โฉอง : อะไรกันเนี้ย!!
โฉองหยิบซองสีขาวออกมาจากลอคเกอร์ใส่รองเท้าของเค้า ท่าทางยังกับพวกจดหมายบอกรักในการ์ตูน แต่เค้าคิดว่าคงไม่มีใครส่งมาแน่นอน น่าจะเป็นการแกล้งกันของคนในชมรมซะละมั้งพอดีที่มาซากิมาถึง
มาซากิ : ใบขอร้องเหรอ?
โฉอง : หา !! ใบขอร้องเหรอ?
มาซากิ : อ้าวนายยังไม่เคยได้รับเหรอ นี่เราได้มาเป็น 10 หล่ะ
โฉอง : อ้อ!! ไอ้ใบขอร้องมันเป็นแบบนี้เองเหรอ
โฉองลองพลิกดูที่มุมซองมีตราโรงเรียนประทับสีน้ำเงินเข้มเป็นทางการน่าดู แล้วก็นึกขึ้นได้ทำหน้าเข้มใส่มาซากิ
โฉอง : อะไรเนี้ยนี่นายได้ใบแบบนี้มาเป็น 10 ครั้งแล้วเหรอยังงี้ก็ได้คะแนนเป็น 100 แล้วสิ ร้ายกาจที่สุดเลยนะ!!
มาซากิ : อ้าว !! อย่าลืมนะว่านี่เป็นการต่อสู้(ยิ้ม)
จุนโนะ : น้านนะสิ เรื่องใบขอร้องนี่ก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคนนะ คนที่เค้าขอร้องน่ะ จะต้องน่าไว้วางใจถึงได้รับ ทีมสีแดงนะจะได้คะแนนจากใบขอร้องนี่คิดว่าน้อยมากเลยนะ แต่ละคนอ่ะ
จุนโนะพูดพลางเปลี่ยนรองเท้าไปด้วย มาซากิกับโฉองทักทายตามมารยาท
มาซากิ : น้านนะสิ โฉนายน่ะ ชอบทำหน้านิ่งๆเสมอเลยนะสิ ก็เลยไม่มีใครกล้ายื่นใบขอร้องกับนาย
โฉอง : อะไรกัน ฉันดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าแต่ไอ้ใบนี่เค้านึกจะยื่นให้กับใครก็ได้เหรอ เพิ่งรู้นะ
จุนโนะ : ก็บอกแล้วไงว่า คนภายนอกจะรู้จักชมรมพวกเราในนาม B - CLUB แล้วก็จะรู้อีกอย่างว่า ถ้ายื่นใบขอร้องเนี้ยให้สมาชิกในชมรมคนไหนก็ได้ คำขอถ้าไม่เวอร์จนเกินไปก็จะสมปรารถนาได้
โฉอง : โห!! อะไรจะขนาดนั้น แล้วมีคนที่ไม่ได้ตามคำขอบ้างมั้ยเนี้ย
จุนโนะ : ไม่ค่อยอ่ะนะ เพราะว่าใบขอร้องนะมันมีราคาด้วยนะ แล้วคนที่รับผิดชอบคำขอนี่ก็ต้องพยายามตามราคาด้วย ไม่งั้นจะถูกท่านประธานทั้ง2 จัดการเอาได้อ่ะ(ตอนท้ายๆพูดเบาลงกลัวคนได้ยิน)
มาซากิ : อะไรเนี้ยผม เพิ่งรู้นะเนี้ยว่า มีราคาด้วย คิดว่าทำไปฟรีๆซะอีก แล้วใบนี่เค้าขายกันที่ไหนละครับ
จุนโนะ : อ้อ ก็ที่ท่านประธานทั้ง 2 นะสิ
โฉอง : โธ่เอ้ย แล้วก็ให้คนอื่นเค้ามาปิดว่าตัวเองไม่ใช่ประธานชมรม ทำไมกันหล่ะเนี้ย แถมยังใช้แรงงานคนในชมรมอีกด้วย ไปรับเงินเค้ามาแล้วยังงี้คนในชมรมก็ต้องรับผิดชอบแย่นะสิ
โฉองบ่นเอาบ่นเอา โดยไม่สังเกตว่าทั้งจุนโนะและมาซากิทำหน้าให้มองข้างหลัง ซึบาสะเอากำปั้นบี้หัวโฉองเอาไว้ทั้ง2ข้าง
ซึบาสะ : สมัยนี้อะไรก็ต้องใช้เงินนะ ไม่งั้นชมรมเราจะอยู่ได้ยังไงหล่ะ เหอ?
