki lengur.
Hann virtist ekki ennþá vera ánægður. Hann þurfti enn að spyrja:
– Hefurðu ekki verið smeyk við mig?
– Nei, ég hef aldrei verið hrædd við þig . . .
Hún sagði þetta brosandi.
Hann tók andann á lofti. Á andliti hans brá fyrir hóglátum roða, sem eins og mýkti svip þess. Rödd hans var ekki lengur ör, heldur létt og þýð.
Hann sagði:
– Fátt vildi ég síður hafa haft á samviskunni en að vita mig hafa unnið þér mein.
Það glamraði í mölinni. Hann hafði snúið sér undan. Svo sneri hann sér aftur að konunni. Og hvernig var hann í kvöld? Þetta var gerbreyttur maður. Það var ekkert í fari hans, sem minnti á kæruleysi, yfirlæti – eða eitthvað laungróft og gustmikið. Hann hafði aðdáunarvert vald yfir hinum miklu geðsmunum sínum, svip, rödd og allri framkomu. Hér var hann allur eins og hann gat verið fegurstur. – Ég hef í rauninni sagt þér allt, sagði hann. – En ég vil segja þér það alveg blátt áfram: Ég elska þig. Og ég fyrirverð mig ekki fyrir að segja þér það. Það skal aldrei falla neinn skuggi af mér á þig og þitt. Því er þér óhætt að treysta. Það er ég þó að manni.
– Því þurftirðu að snúa þér undan? . . . Hún sá strax eftir þessum orðum sínum. Þau höfðu komið áður en hún vissi af . . . og nú fann hún sig eitthvað svo einkennilega þreytta.
Hann sagði:
– Auður, ef svo undarlega færi, að ég fyndi mig ekki mann til að horfa á þig og umgangast þig, án þess að gera þér illt með því, þá færi ég héðan. Ég mun alltaf verða heill í þinn garð. Treystirðu mér?
Hún rétti honum hönd sína.
– Nú er ég ánægður, sagði hann og varð á ný eins og dálítið örari, ef til vill af því, að hún snart hönd hans. – Ég leyfi mér aldrei að óska annars en þess, sem mér er unnt að fá. Það væri líka sjálfum mér verst. Ég kæri mig ekki um að verða brjóstumkennanlegur. Ég vona, að ég þurfi ekki að biðja þig að hlusta á mig oftar. Ég veit, að þetta er langt frá því að vera skemmtilegt fyrir þig. En ég vil vera skemmtilegur. Ég þarf heldur ekki oft á því að halda að vera leiðinlegur. Ef ég þyrfti þess með, mundi ég labba mig með byssu inn á fjöll . . . Hann sneri sér við, gekk nokkur skref frá henni. Svo leit hann snöggvast um öxl. – Nú fer ég og næ mér í vín. Það skal ekki verða mikið. –
. . . Hún var ein. Hann er sterkur, hugsaði hún. Hún fann ekki til með honum, heldur bar hún fyrir honum virðingu. Og hún óskaði þess af alhug, að honum tækist að gleyma. Hún sjálf, – þetta hafði ekki gert henni neitt. Þó að henni væri kannske ekki að öllu rótt, þótti henni í öðru ljúft að hugsa um fund þeirra. Heilt ár hafði hann beðið með að segja henni hug sinn, ekki komið til hennar fyrr en hún var orðin gift. Hann hafði ekki reynt að tæla hana, en verið hreinskilinn. Hugur hans til hennar var heill, – hreinn í sársauka sínum, – styrkur í óhamingju sinni . . . óhamingju? . . . Já, þarna kom allt í einu spurn . . . Og hinni ungu konu varð svolítið órótt, þar sem hún lá í hjónarúminu og beið manns síns . . . Svo: Hún ætlaði að segja honum frá þessu, fannst það nú, að hann ætti að vita þetta . . . Hann átti að vita allt, sem henni kom að einhverju leyti við. Hún efaðist ekki um drengskap hans. Hann mundi ekki nefna þetta við nokkurn mann.
