armenoia

sind die Vulkane noch Taetig?

άρΞης

δημοσιεύτηκε στο φανζίν suckerpunch #2

Το πρόσωπό μου καθρεφτιζόταν στο τζάμι καθώς το τρένο περνούσε κάτω από ένα τούνελ. Βρέθηκα να κοιτάζω τον εαυτό μου κατάματα και αυτό με έφερε λίγο σε αμηχανία. Κοίταξα τριγύρω μου για να διαπιστώσω αν με κοίταζε κανένας. Mεταξύ μυρωδιάς καμένου λάστιχου και ιδρωτίλας υπήρχαν μόνο τα κενά βλέμματα. Κανένας ευτυχώς δεν έδινε σημασία. Ώρα για την ποθητή κίνηση - έξυσα τον πούτσο μου. Η κίνηση είχε απόλυτη φυσικότητα, σαν το άγγιγμα ενός λιγότερο ευαίσθητου για την κοινωνική αιδώ σημείου του σώματος - ή σαν μια επιδέξια κίνηση αφαίρεσης λαφύρου από ελαφρά χέρια έμπειρου κλεπτομανούς.
Βγήκα απ’ το τρένο και σκέφτηκα λίγο περί της ηλιθιότητας των συνανθρώπων μου. Ποιο το νόημα των πράξεων όλων των αγχωμένων; Πράττουν όλοι αυτοί με πλήρη συνείδηση; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Γιατί να σπρώχνεις, να κοιτάς εχθρικά, να μην ζητάς συγνώμη όταν "κατά λάθος" σκουντάς και γιατί να ζητάς συγνώμη για να εξαγοράσεις τις τύψεις σου, να μην χαμογελάς, να είσαι εχθρικός και βιαστικός; Και γιατί να ακούς σε γουόκμαν τη μουσική που ακούγεται οπουδήποτε αλλού και αυτό να σε κάνει χαρούμενο; Και να κοιμάσαι όρθιος... Τι με νοιάζουν όλα αυτά. Καλό είναι οι σκέψεις να έρχονται και να φεύγουν - αλλιώς θα καταντήσω ροχαλομηχανή.
Είχα περίεργα όνειρα όταν ήμουν μικρός. Πολύ δυσάρεστα - και τα έβλεπα σε κατάσταση μισοξύπνιου. Άπειροι ομοιόμορφοι σχηματισμοί, άλλοτε στρογγυλοί άλλοτε ορθογώνιοι μεταλλάσσονταν, στιγμιαία και διαρκώς, σε άλλους παχύτερους μετά αδύνατους μετά πάλι παχύτερους, γίνονταν γραμμές, μετά συνθέσεις γραμμών και διατάξεις νέων σχηματισμών, και πάλι στρογγυλοί και πάλι ορθογώνιοι - όλοι αυτοί παραταγμένοι σε σειρές ή και ένας-ένας έρχονταν κατά πάνω μου. Πότε κίτρινοι πότε πράσινοι ή μπλε ή κόκκινοι - ήταν πολύ επιθετικοί και το στομάχι μου σφιγγόταν. Ξυπνούσα κλαίγοντας. Δεν θυμάμαι αν υπήρχαν κάποιοι "καλοί" ανάμεσά τους. Μου έμενε στο μυαλό μια εντύπωση για αυτά, κάτι μεταξύ αγελάδων και κινουμένων σχεδίων. Με τρόμαζαν αυτά τα "ανθρωπάκια" (έτσι τα ονόμαζα) με την άψογη γεωμετρική συμμετρία και φανταζόμουν το εαυτό μου καουμπόη με λάσο. Στα αλήθεια τα λέω όλ’ αυτά.
Δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω τι σήμαιναν. Μόνο ήθελα να λυτρωθώ από τους εφιάλτες. Ήμουν στην προσχολική ηλικία τότε. Τώρα όλα αυτά τα γεωμετρικά φαντάσματα υπάρχουν στα τρένα και στους δρόμους και καμιά φορά στα λεωφορεία. Τι παθαίνουν άραγε τα μάτια μου; Έχω αρχίσει να πιστεύω στο Βουντού. Και έχω αγοράσει δυο μαχαίρια. Σχεδόν πάντα κουβαλώ το ένα μαζί μου. Χωράει άψογα μέσα στην εσωτερική τσέπη του τζιν μπουφάν μου, η λεπίδα του είναι δεκάξι εκατοστά και κοφτερή σα βλέμμα σχιζοφρενικού. Δεν έχω σκοπό να σφάξω κανένα κι ούτε θέλω να το στρέψω εναντίον του εαυτού μου. Καλό όμως είναι να υπάρχει. Εξάλλου δεν προκαλώ την προσοχή. Είμαι κι εγώ ανώνυμος: Από όλους αυτούς που στοιβάζονται κάθε μέρα στο σιδηρόδρομο και τους υπόγειους σταθμούς. Κομμάτι της πρωινής βιασύνης. Αν φοβάμαι ή όχι δεν το εξετάζω. Φορώ γυαλιά μυωπίας και κοινότυπα ρούχα, στριμώχνομαι εδώ, βιάζομαι εκεί, διαβάζω εφημερίδα και μιλάω για τον καιρό με άγνωστους στα πάρκα. Δεν έχω τι να κάνω. Ώρες-ώρες πιάνω τον εαυτό μου να περπατά βιαστικά χωρίς κανένα λόγο ή, αφηρημένος, να παίρνει τελείως λάθος δρόμο από κάπου προς κάπου αλλού ή ακόμα να ακολουθεί τη μακρύτερη και ασχημότερη διαδρομή. Καμιά φορά μιλώ σε αδέσποτους σκύλους και αυτό μου θυμίζει όταν παίζω σκάκι με τον εαυτό μου. Διαβάζεις τις σκέψεις του άλλου. Έτσι ξέρεις όλες τις απαντήσεις. Η αφορμή απλά σε κοιτάζει, λίγο απορημένη.
Κάθε μέρα έχω μερικά πράγματα να κάνω: να καπνίσω ένα πακέτο τσιγάρα, να πιω δυο ή τρεις καφέδες και να φαω δυο πιάτα φαγητό - και τα φυσικά επακόλουθα όλων αυτών βέβαια. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην τύχη. Αλλά νομίζω ότι είμαι πάντα έτοιμος, σε ετοιμότητα εννοώ. Τι περιμένω; Δεν με απασχολεί πολύ...οι σκέψεις πρέπει να έρχονται και να φεύγουν, αυτό έχει σημασία. Αρκεί που έρχονται γιατί αλλιώς μπορεί κι εγώ να γινόμουν μεταβαλλόμενο σχήμα-φάντασμα σαν ακτινοβολία φωτορυθμικού. Και αρκεί που φεύγουν γιατί αλλιώς θα χρησιμοποιούσα το μαχαίρι μου. Μια κρυφή ελπίδα όμως, έχω ακόμα: αυτά τα Βουντού να μην είναι μύθος. Η ελπίδα μου θρέφεται από την ισχυρά εδραιωμένη πεποίθηση όλων των ανθρώπων ότι αυτά είναι ανοησίες. Τι είναι ανοησία για τον ανόητο; Αλλά κι αυτό δεν με προβληματίζει πολύ. Μου αρέσει να παρατηρώ. Έχω καταλήξει ότι ανα δυο οικοδομικά τετράγωνα αυτής της πόλης συμβαίνουν πράγματα που θα ενδιέφεραν την αστυνομία. Σχεδόν θλίβομαι όποτε αυτή παίρνει χαμπάρι.
