Žadajem, taksama, mieć i pastanoŭvajem, kab usie paddanyja Našyja – jak duchoŭnyja, tak i śvieckija – naščadki kniazioŭ, panovie j usia šlachta, jakija majontkami svaimi spakojna vałodali baćkaŭščynnymi, zasłužonymi, kuplonymi dy jakim-kolviek sposabam nabytymi za prodkaŭ Našych słaŭnaje pamiaci Ichnych miłaściaŭ Vialikich kniazioŭ Litoŭskich, taksama, za Našaha ščaślivaha haspadarańnia, – tyja mohuć  takovymi majonkami viečna j spakojna ad usich časoŭ i na budučy čas vałodać i ich užyvać jany sami j naščadki ichnyja, choć by dobrych listoŭ anijakich na toje nia mieli (jak toje vyšej u hetym ža raździele ŭ artykule 2-im jość ab hetym šyrej apisana).