พ่อแม่ก็แก่เฒ่า	จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน	เพียงเสี้ยววารของคืนวัน
ใจจริงไม่อยากจาก	เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนทาน	ย่อมร้าวรานสลายไป
ขอเถิดถ้าสงสาร	อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย	คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
ไม่รักก็ไม่ว่า	เพียงแมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน	คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
เมื่อยามเจ้าโกรธขึง	ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องไห้ยามป่วยไข้	ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่	แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ยล	เติบโตจนสง่างาม
ขอโทษถ้าทำผิด	ขอให้คิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ	หวังติดตามช่วยอวยชัย
ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง	มีหรือหวังอยู่ทนได้
วันหนึ่งคงล้มไป	ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง.