การแข่งขันครั้งนี้มาซากิเท่ห์มากๆสาวๆกรี๊ดกันตลอด โฉองตอนนี้ไม่มีอารมณ์สนุกสนานเท่าไหร่ พยายามรักษาหน้าให้นิ่งเฉยไว้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เอลซ่าก็สังเกตเห็นได้
เอลซ่า : เป็นไรอ่ะ ญาติเสียเหรอ
โฉอง : หาเรื่องอะไรอีกหล่ะ
เอลซ่า : ก็ไม่ได้หาเรื่อง แค่สงสัยว่านี่มางานศพหรือมาดูแข่งบาสอ่ะ
โฉอง: (หันมาฉีกยิ้มสุดๆให้ทีนึงแล้วหน้าก็กลับไปนิ่งๆอีก)เท่านี้พอใจรึยัง!!
เอลซ่า : (ทำหน้าเซ็งๆ)เบื่อจังคนขี้เก็กนี่
โฉอง : มาซาเนี้ย เท่ห์ดีเนอะ เป็นใครใครก็ชอบ ใจดีกับทุกคน เป็นผู้ชายที่ดี
เอลซ่า : ใช่ๆ ใจดีมากเลย ตอนแรกที่รู้จักยังรู้สึกว่าเหมือนไอจังมากๆ เอ๊ะอยู่ดีๆก็มาชมเพื่อนตัวเองทำไมนายเนี้ย แปลกคนจัง
โฉอง : ก็จริงนี่นา มาซาเป็นผู้ชายที่ดี เหมาะกับไทระ
เอลซ่า มองหน้าด้านข้างของโฉองที่แววตานิ่งๆแต่ดูเศร้าเหลือเกิน เธอเองก็เศร้าไปด้วย
เอลซ่า : นายก็เป็นคนดีนะ จะยอมหลีกทางให้เพื่อนเหรอไงหล่ะ
โฉอง : พูดซะดีเชียว ฉันไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก หมอนั้นดูยังไงก็เหมาะกับไทระมากกว่านะ คนอะไรเท่ห์ชมัดเลย เล่นกีฬาก็เก่งสูงก็สูง ดูดีจะตายไป
เอลซ่า : นายก็เท่ห์เหมือนกันนะแหละ!! ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ชงชาเก่งอ่ะ
โฉองได้ฟังก็อดขำไม่ได้
โฉอง : เธอนี่น่ารักจริงๆเลยนะ ยายบ้าเอ้ย (พูดแล้วก็เอามือลูบหัว)
เอลซ่า : (เอามือปัดออก) ไม่ใช่หมานะ มาลูบเล่นได้ไง
วันงานวัฒนธรรมมาถึง วันนี้เอลซ่ากับไอไอน่ารักเป็นพิเศษสวมชุดกิโมโนน่ารักมากๆ หนุ่มๆที่ผ่านมาร้านนี้อดใจไม่ซื้อขนมที่ร้านไม่ได้สักคน
โฉองที่สวมชุดกิโมโนเหมือนกันสำหรับทำงานในชมรมก็แวะมาที่ร้านด้วย เอลซ่ารีบวิ่งออกมาดูด้วยความแปลกใจ
เอลซ่า : โห นายก็แต่งเหรอเนี้ย เท่ห์มากๆเลยนะเนี้ย
โฉอง : พูดจริงหรือประชดกันเนี้ย ไม่อยากจะเชื่อเลย
เอลซ่า : นายเนี้ยไม่เชื่อใจกันบ้างรึไง งั้นพุดว่าทุเรศมากๆเลยดีกว่ามั้ง
โฉอง : อืมๆ ใช่ๆ นี่แหละเอลซ่าของจริง
เอลซ่าฆ้อนเข้าให้ ไอไอก็ออกมาหน้าร้านเหมือนกัน
ไอไอ : ยามาชิตะคุง ดูดีมากๆเลยนะ เป็นคนที่เหมาะกับชุดกิโมโนดีจังเลย
โฉอง : (ยิ้มเศร้าๆ) ขอบใจนะ วันนี้ไทระก็สวยมากเลย
โคคิ : นี่ๆ ถ่ายรูปป่าว แต่งตัวกันน่ารักแบบนี้มาถ่ายรูปกันเถอะ
โฉอง : (ท่าทางตกใจที่เห็นรุ่นพี่จิน โคคิ คาเมะ จุนโนะ อยู่พร้อมหน้า)รุ่นพี่ทำอะไรกันน่ะ
จุนโนะ : ห้องเรา เปิดร้านถ่ายรูปไนงานนะสิ คิดเงินด้วยนะ คิดดีๆก่อนจะตัดสินใจถ่ายอ่ะ
จิน : (เอามือตีหัวจุนโนะ ที่ไปสาธยายให้คนอื่นฟัง)นี่ เสียลูกค้าหมด เจ้าบ้า เอ้า!โทดฐานที่รู้จักต้องถ่ายนะเว้ย รูปนึงก็ยังดี
คาเมะ : เจ้านี่ไปบังคับได้ยังไง ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า ต้องตามใจลูกค้าอ่ะ
