มาซากิวิ่งสวนกับผู้คน ต้องคอยทักคนรู้จักที่แปลกใจว่าวิ่งย้อนมาทำไมกัน ในที่สุดก็วิ่งมาจนถึงริมแม่น้ำที่โคคิบอกไว้ เห็นโฉองกำลังนอนฟุบอยู่ที่ข้างสันเขื่อน
มาซากิ : เฮ้ยโฉ!!!!
โฉอง : (ลุกขึ้นอย่างตกใจ) อะไรอ่ะ นายมาทำไมกันอ่ะ
มาซากิ : โธ่เอ้ย นายบ้าไปแล้วเหรอ มานอนเล่นข้างทางแบบนี้ คนเค้าตกใจแทบตาย !!!
พูดจบก็มานั่งทรุดข้างๆ มีอาการหอบเล็กน้อย
โฉอง : ก็ฉันวิ่งแล้วหกล้มลงมาตรงนี้ เจ็บๆแขนก็เลยขี้เกียจจะวิ่งต่ออ่ะ
มาซากิดูลอยถลอกที่แขนเลือดแห้งไปแล้ว แล้วก็หัวเราะออกมา โฉองก็พลอยหัวเราะไปด้วย
มาซากิ : สบายใจขึ้นเยอะเลย !! ได้พูดกันสักที
โฉอง : อะไรนายเป็นคนไม่พูดก่อนนี่นา!!
มาซากิ : ก็ฉันโกรธนายอ่ะ ไมต้องไม่บอกฉันหล่ะ โธ่เอ้ย นายเจ็บปวดฉันก็ไม่มีความสุขหรอกนะ
โฉอง : อะไรกัน ฉันทำใจได้หรอกน่า ไม่อ่อนแอขนาดนั้นหรอก
มาซากิ : เข้าใจแล้ว ฉันก็สงสารไอไอจะตายไป
โฉอง : อืมรีบๆไปคืนดีซะหล่ะ ไม่งั้นจะ มคปด.ไปฉันจะตื๊บนายเลยนะ ฉันยอมแพ้นายแค่นี้เท่านั้นแหละ
มาซากิ : อ้อๆ จะบอกว่าเรื่องอื่นไม่แพ้งั้นสิ
โฉอง : ใช่ เริ่มจากวิ่งแข่งนี้เลยเป็นไง
มาซากิ : ย่อมได้
แล้วทั้งสองคนก็ลุกขึ้นพร้อมกัน ถอดเสื้อวอร์มออกมัดกับเอวทันที ท่าทางเอาจริงกันขึ้นมาเชียว แล้วทั้งคู่ก็ออกวิ่งพร้อมกันเล่นเอาคนที่วิ่งอยู่งงไปตามๆกัน สักพักก็แซงกลุ่มของคุซาโนะ โคยาม่า และคาโต้ไป
โคยาม่า : จะบ้ารึป่าวสองคนนั้น อยู่ดีๆก็วิ่งสปีดเท่ากับวิ่ง 100 เมตรแบบนั้นอ่ะ
คาโต้ : นั้นนะสิ ลืมไปแล้วเหรอว่านี่ วิ่งมาราธอนนะ
คุซาโนะ : คืนดีกันยังอ่ะนั้นนะ !!