Κάτι που μου αρέσει πολύ είναι ο καμπινές του σπιτιού μου. Είναι μονάχος και περήφανος. Ακόμα και οι κατσαρίδες τον εγκατέλειψαν - αν τον ήθελαν ποτέ, δηλαδή. Τον προσέχω να μη βρομίζεται από τις ακαθαρσίες μου αλλά δεν τον καθαρίζω ποτέ. Εξάλλου είμαι συχνός πελάτης των δημοσίων ουρητηρίων και των τουαλετών στα φαστφουντάδικα. Πιστεύω θα μπορούσα να γράψω λεπτομερή Οδηγό με πληροφορίες και βαθμολογία κάθε τουαλέτας δημόσιου χώρου, μπαρ, καφέ αυτής της πόλης. Τις έχω επισκεφτεί όλες πάνω από μια φορά.
Και το καλοκαίρι δεν φεύγω. Που να πάω εξάλλου; Ξέρω πώς είναι ή δεν θέλω να ξέρω πώς είναι. Μου αρέσει ο καιρός του καλοκαιριού, ειδικά όταν βρέχει, και η ερημιά. Η αγαπημένη μου ασχολία το καλοκαίρι είναι να πίνω παγωμένους φρουτοχυμούς και να διαβάζω παλιωμένες εφημερίδες και εγκυκλοπαίδειες. Έχω μάθει πολλά πράγματα από τα καλοκαίρια μου. Στην πολυκατοικία μου έμενε μια γριά που πέθανε πριν ένα χρόνο αλλά επειδή ήταν θεούσα τις έρχονταν πολλά χριστιανικά περιοδικά, τα οποία δεν έπαψαν μετά θάνατον. Τα διαβάζω κι αυτά, όπως και τα άπειρα περιοδικά που ξεσηκώνω από γειτονικά ιατρεία, αποθήκες εκκλησιών γεμάτες με κάθε είδους έντυπο υλικό προορισμένο για ανακύκλωση, ανάμεσά του βιβλία αρίστης ποιότητας. Συχνά διαβάζω τις εφημερίδες που διανέμονται δωρεάν και αναζητώ ψήγματα ευφυίας στα διαφημιστικά φυλλάδια. Είμαι πελάτης βιβλιοθηκών αλλά όχι πολύ συχνός γιατί με νευριάζουν αυτά τα χρονικά όρια και το γεγονός ότι το να κλέψεις γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Δεν κλέβω συχνά - με γεμίζει ανησυχία. Και δεν θέλω να διαβάζω πολύ - γιατί οι πολλές λέξεις μπερδεύουν το μυαλό. Επίσης οι πολλές σκέψεις μπερδεύουν τις λέξεις και γι’ αυτό δεν μιλάω πολύ. Είναι επιλογή μου το να κουβεντιάζω για τον καιρό. Εξάλλου είναι καλύτερα οι σκέψεις να έρχονται και να φεύγουν. Έτσι και οι λέξεις, αλλά όχι με το να λέγονται. Κι αν θέλουν να ξανάρθουν, ας το κάνουν την κατάλληλη στιγμή, όταν θα είναι επικίνδυνες - μόνο για τους άλλους.
Στη διαδρομή προς το σπίτι είδα δυο ποντικούς. Αλλά όχι μαζί - πρώτα τον ένα, δυο τετράγωνα παρακάτω τον άλλο. Θυμάμαι σαν τώρα τη γιαγιά να λεει: όποτε βγαίνουν οι ποντικοί, ένας μεγάλος σεισμός έρχεται - ή και κακό μεγαλύτερο. Και είχα δει κάποτε μια ταινία στον κινηματογράφο, έδειχνε το Μετά της Συντέλειας-του-Κόσμου. Μόνο οι ποντικοί είχαν επιβιώσει και ορισμένοι άνθρωποι που ήδη από πριν ζούσαν σε λαγούμια. Ελπίζω και οι κατσαρίδες να γλιτώσουν. Και αυτά τα Βουντού αν είναι αλήθεια, να πιάνουν.