ท่าทางจะตีกันเองอีกและ โฉองละปวดหัวจริงๆ โฉองหันมามองไอไอแล้วยิ้มเศร้าๆ(อีกและ)
โฉอง : รอมาซามาก่อนดีกว่า แล้วค่อยถ่ายกันนะ
ไอไอยิ้มให้โฉองพร้อมกับพยักหน้า แต่เอลซ่ากับทำหน้าสงสารโฉองออกมา
เอลซ่า : งั้นเอางี้ เดี๋ยวฉันไปตามมาให้ก็แล้วกันนะ ององ นายไปตามหมีคุด้วยหล่ะ มาถ่ายด้วยกันทั้งหมดเลยนะ
โฉองพยักหน้าเดินไปตาหาคุซาโนะ เอลซ่าวิ่งตรงไปยังสนามบาส วัตถุประสงค์จริงๆไม่ใช่ไปตามหรอกมันมีอะไรมากกว่านั้น

มาซากิแข่งเสร็จนานแล้ว เพียงแต่รอเก็บของให้เรียบร้อยเท่านั้น เห็นเอลซ่าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาก็มีสีหน้าดีใจ
มาซากิ : ไอไอ วันนี้น่ารักจังเลยนะ เดี๋ยวเสร็จนี่ก็ว่าจะไปหาที่ร้านอยู่แล้วเชียว
เอลซ่า : นายนี่มั่วจริงๆ เลย ฉันเอลซ่าต่างหากหล่ะ แม้แต่ฉันกับไอจังยังแยกไม่ออกรึไง!!
มาซากิ : อ้าวขอโทดทีนะ มีไรเหรอ ถึงมาหาที่นี่อ่ะ!!
เอลซ่า : (หน้าเข้มขึ้นมานิดหน่อย)นายรู้รึป่าวว่า ององอ่ะเค้าชอบไอจัง!!
มาซากิ : (นิ่งไปแป๊บนึง) มะ..หมายความว่าไงอ่ะ
เอลซ่า : ต้องแปลความหมายอีกเหรอ นายนี่เห็นแก่ตัวชมัดเลย ทั้งๆที่เพื่อนชอบแท้ๆก็ไม่เคยสนใจจิตใจององเลยรึไง นายเป็นเพื่อนรักกันจริงรึป่าวเนี้ย ององอ่ะ พอรู้ว่านายชอบก็ยอมหลีกทางให้ทันที นายนี่แย่ที่สุด!!
มาซากิเอามือลูบหัวขึ้นไป เค้ารู้สึกช็อคนิดหน่อย ไม่รู้มาก่อนเลยว่าโฉองชอบไอไอ แล้วที่เค้าดีใจกับการสนับสนุนของโฉอง นั้นทำร้ายจิตใจโฉองไปขนาดไหนแล้วนะ คิดอะไรไม่ออกเลยสับสนไปหมด
เอลซ่า : ฉันก็อยากบอกให้นายรู้ไว้บ้างแค่นั้นแหละ อยากทำไงต่อไปก็แล้วแต่นายนะ แล้วรีบไปที่ร้านด้วย เค้าให้ฉันมาตามนายไปถ่ายรูปน่ะ
สักพักมาซากิก็มาถึงที่ร้านของห้อง โคคิที่เตรียมกล้องไว้นานแล้วบ่นทันที
โคคิ : คิดเงินเพิ่มดีป่ะเนี้ย กว่าจะมากันครบอ่ะ
คุซาโนะ : แหม่ใจเย็นสิครับรุ่นพี่นี่ มาเร็วๆดิมาซามาตรงนี้เร็ว
ไอไอหันมายิ้มให้มาซากิ มาซากิยิ้มแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก แล้วก็เดินเลี่ยงมายืนข้างโฉองแทน
โฉอง : อ้าว ไมไม่ไปยืนข้างไทระหล่ะนายนี่
มาซากิ : ยืนตรงนี้แหละดีแล้วนะ
โคคิ : เอ้าจะถ่ายหล่ะนะ !! เฮ้ยไอ้ 3 คนนั้นน่ะ ไปยุ่งไรด้วยอ่ะ
คาเมะ จิน จุนโนะ ไปยืนกันเป็นแบคกราวน์ โคคิด่าให้ออกมาก่อน นี่เป็นรูปที่ถ่ายให้เค้านะ ไม่ได้ถ่ายกัเองทั้ง3คนออกมาอย่างจำใจ ถ่ายเสร็จเรียบร้อย จิน คาเมะก็ขอถ่ายกับสองสาวบ้าง พากันถ่ายรูปสนุกสนานกันยกใหญ่
จุนโนะ : นี่ๆ โฮชิโนะ ไม่ถ่ายกับน้องผู้หญิงหน่อยเหรอ รูปคู่ไง
โคคิ : ใช่ๆ จะถ่ายให้สวยๆเลยเอาป่าว
ไอไอยิ้มเขินๆ ก้มหน้าไม่พูดอะไร มาซากิยังยืนเฉย มองหน้าโฉองแล้วทำหน้าไม่ถูก โฉองก็เลยผลักให้เข้าไปยืนใกล้ๆไอไอ มาซากิรีบถอยห่างออกมาหน้าตาไม่ค่อยพอใจนัก
มาซากิ : ผมไม่ถ่ายหรอกครับ!!