โฉอง : (หน้าเจื่อนเพราะความเจ็บ)อ้า…..ครับๆ (รับคำแล้วซึบาสะจึงปล่อยมือ)
ซึบาสะ : นี่แล้วไอ้การทำให้คนอื่นเค้าสมหวังเนี้ย ก็เป็นการพิสูจน์ความมีสปิริตของตัวเราด้วยเข้าใจป่าว
ซึบาสะเปิดลอคเกอร์ออกมา ใบขอร้องเป็น 10 ไหลออกมา เล่นเอาโฉองอ้าปากหวอ ไปเลย ซึบาสะเงยหน้ามายิ้มให้ก่อนหอบใส่กระเป๋าเดินเข้าตึกเรียนไป
โฉอง : เหลือเชื่อ ประธานซึบาสะมีคนมาขอให้ช่วยเหลือเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย
จุนโนะ : ธรรมดานะเนี้ย ในสีแดงเนี้ยประธานซึบาสะก็ขายดีสุดแล้ว แบบว่าน่าพึ่งได้มากที่สุดอ่ะนะรีบไปเถอะจะได้เวลาเข้าเรียนแล้วหล่ะ

ชั้น 2 ชมรม B – CLUB

โฉองยังไม่ได้แกะใบขอร้องออกดูเลยว่าเป็นเรื่องอะไร ได้แต่เจ็บใจนิดหน่อยที่แพ้มาซากิในเรื่องนี้ เพราะว่าท่าทางมาซากิเป็นคนที่ยิ้มง่าย ท่าทางมีน้ำใจแล้วก็พึ่งได้จริงๆนะแหละ ก็สมควรที่มีคนมายื่นใบขอร้องให้ แต่เค้าหล่ะ ยังไม่เคยได้เลยสักครั้งเดียวนี่เป็นครั้งแรกนะเนี้ยที่ได้รับใบขอร้อง อาจจะเป็นเพราะท่าทางนิ่งๆของเค้ารึป่าวน้า คิดแล้วก็ถอนหายใจ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อจินมายืนตรงหน้าทำท่าจะแกะใบขอร้องของตัวเองออกอ่าน
โฉอง : รุ่นพี่ นั่นมันของผมนะทำงี้ได้ยังไงหล่ะ(รีบดึงกลับมากอดเอาไว้แบบหวงๆ)
จิน : โห!! สุดยอดอ่ะได้ใบขอร้องด้วย ฉันยังไม่เคยได้เลยนะ แถมเป็นใบแบบแพงที่สุดด้วยอ่ะ
อะไรเนี้ย อย่างน้อยก็ยังมีรุ่นพี่จินเหรอเนี้ยที่ไม่เคยได้ใบขอร้องกับเค้า มันก็น่าอยู่หรอกน้า (เอ๋ แล้วไปได้คะแนนมาจากไหนได้บ้างเนี้ย เรื่องเรียนก็ไม่ต้องพูดถึงเลย)
โฉอง : แบบแพงที่สุดเหรอฮะ?