ต่อมาก็ผ่านกลุ่ม KAT-TUN ขึ้นมาได้
จิน : เฮ้ยมันกินยาบ้ามารึไงอ่ะ ไอ้2คนนั้นอ่ะ
นากามารุ : เดี๋ยวก็ได้ตายหรอก เตรียมเก็บศพได้เลยนะนั้นน่ะ
อูเอดะ : ว่าแต่ว่า โกรธกันหรือดีกันแล้วน่ะนั้นน่ะ
โฉองรู้สึกว่าวิ่งมาเร็วเต็มสปีด เหนื่อยจนแทบขาดใจ อากาศที่ว่าหนาว ตอนนี้ร้อนจนแทบระเบิด เหมือนกับได้ปลดปล่อยความไม่สบายใจออกมาจนหมด เรื่องรักถึงจะสำคัญแต่เรื่องมิตรภาพของเพื่อนนี่สิมั่นคงกว่า มาซากิเองก็เหมือนกัน น้ำใจของโฉองครั้งนี้เค้าจะไม่ลืมไปตลอดชีวิตเลย!! ทั้งคู่วิ่จนเข้า 50 อันดับแรก สุดยอดจริงๆ
ซึบาสะที่เข้าเส้นชัยมาคนแรก ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นผู้รายงานผล
ซึบาสะ : อะไรกันเนี้ย สองคนที่เคยรั้งท้ายตอนนี้แซงเข้ามาจะถึง 10 อันดับต้นๆแล้วนะเนี้ย น่านับถือจริงๆเลย!!
ไอไอ เอลซ่าและเพื่อนผู้หญิงบางส่วนมาถึงก่อนแล้ว(ระยะของผู้หญิงสั้นกว่าผู้ชาย)เห็นว่าทั้งคู่กำลังวิ่งแข่งกันเท่ห์มากๆเลย ต่างพากันร้องเชียร์กันใหญ่

เอลซ่านั่งครุ่นคิดในห้องน้ำกับชอคโกแลตที่เธออุตส่าห์ทำเองห่อมาอย่างสวยงาม
เอลซ่า : ไม่ให้ดีกว่า หมอนั้นต้องหัวเราะเยาะ แล้วก็หาว่าเราแอบใส่ยาพิษลงไปแน่ๆเลย แต่ว่า.................
แล้วก็ทำหน้าคิดหนัก
เอลซ่า : ให้ดีกว่าแล้วใส่ยาถ่ายลงไปด้วย สมน้ำหน้า ฮือๆจะทำยังไงดีหล่ะ จะบ้าตายอยู่แล้ว!!
เอลซ่าว้าวุ่นใจอย่างที่สุด จิตใจของเธอตอนนี้ยอมรับเต็มๆเลยว่าชอบโฉองเข้าไปแล้ว แต่ว่าจะให้ไปทำท่าหวานแหววนี่คงไม่ไหวแน่ๆ ลำบากใจจังเอลซ่าเอากล่องมาแนบแก้ม อยากให้โฉองมีทีท่าดีใจจังเวลาได้ชอคโกแลตจากเธอ กลัวก็แต่ว่าจะแอบเอาไปทิ้งถังขยะซะเปล่าๆ ทำไงดีนะทำไงดี!! แต่ว่าผลจะออกมายังไงก็ไม่เป็นไรหรอก เอลซ่ารู้ดีว่าต้องย้ายตามพ่อไปต่างประเทศอีกครั้งแล้ว เวลาที่จะได้เจอโฉองเหลือน้อยนิดเดียว
ตัดสินใจแล้วก็ลุกออกจากห้องน้ำเก็บกล่องชอคโกแลตในกระเป๋าแล้วก็เดินตามหาโฉอง ดฉองเองก็ตามหาเอลซ่าเหมือนกัน พอดีเจอไอไอ

โฉอง : ไทระเห็น เอลซ่าบ้างป่าว!!
มาซากิ : ใจเย็นๆน่า นายนี่
ไอไอ : มีอะไรรึป่าว แต่ว่าวันนี้ฉันก็มีเรื่องจะบอกเหมือนกันนะ
โฉอง : เอลซ่า!!!
เอลซ่าเห็นโฉองก็ยิ้มเขินๆออกมา แต่โฉองหน้าตาไม่ได้ดีด้วยเลย เอลซ่ากำลังจะอ้าปากพูดดแองก็ชิงพูดซะก่อน
โฉอง : ทำไมเธอชอบจุ้นเรื่องของฉันนักนะ สนุกมากรึไงที่เห็นคนเค้าปั่นป่วนนะ ฉันเกือบเสียเพื่อนไปแล้วรู้มั้ย!! เธอน่ะหัดทำตัวเป็นผู้หญิซะบ้างก็ได้นะ จะได้ดูเป็นผู้เป็นคนกับเค้าไง
ปกติถ้าโดนว่าขนาดนี้เอลซ่าตอกกลับไปแล้ว แต่วันนี้ได้แต่ทำตาโตสู้ไม่พูดอะไร มาซากิไม่รู้จะห้ามยังไง แม้แต่ไอไอก็พูดไม่ออก ต่างยืนนิ่งกันไปหมด คุซาโนะเข้ามาพอดีก็เลยงงไปด้วย
คุซาโนะ : มีเรื่องอะไรกันอีกเนี้ย!!
มาซากิหันมาจุ๊ปากกับคุซาโนะ คุซาโนะเกาหัวงง
โฉอง : จะไม่พูดอะไรบ้างรึไง
เอลซ่า : นายหล่ะพูดพอรึยัง
พูดจบเอลซ่าก็ขว้างกล่องชอคโกแลตใส่หน้าโฉอง มันกลิ้งตกลงมาที่พื้น
โฉอง : อะไรของเธอ!!
เอลซ่า : ก็พยายามเป็นผู้หญิงไงหล่ะ เป็นเพื่อนายไง แล้วได้อะไรหล่ะ!!! ที่ฉันจุ้นเรื่องนายนะ ไม่เข้าใจรึไงว่าฉันชอบนาย อีตาบ้า อย่ากินมันเลย
พูดจบก็เอาเท้าเหยียบกล่องชอคโกแลต แล้วก็หยิบมันขึ้นมาแล้วิ่งหนีไป
ทุกคนต่างเหว๋อไปตามๆกัน โฉองถึงกับอึ้งค้างไปเลย ไอไอรีบหันมาบอกทุกคนทันที
ไอไอ : ขอโทษนะยามาชิตะคุง คือว่าอีก 2 วันพวกฉันต้องย้ายไปสิงค์โป กันแล้วน่ะ เอลซ่าคงไม่มากวนใจได้อีกแล้วหล่ะ (พูดเหมือนต่อว่านิดๆ แล้วก็วิ่งตามเอลซ่าไป)
มาซากิ : อะไรกันอ่ะ หมายความว่าไง ไอไอก็ต้องไปด้วยนะสิ โธ่เอ้ย!!
โฉอง : ล้อเล่นใช่มั้ย..................
คุซาโนะ : เรื่องไหน ใครล้อเล่น............ เค้าชอบนายนะเดะ แล้วก็จะจากกันแล้วจริงๆด้วยเข้าใจกันหน่อยเดะ อะไรเนี้ย แห้วหมดเลย ทั้งพี่ทั้งน้องเฮ้อ!!

โฉองรู้สึกผิดมากๆที่ พูดจารุนแรงแบบนั้น เค้าไม่เคยนึกถึงจิตใจเอลซ่าเลยสักครั้ง แย่จริงๆ ถึงแม้ว่าความรู้สึกที่มีต่อเอลซ่าจะไม่ใช่แบบนั้น แต่ว่าความจริงใจที่เอลซ่ามีให้เค้าก็ซึ้งใจเป็นที่สุด มาซากิเองก็รู้สึกแย่ไม่ต่างกันเลยที่ต้องจากกับไอไอ ทั้งๆที่เรื่องยังไม่ถึงไหนเลย สำหรับคุซาโนะ รู้อย่างเดียวว่างานนี้แห้วสนิทเฮ้อ!!!