ไอไอได้ยินก็หน้าเสียนิดหน่อย
จิน : ไรเนี้ยถ่ายรูปกับสาว แค่นี้ก็งกไปได้
คาเมะ : เอาน่าเดี๋ยวลดให้ครึ่งราคา ถ่ายเถอะ
มาซากิ : ไม่เอาครับ !! (พยายามปฏิเสธ)
จุนโนะ : เอ้า ถ่ายให้ฟรีก็ได้น้า เนอะ (ทุกคนพยักหน้ายอมให้แล้ว)
มาซากิ : ไม่ครับ ผมไม่อยากถ่าย!!! (เสียงดังมากๆ)
ทุกคนนิ่งไปตามๆกัน เพิ่งเคยเห็นมาซากิอารมณ์เสียเป็นครั้งแรก คุซาโนะงงไปเลย โฉองเองก็เหมือนกัน แต่ไอไอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เอลซ่าเองก็ทำหน้าไม่ถูก
มาซากิ : ผมขอตัวก่อนแล้วกัน
จินรีบหลบกลัวจะโดนเด็กชกเอา คาเมะจุนโนะ โคคิซุบซิบกันใหญ่ โแองรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนใจ เอลซ่าอยากจะวิ่งตามไปบ้างแต่เป็นห่วงไอไอที่น้ำตาทำท่าจะไหล คุซาโนะเองก็เหมือนกัน
คุซาโนะ : ขอโทษแทนมาซามันด้วยนะไอไอ เดี๋ยวฉันขอไปดูมันก่อนนะ
โฉองวิ่งไม่ค่อยถนัดเพราะเป็นกิโมโน เลยถลกมันขึ้นด้วยความโมโห
โฉอง : นี่นายเป็นบ้าอะไรน่ะ ทำยังงั้นไทระเค้าเสียใจไม่รู้บ้างรึไง!!
มาซากิ : รู้ๆ!! ฉันรู้ รู้ว่าไอไอจะเสียใจ แล้วนายก็ด้วย...........!!
คุซาโนะวิ่งตามมาทันพอดี ได้แต่ยืนนิ่ง ไมเคยเห็นทั้งคู่โมโหใส่กันอย่างงี้มาก่อนเลยน่ากลัวจริงๆ
มาซากิ : ทำไมนายไม่บอกฉันว่านายก็ชอบไอไอหล่ะ นายทำยังงี้มันเหมือนฉันเห็นแก่ตัว ไม่รู้เลยว่านายเจ็บขนาดไหน
โฉอง : บอกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ไทระไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย!! เค้าชอบนายเข้าใจมั้ย!!
มาซากิ : ไม่ !! ฉันไม่เข้าใจ ไม่ว่านายหรือไอไอ ต่างก็เป็นคนสำคัญของฉันทั้งคู่ แนไม่อยากให้ใครเจ็บปวดเข้าใจมั้ย
โฉอง : ฉันไม่เป็นไรหรอกนะ นายรีบไปขอโทษไทระจะดีกว่า
มาซากิ : (ส่ายหัว) ฉันจะไม่ไปยุ่งกับเค้าอีกแล้ว เพื่อตัดปัญหาทุกอย่าง
โฉอง : นี่นายจะบ้ารึไง ทำยังงั้นเค้าก็ไม่มาสนใจฉันหรอก
มาซากิไม่สนคำพูดของโฉองเดินจากไปทันที
โฉอง : นายจะหนีไปไหน กลับมานะมาซา กลับมาเดี๋ยวนี้ ปัดโธ่เว้ย!!
