|
จิน : อะไรของนาย!!! หมายความว่ายังไงเนี้ยทำไม ทำไมนายมาอยู่ที่บ้านฉันได้ยังไง!!
จุนโนะนั่งจิบน้ำชาอย่างใจเย็น ที่ห้องรับแขกบ้านจินเย็นวันนั้น แต่จินหน้าตาตื่นยังกับเห็นผียังไงยังงั้น
จุนโนะ : อ้อ ฉันคุยกับแม่ของนายแล้วว่าจะมาค้างบ้านนาย วันเว้นวันไงหล่ะ
แล้ว คุณแม่ก็อนุญาตด้วย บอกว่ากวดขันนายให้หนักๆได้เลย
จิน : (มาแย่งถ้วยชาออกจากมือจุนโนะพร้อมชามของว่าง) ไอ้บ้าใครจะให้แกมากวดมาขันไรอ่ะ
อย่ามาเที่ยวกินน้ำชากะขนมบ้านคนอื่นได้มั้ย ใสหัวอันฉลาดของแกกลับบ้านแกไป
ชิ้วๆ!!!
ผัวะ เสียงถาดกระทบหัวจินอย่างแรง จินหันมาตวาดแหวคนตี
จิน : แม่ทำไรอ่ะ!! มาตีหัวผมทามมาย แล้วปล่อยขโมยเข้าบ้านมาได้ไง เนี้ยมานไม่ใช่เพื่อนผมนะ
มันเป็นขโมยไล่มานออกจากบ้านไปเลย เร็วๆแม่
แม่ : เจ้าลูกบ้า จุนคุงนะเค้ามาเที่ยวเล่นที่บ้านตั้งแต่ม.ต้น แม่จะไม่รู้จักได้ไง
แกนะแหละน่าจะไล่ออกจากบ้านไปนัก ดูสิดูจุนคุงเค้าเรียนเก่งขนาดไหน แกนะแค่สอบไม่ตกแม่ก็ดีใจแร้วเข้าใจมั้ย
เอ้าตั้งใจเรียนได้แร้ว
จิน : (ทำหน้าเมินๆ) ยายป้าไปแอบเก็บฉันมาจากบ้านมหาเศรษฐีใช่มั้ย ถึงได้เลี้ยงดูฉันแบบนี้
รีบเอาฉันกลับไปคืนที่บ้านได้แล้ว เร็วๆนะยายป้า(พูดจบจินก็โดนแม่ตื๊บทันที)
แม่ : ไอ้ลูกบ้านี่มีเด็กที่ไหนเรียกแม่ว่ายายป้า แล้วไอ้ความฝันลมแร้งๆที่ว่าแกเป็นลูกเศรษฐีนะพอเลยนะยะ
ถ้าฉันจะเก็บแกมาเนี้ยคงเก็บแกมาจากถังขยะนะแหละจะเหมาะที่สุด แกรีบๆเรียนเลยนะไม่งั้นข้าวเย็นอด
แล้ววาจาสามหาวเนี้ยเย็นนี้แกก็อดของว่างไปซะ
จินได้ฟังก็น้ำตาเล็ด แม่ปิดประตูดังปังใส่จินทันที
จิน : ไอ้บ้าๆๆๆๆๆ จุนโนะแกทำให้ครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น เค้ารักกันแน่นแฟ้นต้องมาแตกแยก
เพราะแกๆๆ(ไม่ดูคำพูดตัวเองเล้ยนะจิน)
จุนโนะ : (ยืนหนังสือเล่มหนึ่งกระแทกหน้าจินที่โวยวายไม่หยุด)ฉันว่าคำพูดนายนะแหละที่ทำให้คุณแม่โกรธ
นี่เลยวิชาแรกมารยาทในชีวิตประจำวัน นายต้องติวให้เข้มเลย แล้วกลับไปพูดกับแม่ใหม่ซะ
จิน : ไอ้บ้าๆ แม่ไม่ให้อภัยฉานแร้ว เพราะแก
จุนโนะ : อยากกินข้าวเย็นมั้ย
จิน : ( นิ่งไปอึดใจ) อยากจ๊ะ!!
