Written by earthy

Only One

Chapter 4: Go on…

ระหว่างที่ Sugizo กำลังนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นคนโง่สนิทที่เพิ่งจะรู้ว่าตลอดมานอกจากเขาแล้ว J ยังมี Inoran อีกคนด้วยซึ่งเขาก็คงจะไม่รู้ต่อไปถ้าหากไม่นึกอยากจะสร้างเซอไพรส์ให้ J จนในที่สุดแล้วคนที่ได้รับการเซอไพรส์กลับกลายเป็นเขาเสียเอง…และทั้งๆที่เป็นเช่นนั้นเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดร่างสูงยังพยายามที่จะรั้งเขาไว้อีกในวันนั้น ในเมื่อทุกอย่างมันชัดเจนมากเสียจนไม่ว่าจะพูดแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีทางจะฟังขึ้น

ร่างผมแดงถึงกับสะบัดหัวเพื่อพยายามไล่ภาพเหตุการณ์ที่ฝังใจเขาอยู่มาจนถึงวันนี้ออกไป ตลอดมาเขาพยายามที่จะไม่คิดถึงมันแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเขาก็ไม่สามารถลืมมันไปได้และมักจะนอนหลับฝันเห็นภาพเหตุการณ์เหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่เป็นประจำราวกับมันเป็นม้วนวีดีโอที่ผ่านการฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับไปกลับมาไม่รู้กี่ครั้งกี่หนอย่างไม่รู้จบ

Ryuichi รู้สึกเป็นห่วงผู้ที่นั่งอยู่ข้างเขาในขณะนี้มาก ทั้งๆที่เขานั่งอยู่เป็นเพื่อน Sugizo มาตลอดจนเวลาผ่านไปนานมากแล้วแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าร่างผมแดงจะเอ่ยปากพูดอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียว เขาไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่อย่างน้อยเขาก็มั่นใจว่าคงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าใดนักซึ่งทำให้เขาไม่สามารถทิ้งให้อีกฝ่ายอยู่เพียงลำพังคนเดียวได้

ในที่สุดสิ่งที่เอ่ยออกมาจากปากของ Sugizo ก็คือคำขอโทษที่ต้องรบกวนให้ Ryuichi อยู่กับเขาจนดึกดื่นขนาดนี้ ชายหนุ่มผมดำจ้องที่หน้าของอีกฝ่ายนิ่ง

" ฉันเต็มใจนะ นายไม่ต้องขอโทษหรอก รู้สึกดีขึ้นบ้างรึเปล่า "

" ขอบใจมากนะ " พยักหน้าช้าๆ ถึงแม้ว่าจะไม่มีการพูดคุยใดๆกัน แต่เพียงแค่ Ryuichi นั่งอยู่ข้างๆเป็นเพื่อนเขาเท่านั้นก็ทำให้เขาสบายใจขึ้นมากอย่างที่เขาเองก็ไม่อาจตอบได้ว่าเป็นเพราะเหตุใดที่ทำให้เขารู้สึกเช่นนั้น

" เอ่อ พรุ่งนี้นายว่างรึเปล่า " ถามเพราะนึกอยากเข้าไปเที่ยวในเมืองเนื่องจากตั้งแต่มาถึงที่นี่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันแม้แต่อย่างเดียวซึ่ง Ryuichi ก็ยินดีที่จะเป็นไกด์นำเที่ยวให้โดยไม่ขัดข้อง

" เอาล่ะ ราตรีสวัสดิ์อีกครั้ง รีบนอนเอาแรงสำหรับเที่ยววันพรุ่งนี้ดีกว่านะ "

วันต่อมา Ryuichi ตื่นเช้ามาจัดการงานต่างๆและทักทายแขกที่พักอยู่ตามปกติ วันนี้ไม่มีอะไรที่เขาต้องทำมากนักจึงคาดว่าจะสามารถพา Sugizo เข้าไปในเมืองได้โดยไม่ต้องมีอะไรค้างคา เขามองขึ้นไปชั้นบนทางทิศที่เป็นห้องที่ Sugizo พักอยู่และเฝ้ารอว่าเมื่อไรเจ้าตัวจะตื่นขึ้นมาซึ่งเขาเองก็หวังอยู่ลึกๆว่าอีกฝ่ายคงจะดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานนี้