คุซาโนะทำอะไรไม่ถูก พอดีรุ่นพี่คาเมะเดินตาม มาพอดีจับไหล่คุซาโนะไว้พร้อมทั้งส่ายหน้าไปมา
บรรยากาศในห้องดูอึมครึมชอบกลนี่ก็ใกล้วันแข่งมาราธอนฤดูหนาวแล้ว มาซากิกับโฉองยังไม่ยอมคุยกันเลยเป็นประวัติการณ์ครั้งแรก ไอไอเองก็ดูไม่สบายใจไปด้วย เอลซ่ายิ่งแย่หนักหน้ามุ้ยไม่เว้นแต่ละวัน แม้แต่คุซาโนะก็ยังทำหน้าเบื่อหน่ายชีวิต
แม้แต่ในชมรมทั้งคู่ก็ยังทำให้บรรยากาศน่ากลัวไปด้วยเลย
โคยาม่า : นี่มาซากิ ช่วยเอารายชื่อห้องนายไปทีสิช่วยให้หัวหน้าห้องตรวจคนที่มีโรคประจำตัวด้วยนะ วันแข่งมาราธอนจะได้ไม่มีปัญหา
มาซากิ : เอาไปให้เองสิครับ!!
โคยาม่า : อ๊ะ!! (หน้าตาชักไม่พอใจ)
คาโต้รีบดึงเอาไว้ พลางกระซิบว่าเค้ากำลังทะเลาะกันอยู่ โคยาม่า ถึงกับอ้าปากเหวอไปเลย!!
โฉองเดินเข้ามาหาโคยาม่าเองพร้อมดึงใบรายชื่อไปจากมือ
โฉอง : ผมเอาไปเลยนะครับ (หน้านิ่งๆ)
โคยาม่า : (หน้าตาตื่นๆ)อ๊ะ ..จ๊ะๆ (พลางเอามือลูบอก น่ากลัวจริงๆ)

แม้แต่ท่านประธานทั้งสองก็ไม่วายโดนลูกหลงไปด้วย
ซึบาสะ : อืม!! คอแห้งจัง โฮชิโนะกับยามาชิตะ ช่วยเตรียมชาให้ทีสิ
มาซากิกับโฉองหันหน้ามาพร้อมกันแล้วก็หันกลับไปอย่างอารมณ์เสีย ซึบาสะเอ๋อไปเลย KAT-TUNรีบเข้ามาบอกเล่ารายละเอียดประธานซึบาสะถึงกับอึ้ง
ซึบาสะ : ขอโทษจ้า โกรธกันก็ไม่บอก จินนายไปทำมาทีสิ (จินซวยไปเลยสิ)
ทักกี้ : เรื่องนี้ก็สำคัญนะเนี้ย เรื่องผู้หญิงอ่ะ(แอบกระซิบกับซึบาสะ)
ซึบาสะ : มันก็มีเรื่องความเป็นเพื่อนเข้ามาเกี่ยวด้วยแหละ อย่างงี้สิถึงสนุก
ทักกี้ : อืมๆ อย่าโกรธกันนานนักหล่ะ บรรยากาศมันน่ากลัวอ่ะ
แต่ว่าก็ยังคงโกรธกันจนถึงวันแข่งมาราธอนจนได้ ไอไอเองก็เสียใจกับท่าทีเย็นชาของมาซากิ เอลซ่าเองก็คิดมากว่าเรื่องที่ทำลงไปนี่ถูกต้องแล้วเหรอ โฉองเองก็อึดอัดที่ไม่ได้พูดกับมาซากิสักที มาซากิเองก็อึดอัดไปไม่น้อยกว่ากันเลย คุซาโนะยิ่งอึดอัดกว่าก็เป็นคนกลางนี่นา เฮ้อ!!!