Hún sagði honum allt. Og hún gerði það blátt áfram og hiklaust. Þó var hún svolítið móð, þegar hún var búin.
Hann var lengi hljóður. Hann varð þó ekki dapur. Það var heldur ekki eins og honum þætti þetta mjög undarlegt. Hann var bara eins og athugandi og yfirvegandi á svip.
– Þetta ætti ekki að þurfa að vera neitt vont fyrir okkur, sagði hann svo. – Finnst þér það?
– Nei . . . Hún sagði ekki meira. Henni fannst, að þess þyrfti ekki . . . Æ, hún var svo fegin.
– Þér er ekki illa við hann?
– Nei, ég held mér sé ekkert verr við hann en hvern annan vandalausan mann . . . Hún sagði ekki annað lengi vel. En hún vildi svo gjarnan geta lýst tilfinningum sínum í orðum. – Nonni, sagði hún, – geturðu skilið mig? Þetta veldur þér ekki neinni óró, ekki nú – eftir að ég er búin að tala við þig. Eiginlega finnst mér, að mér komi þetta ekki lengur við, okkur hvorugu . . . Nú fyrst, þegar hún var búin að segja þetta, vissi hún, að henni hafði virkilega verið dálítið órótt.
Hann varð ekki vandræðalegur, og hann sagði strax:
– Við getum heldur ekki litið öðruvísi á þetta. Við þessu er ekkert hægt að gera. Svona er víst lífið.
Hún þagði. Svo:
– En hann? – Heldurðu að hann komist þá yfir þetta? Hún vætti varirnar, þegar hún hafði spurt. Henni var kannske ennþá svolítið órótt.
– Nei, ég held varla, sagði pilturinn. Hann lá hreyfingarlaus á bakið og horfði upp fyrir sig. Það var óvanaleg kyrrð yfir svip hans. – Það getur verið, sagði hann svo. – Það er kannske ekki að marka, þo að mér finnist þetta. Í hans sporum mundi ég alltaf hafa staðið eftir vanheill. Ég hef enga trú á því, að ég hefði komizt út úr þessu heilu og höldnu.
Hún steinþagði, lét aftur augun, greip í höndina á honum. Hún fann sig hissa og sæla. Hún hafði þá ekki þekkt hann . . . Og þarna var þá sjálfsagt miklu meira, hún miklu ríkari en hún vissi. Nú var henni rótt . . . fyrst nú var henni rótt.
Þau þögðu, þögðu saman. Svo sagði hún allt í einu:
– Heldurðu að þú eigir bágt með að sofa, Nonni?
Hann brosti við henni:
– Nei, nú sofna ég ábyggilega vel.
– Um hvað ertu að hugsa?
– Um þig, Trausta, svaraði hann og reis upp við olnboga. Það var þessi kyrrð yfir svip hans, heið kyrrð.
Hann veit, og þó líður honum vel, hugsaði hún.
– Nú minnir þú mig á móður þína, sagði hún síðan . . .
Hann sagði ekkert – skyndilega eitthvað fjarrænt við svipinn . . . Svo – eftir dálitla þögn:
– Trausta, mér hefur aldrei komið í hug fyrr en nú, að það gæti átt sér stað, að ég missti þig.
– Ertu að hugsa um það núna?
– Nei, en mér þykir vænt um, að mér skyldi hafa komið það í hug. Nú fyrst skil ég til fullnustu, hvað þú ert fyrir mig.
Hann sá, að það lék sér geisli á brjóstum hennar . . . á brjóstum hennar.
– Nei, sérðu geislann! sagði hann.
Þau horfðu bæði á geislann . . . og nú voru þau ein í veröldinni.
– Trausta, þú ert hraust! sagði pilturinn.
Hann kom henni á óvart með þessu. Hún hló.
– Já, við erum bæði hraust, hélt pilturinn áfram. – Við ættum að geta eitthvað. Við erum rík . . . Hann horfði með öðru auganu á geislann.