จุนโนะ : งั้นมานี่เลย ฝึกการพูดอย่างเป็นทางการ การใช้มารยาทในชีวิตประจำวัน
วิชานี้ง่ายที่สุดแร้ว รับรองนายจบวิชานี้ แม่จะต้องหายโกรธแน่ๆ
จินรีบหยิบหนังสือมาอ่านอย่างตาลีตาเหลือกตั้งใจเป็นพิเศษ ที่แท้ก็เป็นเด็กดีนะเนี้ยรักแม่กลัวแม่โกรธ(หรือว่ากลัวไม่ได้กินข้าวเย็นกันแน่)
จินรีบอ่านรีบท่องชั่วพริบตาก็จบสำหรับช่วงสอบพอดี อะไรจะเก่งขนาดนั้นเนี้ย
เพราะจุนโนะคอยช่วยบอกเวลาที่พูดผิดด้วยนั้นแหละกว่าจะจบวิชาก็ถึงเวลาอาหารเย็นพอดีเปะ
จินจึงได้ทานข้าวเย็นเพราะวิชามารยาทที่ติวเสร็จจริงๆนะเนี้ย
จิน : ท่านแม่ขอรับกรุณาอนุญาติให้ผมนั่งที่โตะอาหารด้วยนะขอรับ
ทั้งแม่พ่อและน้องชายงงไปตามๆกันนี่จินกินยาลืมเขย่าขวดรึไงกันนะ ท่าทางกิริยามารยาทราวกับคุณชาย
มีแต่จุนโนะที่ได้แต่แอบขำก็เค้าโกหกว่าถ้าทำตัวตามที่ติวกันไปแล้วละก็แม่จะหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง
ไม่คาดคิดว่าจินจะเชื่อฝังใจมากๆ(นี่ตกลงว่าโง่จริงหรือแกล้งโง่นะเนี้ย)
จิน : คุณน้องเลโอขอรับกรุณายื่นถ้วยข้าวให้ท่านแม่กรุณาช่วยเติมข้าวให้กระผมด้วยนะขอรับ
เลโอน้องชายจินถึงกับอ้าปากหวอ ช็อคในตัวพี่ชายที่ปกติคำพูดจาหยาบคายล้วนๆ
แม้แต่พ่อก็อดพ่นเบียร์ที่กินอยู่ออกมาไม่ได้
จิน : ไม่ดีนะขอรับเจ้าคุณพ่อ ถ้าพ่นของกินออกมาจากปากเช่นนี้ มาขอรับกระผมจะรินเบียร์ให้เจ้าคุณพ่อ
อย่าว่าแต่คำพูดจาแม้แต่กริยามารยาทก็ตรงตามที่ติวกันเปะๆ จุนโนะได้แต่กลั้นหัวเราะจนปวดท้องไปหมด
วันรุ่งขึ้นเรื่องที่จุนโนะไปตั้งแคมป์ติวเตอร์ถึงที่บ้านจินก็แพร่สะพัดถึงหูของสมาชิกในชมรมรวมทั้งสภาพที่ทรุดโทรมกระทันหันของจิน
โคคิ : ไรเนี้ย แหม่ๆ แค่เรียนวันเดียวแกโทรมขนาดนี้เลยรึจิน
คาเมะ : นั้นนะสิ จุนโนะมันเสกผีเข้าสิงได้รึไง คนอย่างนายถึงเรียนได้น่ะ
จิน : (ท่าทางเหนื่อยอ่อนเป็นที่สุด ) ขอลาทีละกันนะ ตอนนี้หมดเวรของฉานแร้วต่อไปก็คราวพวกนายสักกะที
ทั้งโคคิและคาเมะต่างทำหน้าแปลกใจกัน จุนโนะที่เปรียบเหมือนวิญญาณร้ายมาแอบอยู่เบื้องหลัง
จุนโนะ : ตอนนี้ถึงคราวนายบ้างแร้วนา คาเมะ ช่วงเวลามาเรียนทุกวันฉันเทให้นายเลย
คาเมะ : (ตกใจ) เฮ้ยๆ! ไม่เกี่ยวเลยใครบอกว่าฉันจะเรียนกันหล่ะ
จุนโนะกระซิบที่ข้างหูคาเมะ หลังจากนั้นคาเมะก็หน้าตาตื่น รีบหยิบจับหนังสืออย่างลนลานเต็มที
ก่อนตั้งใจทำแบบฝึกหัดคณิตที่ยากแสนยากอย่างขมักเขม้น สร้างความประหลาดใจให้กับทุกๆคนในชมรมโดยเฉพาะโฉอง