วันเดินทางมาซากิ คุซาโนะมาส่งทั้งเอลซ่าและไอไอถึงสนามบิน แต่โฉองทั้งที่โทรไปตามแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
มาซากิ : นี่เอาไปปลูกที่นู้นนะ ถ้ามองมันอย่าลืมคิดถึงฉันบ้างนะ(ยื่นกระถางต้น forget me not ให้ไอไอ)
ไอไอ : (น้ำตาซึมๆ) จ๊ะ ขอบคุณมากนะ ขอบคุณทุกๆอย่างเลย
คุซาโนะ : อย่าลืมเมลมานะ หมีคุจะรอเมลพวกเธอเสมอเลย
ไอไอพยักหน้ายิ้มๆ เอลซ่าในมือยังถือชอคโกแลตกล่องยับๆนั่นอยู่พลางชะเง้อมองหาโฉอง
เอลซ่า : เจ้าบ้าเอ้ย แค่มาส่งก็ทำไม่ได้เหรอ เลวที่สุดเลย หึ!! (น้ำตาปริ่มๆ)
ไอไอ : (เอื้อมมือไปโอบเอลซ่ามากอดไว้)เอลซ่า.....................
อยู่ดีๆก็มีคนมาแย่งกล่องชอคโกแลตไปจากมือ พอหันมาก็เป็นโฉองนั่นเอง
เอลซ่า : นาย..................เอ้ย!!จะเอาไปทำไมอีกอ่ะ มันยับหมดแล้วนะ!!
โฉอง : ก็ของฉันไม่ใช่เหรอ!!!
โฉองไม่ฟังเสียงแกะออกมาข้างในชอคโกแลตแตกหักบิดเบี้ยว แล้วเค้าก็กัดเข้าไปโดยไม่สนใจอะไร
เอลซ่า : นี่!! จะบ้าเหรอกินเข้าไปได้ยังไง ฉันเหยียบไปแล้วนะ

โฉองเคี้ยวอย่างไม่สนใจ แป๊บเดียวก็กินจนหมดอัน
โฉอง : แหวะ ไม่เห็นอร่อยเลย ท้องต้องเสียแน่ๆเลย
เอลซ่า : (ทำหน้าบู้)ใครใช้ให้กินหล่ะ เอาไปทิ้งก็ได้นี่!!!
โฉอง : (ยิ้มนิดๆ) รสชาติแบบนี้แหละ เอลซ่าของแท้
เอลซ่าหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา
เอลซ่า : ฝากไว้ก่อนเถอะ นายหน้าหงิก
โฉอง : กลับมาได้ทุกเมื่อเลย แล้วก็ขอบใจนะสำหรับทุกอย่าง ถ้าทำอะไรไม่ดีก็ขอโทษด้วยแล้วกัน ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ
เอลซ่า : อื้อๆ (ยิ้มแก้มปริ น้ำตาก็ยังไหลออกมา)

มาซากิ โฉอง คุซาโนะมองเครื่องบินลำที่เอลซ่าและไอไอนั่งทะยานขึ้นฟ้าและลับตาไป
มาซากิ : ผลสุดท้ายเราก็อกหักทั้งคู่นะเนี้ย
โฉอง : นายคนเดียวต่างหาก ฉันถอนตัวทันนะ
มาซากิ : (เอามือบี้หัวโฉอง) นายนี่ รู้มาก่อนรึไงว่า ไอไอเค้าจะอยู่ไม่นานนะเหอะ ร้ายจริงๆเลยนะ
โฉอง : ทำอะไรมันเจ็บนะ (ยิ้ม)
คุซาโนะ : พอเลยพอ ยังไงนาย 2 คนก็ยังมีคนมาชอบนะ ฉันคนเดียวนะแหละที่กินแห้ว บ้าๆที่สุดเลย
แล้วมาซากิกับโฉองก็หัวเราะคุซาโนะพร้อมกัน
มาซากิ : แต่ว่าท้องฟ้าวันนี้สวยจังนะ
โฉอง : (เดินมากอดคอมาซากิ) อืมนั้นสินะ
คุซาโนะเดินมาแทรกตรงกลางแล้วเอามือกอดคอทั้งคู่ไว้ มิตรภาพของทั้งสามก็สวยงามไม่ต่างอะไรกับท้องฟ้าในวันนั้นเลย

CHEPTER 21 END
TO BE CONTINUTE……………