พอมาเจริญสมาธิ จิตสงบก็นึกขึ้นมาได้บอกรีบใช้หนี้ค่าเรือจ้าง นึกไปนึกมาถูกต้องที่เคยโกงเขามา อาตมาก็ไม่ได้ไปบ้านเขานาน จนมาบวชเป็นสมภารเจ้าวัด ก็เอานมไป เอาโอวัลตินไป เอาสตางค์ใส่ซอง ๒๐๐ บาท ถือราคาก๋วยเตี๋ยวเป็นเกณฑ์ ชื่อตาก้อย แก่แล้ว อาตมาเอาเรือจอด เขาก็ตกใจว่าพระมาทำไม แกเจ็บหนักเป็นอัมพาตจะตายแล้ว ก็เอาสตางค์ไปใส่มือ กระซิบบอกที่หูว่า โยมก้อยอาตมาตอนเป็นเด็กเคยโกงค่าเรือจ้างโยม เดือนละ ๒๕ สตางค์ จำได้มั้ย แล้วเอานม โอวัลติน มาด้วย บอกลูฏสาวว่า ช่วยชงให้โยมด้วย อโหสินะโยมนะ อาตมาเป็นเด็กรู้เท่าไม่ถึงการณ์ แหมบุญของเราเหลือเกิน เขาแปลกใจกันว่า พระก็มาหลายวัดแล้วมีแต่มาบอกบุญ องค์นี้แปลกเอาสตางค์มาให้วันหลังลูกสาวเอาข้าวสารมาให้ที่วัดเรานี้ เรียกว่าบุญงอกได้ คนที่มีจิตดีต้องมีมาร ต้องใช้หนี้มีอุปสรรคตลอดเวลากาล คนที่มีความดีต้องมีอุปสรรคแน่นอนไม่ใช่ดีไปตลอด เราเข้าใจผิดคิดกันว่า เราสร้างกรรมดีเหมือนมีกรรมมาบังข้อเท็จจริงก็คือ ใช้เวรใช้กรรมเป็นความดีแล้ว