จิน : ใช่ๆแบบแพงที่สุดไง มันมี 3 แบบ ราคา 100 เย็น 300 เย็น 500 เย็น แบบเนี้ยตราประทับสีน้ำเงิน 500 เย็น แบบสีดำ 300 เย็น ไม่มีซองเป็น post card 100 เย็น
มาซากิ : โหของผมที่ได้มีแต่แบบถูกสุดเลยอ่ะ
อูเอดะ : ก็ดีแล้วแหล่ะ แบบถูกคำขอจะง่ายไม่ค่อยยากไงหล่ะ แบบแพงๆนี่คำขอโคดยากเลย ฉันเคยโดนมาครั้งนึง ขอเป็นลายเซ็นของทาคุยะอ่ะคิดดู ต้องไปต่อคิวตั้งแต่เช้ามืดอ่ะถึงจะได้
มาซากิ : จริงด้วยครับ คำขอส่วนมากของผมนี่ก็ไม่ยากจริงๆแหละ อย่างช่วยหาลูกหมาที่หายไป ช่วยทำการบ้าน ช่วยไปเป็นตัวนักกีฬาของชมรม อะไรทำนองเนี้ยฮะ
โฉอง : อ้าวพูดยังงี้ ของผมก็ยากนะสิ
โคคิ : มันก็ไม่แน่หรอกนะ คราวที่ฉันได้แบบใบ 500 ก็แค่ช่วยไปทวงเงินคืนจากพวกยากูซ่าเองอ่ะง่ายจะตาย
ทุกคน : หา!!!!!!!………….
นากามารุ : เจ้าบ้ามีแต่แก คนเดียวแหละที่ว่าง่าย หน้าตาแกน่ากลัวพอๆกะพวกนั้นนะดิ เค้าเลยยอมคืนมาให้ง่ายๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงตาย หรือไม่ก็ถูกโยนลงอ่าวโตเกียวไปแล้ว
โคคิ : อ้าวเหรอ!! ไม่เคยจะรู้มาก่อนเลยนะเนี้ย (เอามือจับแก้มตัวเองทำท่าโนเนะ)
โฉองทำท่าคิดหนัก ท่าทางพี่ในทีมเค้าแต่ละคนจะพึ่งได้รึป่าวเนี้ย
จิน : จะโอนกรรมสิทธิ์มั้ยหล่ะ ใบขอร้องโอนได้นะ แต่คะแนนจะเป็นของคนที่ถูกโอนให้ก็แค่นั้น
จุนโนะ : อย่าโอนนะ!! สงสารคนที่เค้ามาขอร้องนายน่ะ ที่โอนไปให้คนแบบนี้ แล้วที่สำคัญใบขอร้องแบบ 500 เนี้ยได้คะแนน 50 คะแนนเชียวนะ ถ้าทำสำเร็จน่ะ
จินรู้สึกเหมือนโดนขัดขวางแผนการเลยลุกขึ้นล็อคคอจุนโนะ
จิน : เจ้าบ้าๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เห็นใจคนไม่เคยได้บ้างเลย แล้วนี่มันเรื่องของคนในสีฉันนะเฟ้ย!!!!!!
จุนโนะ : (พยายามดิ้นให้หลุด) ก็คนอย่างแก ใครเข้าจะกล้าฝากความหวังไว้หล่ะ ปล่อยนะ!!