โฉอง : (กระซิบ)รุ่นพี่ทากุจิ ทำได้ไงเนี้ยให้ทั้ง 2 คนถึงยอมตั้งใจเรียนขึ้นมากระทันหัน
จุนโนะ : (ยิ้มมีเลศนัยนิดๆ)ก็มีอัลบั้มรูปนี้เป็นไม้ตายไง
จุนโนะพูดจบก็ยื่นอัลบั้มรูปส่งให้โฉอง โฉองหยิบมาพลิกดูก็เข้าใจโดยไม่ต้องอธิบาย
รูปครึ่งอัลบั้มแรกเป็นรูปยาบุคุงแบบน่ารักในเวอร์ชั่นต่างๆทั้งแอบถ่าย
ต่างๆนาๆ น่ารักสุดๆ คาดว่าแค่นี้คงมัดใจจินอยู่หมัด ถ้าขยันเรียนรุ่นพี่จุนโนะคงยกรูปพวกนี้ให้แน่ๆ
ส่วนครึ่งหลังเป็นภาพแอบถ่าย(ของจริง)ระหว่าคาเมะและคุซาโนะ ตอนที่ไปเดินเที่ยวระหว่างทางกลับบ้าน
คาดว่าจุนโนะคงจะเอารูปไปเปิดเผยเลยไม่กล้าหือ(ความจริงเค้าก็รู้กันจะหมดแล้วน้าเมะเอ้ย)
โฉองดูรูปเสร็จก็มองหน้าจุนโนะที่มีรอยยิ้มนิ่งๆแบบมีเลศนัยน่ากลัวพิลึก
คนฉลาดก็ฉลาดอยู่วันยังค่ำ เห็นท่าทางนิ่งๆใจดีแบบนี้เวลาจะจัดการใครเนี้ยน่ากลัวชมัดยาดเลย
โฉองได้แต่ยิ้มแห้งๆในใจก็เสียวนิดๆ ดีนะที่จุนโนะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเค้า
เหลือแค่โคคิที่ยังไม่ได้เริ่มคอสเรียนโหดของจุนโนะ วันนี้เป็นเวรที่มาค้างบ้านโคคิ(ผลัดกับจินคนละวัน)
บ้านโคคิสร้างความเซอร์ไพรส์กับจุนโนะเป็นอย่างมาก เพราะตอนแรกจุนโนะคิดว่าบ้านโคคิจะเป็นครอบครัวยากูซ่า
แต่ที่ไหนได้เป็นบ้านธรรมดาที่ทุกคนหน้าตาใจดีมากๆ (แร้วโคคิมานหน้าเหมือนใครกันเนี้ย)
จุนโนะ : นี่นายจะกินข้าวตั้งแต่ 5โมงเย็นเนี้ยนะ (พูดพลางดึงหนังสือออกมากองๆ)
โคคิ : อืมๆ ใช่เดะฉานนะต้องกินข้าวแล้วก็นอนน่ะ
จุนโนะ : อะไรของนายนี่นายจะนอนเลยเหรอ แล้วเอาเวลาที่ไหน อ่านหนังสือหล่ะ
โคคิ : (เคี้ยวข้าวไปด้วยพูดอีกแนะ) ก็ฉันง่วงก็นอนนะเดะ นายอยากมาค้างจะทำอะไรก็ทำไปนะ
ฉันขอนอนก็แล้วกัน
จุนโนะ : คนแบบนี้ก็มีด้วยที่ห้องเรียนก็นอนกลับมาบ้านนายก็นอนอีกเรอะ
จานอนวันละ 25 ชม.เลยรึไง
โคคิ : ถ้านอนได้เกิน 24 ชม.ก็แจ๋ว แต่ต้องมีบวกลบเวลาเข้าห้องน้ำ กินข้าวไปรร.ด้วยนี่แหละ
สำคัญเจรง
จุนโนะ : (ปวดหัวตึบ) คนขี้เกียจแบบนี้มีอีกเรอะ
โคคิ : (ยักไหล่ไปมา)โทดทีน้าแบบว่าก็เป็นงี้อ่ะนะ อิ่มแร้วขอนอนก่อนนะ
จุนโนะ : ก็จริงอ่ะนะ อย่างนายขี้เกียจก็ขนาดนั้น แต่ว่าน่าเสียดายมันสมองแบบนายจริงๆ
ถ้าฉันมีสมองแบบนายคงไม่มานอนหรอกนะ คงเรียนได้จนจบปริญญาเอกไปแร้ว
เท่านั้นแหละโคคิตาสว่างหูพึ่งขึ้นมาทันที
โคคิ : ไรนะ นายว่าฉันฉลาดเหรอ
จุนโนะ : ก็ใช่นะสิ เนี้ยนะ ฉันยังกลัวเลยถ้านายตั้งใจขึ้นมาฉันคงต้องตกไปอยู่ที่
2 แน่ๆ ดีแร้วหล่ะที่นายเอาแต่นอน