เมื่อ Sugizo ตื่นขึ้นมาเข็มนาฬิกาก็บอกเวลาเที่ยงกว่าเข้าไปแล้ว เขาลุกออกจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาเพื่อให้ตื่นเต็มที่และตั้งใจว่าจะไปหา Ryuichi แต่ปรากฏว่าเมื่อเขาก้าวเท้าออกมาจากห้องพักของตนเองก็ต้องพบกับประตูห้องพักที่ขนาบคู่กันยาวไปตลอดทางเดิน เขาคิดว่าที่นี่มีห้องพักมากมายเกรงว่าอาจจะหลงทางได้ แต่แล้วก็พบว่าทางเดินนั้นไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คิดเพราะเหมือนกับบังคับให้เดินได้ทางเดียวเท่านั้นและระหว่างที่เดินอยู่นั้นก็เผอิญมาเจอกับ Ryuichi ที่เดินออกมาจากห้องครัวพอดี

" อ้าว ฉันกำลังจะยกอาหารเช้าขึ้นไปให้ "

" เช้าอะไรกัน เที่ยงกว่าจะบ่ายอยู่แล้ว... " เริ่มเป็นกังวลกับการที่ตนเองตื่นสายอาจจะทำให้การเข้าไปในเมืองล่าช้าลงไปอีก

" ถ้านายกังวลเรื่องเวลาล่ะก็สบายใจได้ถ้าอยู่กับฉัน ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก "

ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่ทุลักทุเลเล็กน้อยสำหรับ Sugizo ที่ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย เขาจำเป็นต้องขอยืมข้าวของบางอย่างจาก Ryuichi เป็นการชั่วคราว เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วทั้งสองหนุ่มจึงมุ่งหน้าเข้าเมืองด้วยรถยนต์ส่วนตัวของ Ryuichi โดยที่ Sugizo นั้นก็ชื่นชมกับธรรมชาติภายนอกที่ขนาบอยู่ทั้ง 2 ข้างไปตลอดระยะทาง

ขณะเดียวกันทางด้านของ J ยังคงกระวนกระวายกับการหายตัวไปของ Sugizo ซึ่งหลังจากโทรศัพท์เมื่อคืนแล้วก็ไม่มีการติดต่อกลับเข้ามาอีกเลย ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง ชายหนุ่มครุ่นคิดพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นขยี้เรือนผมสีทองของตนเองไปมาด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจ

" ก็บอกแล้วว่าเจ้านั่นปลอดภัยดี นายจะหงุดหงิดไปทำไม " Shinya ที่ยืนกอดอกพิงประตูมองอยู่เอ่ยขึ้นมา J เผลอหันมาตวาดขึ้นเสียงสวนกลับใส่อีกฝ่าย แต่เมื่อรู้สึกตัวจึงรีบเอ่ยขอโทษทันทีซึ่งเพื่อนร่างท้วมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากและออกความเห็นว่าที่ Sugizo ยังไม่กลับมาคงจะมีเหตุผลอะไรบางอย่าง

" เหตุผลที่ทำให้คนอื่นต้องมานั่งเป็นห่วงกันอยู่นี่น่ะเหรอ " ยังพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

" อย่ามาประชดประชันนักเลย เราทุกคนที่นี่รู้กันดีอยู่แล้วว่า 'ทำไม' ! " เมื่อโดนสวนกลับด้วยประโยคนี้ทำให้ทั้ง J และ Inoran ชะงักไปแทบจะพร้อมกัน

" เราก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอเท่านั้น " Inoran พูดขึ้นเรียบๆหวังจะลดความตึงเครียดลงบ้าง

" ฉันคิดว่า Sugi คงอยากจะให้ตัวเองสบายใจแล้วค่อยกลับมาหาพวกเรา "

ทุกคนที่อยู่ภายในห้องจะนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ชายหนุ่มร่างท้วมถอนหายใจออกมาเบาๆพลางแนะนำให้ทั้งสองคนไปเที่ยวกันบ้าง ส่วนเขาตั้งใจจะรออยู่ที่นี่เผื่อว่า Sugizo อาจจะติดต่อกลับมาอีก

" ฉันเบื่ออาหารที่นี่จะแย่ ถ้ายังไงจะเข้าเมืองก็ช่วยไปซื้อของกินมาฝากด้วยนะ " เอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป

To be continued...