สองคนยังคงฟัดกันต่อไป โคคิกับอูเอดะเลยหันมาทางโฉอง
อูเอดะ : เอาเถอะยังไง นายก็ลองแกะดูก่อนละกัน ถ้าไม่ยากเกินไปก็น่าจะทำได้นะ ไม่ได้ยังไง พวกเราจะช่วยนายเอง เราอยู่สีเดียวกันนี่
โคคิ : ช่ายๆๆๆๆๆ ถ้าต้องไปทวงเงินยากูซ่าอีก ฉันช่วยเต็มที่เลย

โฉองยิ้มแหยๆ อย่างน้อยถ้าเป็นเรื่องที่ต้องเกี่ยวกับยากูซ่าก็มีรุ่นพี่โคคิช่วยอ่ะนะ ว่าแล้วก็แกะซองออกมีจดหมายซ่อนข้างในอีก 1 ฉบับสีฟ้าอ่อนๆ และใบขอร้องมีเนื้อความดังนี้
“ สวัสดีครับ
ผมรู้ว่าถ้ายื่นใบขอร้องให้กับสมาชิกในชมรม B – CLUB แล้วสมาชิกจะช่วยให้คำขอร้องนั้นๆเป็นจริงได้ ผมไม่รู้ว่าคำขอร้องของผมนั้นมันมากเกินไปหรือเปล่า แต่ก็ขอภาวนาให้สามารถทำได้นะครับ
คือว่า.....ผมแอบไปชอบผู้หญิงคนนึงครับ เธอเป็นคนที่สวยมากๆ ผมอยากจะสารภาพรักกับเธอจริงๆนะครับ แต่ว่าผมไม่มีความกล้าเอาซะเลย ผมจึงพยายามเขียนจดหมายรักขึ้นมาฉบับนึง หวังว่าคุณสมาชิกคงจะไม่เปิดอ่านนะครับ ขอร้องละครับ ผมอยากให้คุณสมาชิกช่วยส่งจดหมายให้ถึงมือเธอทีนะครับ คำขอร้องของผมก็มีเท่านี้หล่ะครับ........... “
อ่านถึงตรงนี้ทุกคนก็ ทำหน้าเบื่อหน่ายขึ้นมาทันที
จิน : โด่เอ้ย! เรื่องแค่เนี้ย ใช้แบบ 100 เย็นก็น่าจะพอแร้วกระจอกจะตาย คนส่งมันโง่หรือบ้านมันรวยฟ่ะ
โคคิ : น้านนะดิ คิดว่าจะยากขนาดไหนกันเชียว เสียตั้ง 500 เย็น
อูเอดะ ทำหน้าแบบไม่อยากเชื่อ จึงอ่านต่อกับโฉองอีกที ข้อความสุดท้ายที่เล่นเอาอูเอดะอ้าปากค้าง
“จดหมายนี้ช่วยส่งให้ถึงมือ ของเธอ ด้วยนะครับ ‘โกโตะ มากิ ห้อง 2A ชั้นม.ปลาย ‘ “
อูเอดะ : โอ้ย!!!!! ไม่ธรรมดาแร้ว แบบนี่น่าจะซื้อแบบ 500 มาสัก 3 ใบด้วยซ้ำไปนะเนี้ย คนที่ให้ส่งอ่ะสุดยอดเลย
นาการมารุ : ไรใครอ่ะ น้องคาเมอิห้อง 1B อ่ะป่าว (แกล้งแหย่จินทันที)
จิน : พูดไรออกมา เดี๋ยวตาย มีตายนะ เดี๋ยวเหอะไอ้อึ้น นี่คงไม่ใช่อายะจัง ห้องC หรอกน้าเมะ! เหอๆ(แกล้งเมะต่อ)
คาเมะ : (นั่งเล่นเกมส์อยู่เงียบๆ) แล้วมายุ่งไรกะฉันหล่ะ เดี๋ยวก็เอาเรื่องยาบุไปฟ้องคาเมอิหรอกไอ้บ้า!
แล้วทั้งคู่ก็ตีกันไปตามระเบียบ แต่คนอื่นๆยังมีทีท่าสนใจอยู่ว่าผู้หญิงคนที่จะต้องส่งจดหมายให้คือใคร
อูเอดะ : (ยื่นใบขอร้องให้ทุกคนดู) โกโตะ มากิ ปี2 ห้อง A !!