โคคิ : (ได้ยินแค่นั้นก็แย่งหนังสือจากมือจุนโนะ) ไหนๆก็มาแร้ว อ่านหนังสือกันสักหน่อยก็ได้
เผื่อว่า นายไม่เข้าใจตรงไหน ฉานจาติวให้เอง
อ้าวเป็นงั้นไป แต่ก็ดีที่เข้าทางจุนโนะ เพราะจุนโนะรู้ดีว่านิสัยของโคคิคือบ้ายอนั้นเอง
ปากก็ว่าตัวเองเก่งจาติวให้จุนโนะไปๆมาๆ กลับถามจุนโนะตลอด (คนเราอ่ะนะ)
แต่จุนโนะก็สอนให้โดยดี
เวลาผ่านไปแค่ อาทิตย์เดียวการเรียนของทั้ง 3 คนกระเตื้องขึ้นมาก โคคิจะหัวดีที่สุดเสียแต่ว่าปลุกให้ท่องหนังสือนี้ยากแสนเข็ญ
จุนโนะต้องกรอกกาแฟให้วันละสิบหนเพื่อให้นอนน้อยๆลงบ้าง แต่ก็ยังคงนอนวันละ18ชม.เป็นอย่างต่ำ
สำหรับคาเมะการเรียนก็ปานกลางเรื่อยๆแต่ก็ขยันกว่าที่คิด ถ้ามอบหมายงานจะรับผิดชอบสุดๆ
สำหรับจินนั้นเป็นรายที่หนักที่สุด ทั้งดื้อเรื่องมากและออกจาหัวขี้เลื่อย
แต่ว่าถ้าควักของล่อออกมาก็จะปฏิบัติตัวดีเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่าผลงานจาออกมาใช้ได้
แต่สภาพจุนโนะนั้นโทรมสุดบรรยายทีเดียว
โฉองและมาซากิเฝ้าดูด้วยความเป็นห่วง
มาซากิ : รุ่นพี่ดูน่าเป็นห่วงนะครับ รับน้ำชาหน่อยนะครับ (เอาน้ำชามาให้
แต่ถูกจินที่นั่งข้างๆคว้าไปดื่มหน้าตาเฉย มาซากิมองหน้าจินแบบอึ้งๆ)
โฉอง : ถ้าเป็นภาษาอังกฤษละก็ผมช่วยได้นะฮะ
มาซากิ : ใช่แล้ว โฉนายเคยไปมาหลายประเทศ ภาษานายอันดับ 1 เลยนี่นา
จุนโนะ : (ยิ้ม) ไม่เป็นไรหรอกนะ เรื่องนี้ฉันเป็นคนรับผิดชอบเอง พวกนายน่ะรีบกลับไปท่องหนังสือของตัวเองเตรียมสอบกันเถอะนะ
(พูดจบก็หันไปดุจินที่กำลังแกล้งแหย่กันกับโคคิ เหมือนอ.สอนเด็กจริงเลย)
ทั้งคู่ก็เลยกล่าวลาออกมาด้วยความเป็นห่วงลึกๆ ก่อนกลับโฉองก็สวนกับอ.ฟุจิคิ
โฉองมองดูอ.ที่กำลังเฝ้ามองจุนโนะ ด้วยความเป็นห่วง
เย็นวันนั้น อ.ฟุจิคิ รอจนจุนโนะกลับบ้านก็เข้ามาทักด้วยความเป็นห่วง
อ.ฟุจิคิ : สวัสดี ทากุจิคุง ท่าทางไม่ดีเลยนะ
จุนโนะ : อ้าครับเหนื่อยนิดหน่อย
อ.ฟุจิคิ : วันนี้ไม่มีไปติวบ้านใครหรือ
จุนโนะ : อ้อวันนี้ ผมจะกลับไปเตรียมทำข้อสอบ pretest ให้เจ้าพวกนั้นนะครับ
พัก 1 วัน
อ.ฟุจิคิ : อ.ขอโทษจริงๆนะ ไม่คิดว่าคำขอร้อง มันจะมีผลขนาดนี้
จุนโนะ : ก่อนส่งก็ไม่คิดก่อนละครับ ผมว่านะ ถ้าอ.ไปส่งใบขอร้องให้จินมันอ่ะ
ขออะไรก็คงได้อ่ะครับมันนะยอมทำทุกอย่างแน่ๆ เพราะมันอยากๆได้ใบขอร้องใจจะขาด
อ.ฟุจิคิ : ( ก้มหัวงกๆ) อ.ขอโทษจริงๆ
จุนโนะ : อย่ามาก้มหัวง่ายๆสิครับ ผมละไม่เข้าใจจริงๆเลยทำไม อ. ถึงได้เป็นห่วงเจ้าพวกนั้นนัก
ขนาดผมเป็นเพื่อนยังเบื่อที่จะเป็นห่วงเลย