เสียงปืนดังขึ้นเป็นสัญาณให้ออกวิ่งได้ โฉองกับมาซากิอยู่ในจุดสตาร์ทเดียวกันพอดี พอวิ่งแล้วหันหน้ามาเจอกันก็เมินไปคนละทาง คุซาโนะที่วิ่งข้างหลังก็ได้แต่ถอนใจ ไปวิ่งกับกลุ่มโคยาม่ากับคาโต้ดีกว่า มาซากิปกติจะต้องวิ่งรอๆโฉองแต่คราวนี้ไม่ดีกว่ารีบวิ่งแซงแล้วทิ้งห่างไปเลย โฉองนึกแค้นในใจ อยากจะวิ่งเร็วๆแซงไปบ้าง แต่เค้าไม่ใช่นักกีฬาแบบหมอนั้นสักหน่อย ไม่เอาดีกว่า วิ่งถ่วงเวลาไปดีกว่า ไม่อยากไปใกล้นักหรอกเชอะ!!

ไอไอที่วิ่งอยู่ในกลุ่มท้ายๆ เห็นโฉองก็พยายามวิ่งขึ้นมาวิ่งข้างๆ โฉองเห็นก็เลยชลอเพื่อรอไอไอให้ตามมาทัน
ไอไอ : ยามาชิตะคุงยัง ไม่คุยกับมาซาคุงอีกเหรอ
โฉอง : ไม่อ่ะ เค้าก็ไม่อยากพูดกับฉันเหมือนกันนะแหละ!!
ไอไอ : แต่แบบนี้ไม่ค่อยดีเลยนะ ฉันชอบแบบเมื่อก่อนนี้มากกว่านะ สองคนรักกันนะดีจะตายไป
โฉอง : (นิ่งไปอึดใจ ) ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นน่ะ แต่ว่ามันคงยากซะแล้วหล่ะ
ไอไอ : .............จริงๆแล้วฉันก็ชอบทั้งยามาชิตะและมาซาคุงนะจ๊ะ แต่ว่า.....................
โฉอง : ชอบมาซามากกว่า ใช่มั้ยหล่ะ.............อืมเข้าใจ รับได้ แค่นี้ก็ดีใจแล้วหล่ะ ฉันเองก็อึดอัดเต็มที่แล้วหล่ะ ต้องตามหาตัวเจ้านั่นซะหน่อยแล้วมั้ง
ไอไอ : จะทำอะไรเหรอ(ท่าทางตกใจ)
โฉอง : ไม่ทำอะไรหรอก แค่อยากอดมันสักที แล้วแอบต่อยท้องนิดหน่อยนะ เอาให้หายหมั่นไส้สักหน่อย
ไอไอ : ( ยิ้ม ) หาให้เจอนะจ๊ะ
โฉองหันมายิ้มอีกครั้งก่อนจะเร่งสปีดไปข้างหน้าๆแซงไปเรื่อยๆเพื่อตามหามาซากิ ไม่รู้ไปถึงไหนแล้ว
คาเมะ : เฮ้ย!! อยู่ดีๆวิ่งแซงมาได้ไงเนี้ย!!
จุนโนะ : เมื่อกี้ยังอยู่ท้ายๆไม่ใช่ไงหล่ะน่ะ

โฉองมัวแต่วิ่งเลยไม่ทันดูทางเลยกลิ้งๆตกถนนไปซุ่มซ่ามจริงๆนะ ขาไม่เป็นอะไรมาก แต่แขนท่าจะเจ็บนิดหน่อย โคคิที่ผ่านมาพอดีเห็นเข้า
โคคิ : เฮ้ยเป็นไรป่าวอ่ะ เดี๋ยวเรียกหน่วยพยาบาลให้นะ!!
โฉอง : ไม่ต้องหรอกครับ ไม่เป็นไรหรอก ผมอยากพักนิดหน่อย ถ้ารุ่นพี่เจอมาซาละก็ บอกว่าผมมีเรื่องอยากคุยด้วยแค่นั้นนะครับ!!
โคคิหน้างงๆนิดหน่อย แต่ก็ยอมทำตามโดยดี พอวิ่งมาสักพักก็เจอมาซากิที่กำลังวิ่งนำในอันดับต้นๆทีเดียว
โคคิ : เฮ้ย ! โฮชิโนะ ยามาชิตะ ฝากมาบอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับนายอ่ะ
มาซากิ : (ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง)ว่าไงนะครับ แล้วเค้าอยู่ที่ไหนหล่ะ
โคคิ : มันวิ่งอีท่าไหนไม่รู้กลิ้งตกถนนไปแล้วอยู่ประมาณตรงข้างแม่น้ำอ่ะ
มาซากิได้ยินแค่นั้นก็ตารุก ตกใจ กลัวว่าโฉองจะเป็นอันตรายรีบวิ่งกลับทันที จนคนอื่นพากันแปลกใจเพราะว่าอยู่อันดับต้นๆแล้วแท้ๆ

CHEPTER 20 END
TO BE CONTINUTE……………