รุ่นพี่ปี 2 คนอื่นๆที่อยู่ในห้อง รวมทั้ง KAT-TUN แม้แต่จินกับคาเมะยังหยุดชะงัก
โทมะผู้ที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับมากิ ถึงกับอุทานขึ้นมา
โทมะ : โห่ย!! กล้าขอมาได้ไงเนี้ย สุดยอด
คนอื่นส่ายหัวไปตามๆกัน มีแต่มาซากิ และโฉองเท่านั้นที่เป็นเด็กม.ต้น ต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย ว่าผู้หญิงที่ชื่อมากิ มีปัญหาอะไรกันแน่
จินลากโฉองมาแล้วเอามือกอดคอไว้ พลางทำสีหน้าแบบเห็นใจนิดๆ
จิน : นี่ ขอเตือนเลย งานนี้ ระวังๆเอาไว้บ้างนะ เพราะคนที่จะต้องส่งให้นี่ เป็นอันดับดาวโรงเรียนเลยนะขอบอกเอาไว้ แล้วแบบว่านะ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยทรมานใจเป็นที่สุด น่ารักก็เป็นที่หนึ่ง ไม่เชื่อก็ถามเจ้าคาเมะดูได้
คาเมะ : (ส่ายหน้า) พอเลย พอเลย ไม่ต้องมาถามฉันเลย ไม่มีคำตอบ
โฉอง : ตกลงว่าไงครับเนี้ย ผมสมควรส่งให้รึป่าวครับ แล้วรุ่นพี่โกโตะ มีปัญหาอะไรรึป่าวครับ
จิน : ส่งอ่ะส่งได้ แต่ว่า ขออ่านข้างในหน่อยดิ (จินคว้าจดหมายซองฟ้ามาจะเปิดอ่าน)
โฉอง : ไม่ได้ครับ เค้าบอกว่าอย่าเปิดอ่านไงหล่ะ รุ่นพี่อาคานิชินี่!! (โฉองคว้าคืนมาทัน)
จุนโนะ : แล้วคิดจะส่งให้จริงๆเหรอ มากิเค้าค่อนข้างจะเจ้าชู้นะ เป็นผู้หญิงที่สวยแต่อันตรายน่าดูเลย
โคคิ : ใช่ๆ ในชมรมนี้เกินครึ่งก็โดน แม่คุณหักอกมาแล้วเกือบทั้งนั้น (พูดพลางเบ้ปากไปที่ คาเมะที จินที รวมทั้งโทมะด้วย)
โฉองทำหน้าครุ่นคิดนิดหน่อย ว่าควรจะทำยังไรดี ก่อนตัดสินใจออกมา
โฉอง : เอาเป็นว่า ผมจะไปดูรุ่นพี่เค้าก่อนนะครับ ว่าเป็นยังไง แล้วผมจะตัดสินใจอีกทีนะครับ แต่ว่าคนส่งนี่สิไม่ยอมลงชื่อเอาไว้ด้วย
จิน : ปกติใบขอร้องก็ไม่ค่อยมีคนลงชื่อกันเท่าไหร่หรอก ในจดหมายเค้าคงลงไว้แหละ เอามาอ่านเถอะ (จินทำท่าจะแย่งจดหมายอีก แต่โฉองเอาหลบแล้วเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างมิดชิด พร้อมทำหน้าดุ)

โฉองคิดจนหัวแทบแตกว่าใครกันแน่นะที่ส่งใบขอร้องนี้มา น่าจะเป็นคนที่รู้จักเค้าแน่ๆถึงวางใจให้ เค้าเป็นคนส่งจดหมายให้ ประเด็นแรกที่ตั้งไว้คือต้องเป็นคนในชมรมแน่ๆผู้ชายที่ท่าทางจะเป็นรุ่นพี่ก็น่าจะใช่ แต่คงไม่ใช่กลุ่ม KAT- TUN แน่ๆ ถ้าเป็นเพื่อนในห้องละก็ ที่สนิทที่สุดก็มาซากิกับคุซาโนะ อันนี้ตัดไปทั้งคู่เลย คิดจนแทบบ้าไปเลย
คิดมากเกินไปโฉองเลยคิดว่าไปชมรมดีกว่า ชมรมที่เป็นของโรงเรียนจริงๆ โฉองสมัครเข้าชมรมชงชา
เพราะชอบชาเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว ไปชมรมไปนั่งดื่มชาให้สบายใจดีกว่า แต่ว่าชมรมนี้มีข้อเสียก็คือสมาชิกส่วนมากเป็นผู้หญิงทั้งนั้น โฉองจึงวางตัวลำบากเล็กน้อย มาถึงชมรมยังไม่ทันวางกระเป๋าเลยรุ่นพี่คนนึงก็เรียกให้โฉองมาช่วยนิดหน่อย
รุ่นพี่ : นี่ยามาชิตะจ๊ะ รุ่นพี่จากชมรมภาษาต่างประเทศเค้ามาขอข้อมูลเกี่ยวกับน้ำชาของชาติต่างๆนะจ๊ะตอนนี้พี่วุ่นๆอยู่ช่วยทีนะ
โฉอง : (พยักหน้า)ก็ได้ครับ แต่ผมก็รู้ไม่มากนักหรอกนะครับ
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าโฉองหน้าตาสวยเด่นมากๆ ดวงตาเป็นประกาย ปากสีชมพูอ่อนๆ ผิวขาวละเอียด ผมม้าสีอ่อนที่ปกคลุมหน้าผากต้องลม ดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด โฉองเผลอมองจนไม่กระพริบตา
รุ่นพี่ยิ้มหวาน ยั่วยวนจิตใจเป็นที่สุด
มากิ : สวัสดีคะ โกโตะ มากิคะ รบกวนด้วยนะคะ
โฉอง : ยามาชิตะ โฉองครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
โฉองละล่ำละลัก พร้อมทั้งโค้งศรีษะอย่างเป็นทางการมากๆ จนมากิหัวเราะขำๆ โฉองนึกทวนชื่อก็ตกใจจนตาเหลือก
โฉอง : โกโตะ มากิเหรอครับ!!
มากิ : คะ มีอะไรรึเปล่าคะ
โฉอง : เปล่าๆครับเป็นชื่อที่เพราะมากๆครับ อืมๆ....................(โฉอมยิ้มแหยๆ)
มากิ : เหรอคะขอบคุณนะคะ เออเราจะเริ่มได้รึยังละ

มากิเป็นคนน่ารักสมคำล่ำลือจริงๆไม่แปลกเลยที่จะตกหลุมรักได้ง่ายๆ ทั้งท่าทางและหน้าตา ดูดีไปหมด โฉองอธิบายถึงชาแต่ละอย่างเท่าที่รู้จัก แบบผิดๆถูกๆ เพราะยังระงับอารมณ์ไม่ได้นั้นเอง มากิก็ไม่ได้ผิดสังเกตอะไรเลย
เมื่ออกจากชมรมชงชา โฉองรีบไปยังห้องชมรม B – CLUB ทันที
คุซาโนะ : อ้าวไปเจอมาแล้วเหรอ เป็นไงสวยสะเด็ดเลยใช่ม้า รุ่นพี่คาเมะถึงได้ตกหลุมไงหล่ะ(ดูพูดเข้า)
มาซากิ : เหรอ! สวยขนาดนั้นเลยเหรอเนี้ย อยากเห็นบ้างจัง
โฉอง : อืม สวยมันก็สวยอ่ะ แต่นิสัยก็ดีนี่นาไม่เห็นจะน่ากลัวสมคำล่ำลือเลยอ่ะ
มาซากิ : เคยเป็นแฟนกับทั้งรุ่นพี่คาเมนิชิ แล้วก็รุ่นพี่อาคานิชินี่ก็ไม่น่าจะธรรมดานะ
คุซาโนะ : ใช่ๆ เอารุ่นพี่คาเมะอยู่หมัด แล้วแม้แต่รุ่นพี่จินก็ยังเอาอยู่อ่ะ SUPER GIRL แล้วหล่ะ
โฉอง : แต่ฉันคิดว่า ถ้าเค้าต้องการจะให้ส่งให้จริงๆก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอกนะ ไม่แน่เค้าอาจจะได้เป็นแฟนกันหรือไม่ได้เป็นด้วยซ้ำ แล้วคนที่ขอร้องเค้าก็แค่ขอยืมความกล้าจากฉันเท่านั้นเอง
มาซากิ : ตกลงว่า............
คุซาโนะ : นายจะส่งจดหมายนี้
โฉอง : ใช่ฉันจะส่งจดหมายนี้

CHEPTER 5 END
TO BE CONTINUTE……………