อ.ฟุจิคิ : (ขยับแว่นให้เข้าที่) อ.อยากเป็นอย่างครูสมัยเด็กๆของ อ. น่ะ
สมัยก่อนอ.เป็นเด็กอ่อนแอมักจะถูกรังแกเสมอ แต่ว่าจะมีคุณครูท่านนึงที่คอยเป็นห่วงเป็นใยอยู่เสมอ
มันเลยทำให้ครูแกร่งขึ้นไงหล่ะ อยากจะทำให้เด็กๆที่ไม่ตั้งใจเรียนกลับมาเรียนอีกครั้ง
จุนโนะ : (คิดในใจ นี่แกร่งขึ้นแร้วรึ) คร๊าบๆ อ.ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับผมจะพยายาม
คิดว่าตอนนี้ก็เกือบจะสำเร็จแล้วหล่ะครับ
อ.ฟุจิคิ ยิ้มอย่างมีความหวังสุดๆ จุนโนะก็เลยต้องพยายามมากขึ้นไปอีก เย็นวันนั้นจุนโนะนอนหลับคาหนังสือเลยที่เดียวกับการเหนื่อยอ่อนติวหนักไม่เว้นแต่ละวัน
วันรุ่งขึ้นทุกคนในชมรมต่างใจจดจ่อ กับการทำข้อบสอบ pretest ฉบับท่านอ.จุนโนะ
ท่าทางของทั้ง 3 คนนั้นกลับดูตั้งใจน้อยกว่าคนที่ลุ้นด้วยซ้ำไป ปรากดผลออกมาว่า
ทั้ง 3 คนสอบตกไม่น่าจะเป็นไปได้ก็เรียนกันจนกระเตื้องขึ้นมาตั้งเยอะแล้วนะ
ยังงี้มันหมายความว่ายังไง
นากามารุ : ไรกันเนี้ย!! พวกแกไมทำแม้กระทั้ง pretest แบบนี้ไม่ผ่านได้ไงกัน
โคคิ : บ้าเดะ ใครว่าทำไม่ได้ ขี้เกียจจะทำต่างหาก ก็แค่ pretest ไม่ใช่ไง
จิน : ช่ายๆ ที่ฉันยอมทนเรียนกะมันทุกวันก็เกินพอแร้ว ถ้ามานนะไม่ยอมให้
set รูปน้องยาบุสุด LOVE ของฉานนะ ไม่ต้องพูดกันเลย จะไม่สอบเลยด้วย
อูเอดะ : นี่พวกนายทำแบบนี้ไม่กลัวจุนโนะจะโกรธ รึไง ที่อุตส่าห์เลื่อนสอบ
อุตส่าห์ติวไห้น่ะ
คาเมะ : อ้าวนาย ไม่ดีใจไงถ้าจุนโนะทำตามใบขอไม่สำเร็จนะ ก็ไม่ได้คะแนน
อย่าลืมเดะว่าจุนโนะน่ะเป็นคู่แข่งของนาย
พูดจบทั้งจินทั้งโคคิรุมกันผลักหัวอูเอดะ พร้อมพูดว่า ช่ายๆๆ แกอย่าทำตัวเป็นพระเอกนักเลย
อย่าลืมเดะ คอนเซ็ปสีแดง ทำทุกอย่างให้ชนะ ไงไม่ใจเรอะ อูเอดะเอามือปัดๆไล่ทั้งจินกับโคคิที่แกล้งกันอย่างสนุกสนาน
โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าจุนโนะก็เข้ามาตั้งนานแร้ว จนได้ยินทุกอย่าง
นากามารุหันไปจะเอ๋เข้าพอดีก็หน้าเจื่อนๆ
นากามารุ : เฮ้ยๆ!! พวกแก จุนโนะ
.
ทั้งหมดชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อกี้ จุนโนะรักษาหน้านิ่งๆขรึมตามเดิมไม่มีทีท่าความโกรธใดๆแสดงออกมาให้เห็นนอกจากรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านอยู่เบื้องหลัง
จุนโนะ : ที่ผ่านมาเนี้ย ไม่เคยจะตั้งใจกันเลยใช่มั้ย งั้นก็ดีต่อไปฉันจะใช้หลักสูตรมหาโหดจัดการกับพวกนาย
ทั้ง 3คนสะดุ้งเล็กน้อย แม้แต่อูเอดะกับนากามารุก็ยังพลอยขนลุกไปด้วย
CHEPTER 11 END
TO BE CONTINUTE
|
