ความขาดแคลน
วันอันแสนยาวนาน |
บุญมาปวดท้องมาหลายวันแล้ว
หาซื้อยาตามร้านขายยามาทานก็ไม่หาย
จะไปหาหมอที่คลีนิคก็ไม่กล้าไป
เพราะทั้งบ้านมีเงินอยู่ไม่ถึง 50
บาท
ชักไม่ไหวแล้ว
วันนี้จะลองไปตรวจที่โรงพยาบาลสักหน่อย
จับรถเมล์คันที่เช้าที่สุด
ถึงเช้าอย่างนี้รถก็แน่นแล้ว
มีนักเรียนห้อยต่องแต่งที่บันไดรถเป็นกระจุก
พอมาถึงโรงพยาบาลก็เจอคนคอยเข้าคิวทำบัตรกันอีกแล้ว
" ผมรู้สึกไม่สบายมาก
ขอช่วยตรวจให้ผมก่อนได้ไหม ? "
เสียงใครคนหนึ่งอ้อนวอน
" ไม่ได้
ยังไม่มีบัตรตรวจไม่ได้ "
เสียงตอบ
ชายผู้นั้นเลยเดินมาเข้าคิวต่อจากบุญมา
หน้าตาซีดเซียว ตัวงอ
คิวค่อยๆเลื่อนไปอย่างช้าๆ
รอเกือบสองชั่วโมงจึงได้บัตร
เจ้าหน้าที่ก็ให้ไปรอตรวจ
บ้างก็นั่ง บ้างก็ยืน แน่นไปหมด
นอกจากผู้ป่วยมิจฉาชีพก็อุดมเหมือนกัน
เดี๋ยวคนนั้นถูกล้วงกระเป๋า
เดี๋ยวคนนี้ถูกหลอกเงิน
ป้าคนหนึ่งเดินงกๆเงิ่นๆ
มือถือใบสั่งยากำลังพะว้าพะวงไม่รู้จะไปทางไหน
เหมือนสวรรค์โปรด
" ป้าจะเอายาหรือครับ
เดี๋ยวผมไปซื้อให้เอง
ป้าแกแล้วรออยู่ตรงนี้แล้วกันครับ
" ผู้หวังดีบอก
" เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย
บริการเขาดีจริงๆ "
ป้านั่งรำพึงอยู่ในใจ
ป้านั่งรอ
รอจนเกือบเที่ยงคนอาสาซื้อยาก็
ยังไม่มาซะที
" อาจาร์ยค่ะ
ป้าคนนี้ถูกคนหลอกเอาเงิน
และใบสั่งยาไป "
พยาบาลบอกกับหมอ
นี่ไม่มีเงินเหลือเลย
อาจารย์ช่วยเซ็นอนาถาให้หน่อยนะคะ
"
นี่ก็อีกราย
กำลังรอยาและเงินทอนอยู่หน้าห้องจ่ายยา
ช่องจ่ายยาเป็นช่องแคบๆ
คนจ่ายยาก็มอง
เห็นคนไข้ไม่ถนัด
คนก็แน่นเหลือเกิน
" นางแดง มารับยาได้ "
มีมือเอื้อมมารับยาและเงินทอนไป
เดินหายไปอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่ใช่มือนางแดง
ผู้ซึ่งสูญทั้งยาและเงินทอน
ครับในที่แน่นๆ
มันสับสนกันอย่างนี้
สำหรับบุญมากว่าจะได้พบตัวหมอก็ปาไปอีก
2 ชั่วโมง พอไปนั่งหน้าหน้าหมอ
จวนๆจะได้ตรวจอยู่พอดี
ก็มีคนถือบัตรพาคนไข้มาด้วยคนหนึ่ง
" อาจาร์ยคะ
ช่วยกรุณาตรวจให้คุณแม่หนูหน่อยก่อนได้ไหมคะ
"
บุญมาก็ได้แต่นั่งตาปริบๆ
ในที่แน่นๆ ก็เป็นแบบนี้
ใครๆก็อยากให้ตรวจเร็วๆ
ชอบมาขอลัดคิวตรวจเป็นประจำ
พอเลยเที่ยงบุญมาก็ยังไม่ได้ตรวจ
"
ให้มารอที่ห้องแพทย์เวรตอนบ่ายโมง
" พยาบาลประกาศกับคนไข้
ที่ยังไม่ได้ตรวจ
พอมาถึงช่วงบ่าย
คนก็ยังแน่นอุตลุด
" ไม่เป็นอะไรมาก
น่าจะมาตอนเช้า
ทำไมถึงมาตอนบ่าย "
แพทย์เวรซึ่งกำลังยุ่ง ถามบุญมา
ในที่สุดบุญมาได้รับการตรวจอย่างรวดเร็วพลุ้บพลั่บ
2 นาที หมอยื่นใบสั่งยาให้
จะสอบถามอาการก็ไม่กล้า
ถาม เลยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
ก็เดินเลยไปเข้าคิวรอรับยา
คิวก็ยาวกว่าจะกลับบ้านได้ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนยาวนาน


ThaiL@bOnline
Email : vichai-cd@usa.net
|