Δεύτερο μέρος
Τώρα, αν έχεις καταφέρει να μπεις στο παραμύθι μου, παρακαλώ πέρασε έξω. Είναι η ώρα του λύκου του κακού και δεν προσφέρεται το θέαμα για μικρά παιδιά. Ο δικός μου κακός λύκος δεν είναι τόσο κακός όσο φαντάζεσαι. Είναι πολύ περισσότερο! Αν εκείνος που ξέρεις από τα δικά σου παραμύθια έτρωγε κατσικάκια και γουρουνάκια και κατάπινε γιαγιάδες και κοκκινοσκουφίτσες, μάλλον ήταν ένας απόλυτα φυσιολογικός και πεινασμένος λύκος. Τούτος ο λύκος που παίζει στο δικό μου παραμύθι είναι αλλιώτικος.
Επιχειρώ με χίλιες μύριες επιφυλάξεις μια μικρή περιγραφή του, αλλά φοβάμαι πως δεν θα είμαι απόλυτα αντικειμενικός και θα μου διαφύγουν πολλές λεπτομέρειες. Βλέπεις, τον φοβάμαι κι εγώ και πάντα μου ξεφεύγουν στοιχεία που θα μπορούσαν να προσδιορίσουν το ακριβές στίγμα του. Κι αυτό γιατί συνηθίζω να τραβάω γρήγορα το βλέμμα μου από πάνω του. Και πρώτα απ' όλα το μέγεθός του και το χρώμα του. Είναι ίσαμε δυο μέτρα ψηλός και είκοσι δύο εκατοστά, περίπου. Το τρίχωμα της ράχης του είναι κατάμαυρο και όσο κατεβαίνει προς τα πλευρά και την κοιλιά ανοίγει και γίνεται γκρίζο. Το κεφάλι του έχει μια ενδιάμεση απόχρωση και σβήνει προς το μολυβί, εκτός από τ' αυτιά του που είναι εντελώς λευκά σαν το χιόνι. Και τέλος, τα άκρα των ποδιών του είναι κι αυτά στο χρώμα του κάρβουνου όπως και η ράχη του. Έπειτα είναι κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Όπως, ας πούμε, το βλέμμα του. Όχι, δεν έχει τίποτα αγριωπό, αν περίμενες κάτι τέτοιο. Θα έλεγα ότι ξεχειλίζει από μια ανακατεμένη λύπη μαζί με περηφάνια. Σιγά να μη καταδεχόταν ποτέ να τα βάλει με γριές, παιδάκια, κατσίκια, γουρουνόπουλα και διάφορα άλλα ανυπεράσπιστα πλάσματα. Την τροφή του την αναζητά πάντα σαν γνήσιο αγρίμι ανάμεσα στα αγρίμια. Χρόνια αποκομμένος από την αγέλη, ζει μόνος στις ψηλότερες κορυφές. Ένας από τους τελευταίους γνήσιους μοναχικούς λύκους που έχουν απομείνει στον πλανήτη. Συνηθίζει να κοιτάζει το υποψήφιο θύμα του για ώρα κατ' ευθείαν στα μάτια και σε ανύποπτο χρόνο εκδηλώνει την επίθεσή του. Μια επίθεση αστραπιαία που δεν αφήνει κανένα περιθώριο στον αντίπαλό του. Είτε πρόκειται για επίθεση με σκοπό να καλύψει τις διατροφικές του ανάγκες, είτε για να αντιμετωπίσει κάποιο κίνδυνο-αιώνιος οπαδός της θεωρίας "η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση"-ή ακόμα όταν θέλει να κάνει αισθητή την παρουσία του και να επιδείξει τη δύναμή του, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Ποτέ δεν ανέχτηκε κανέναν πάνω από το κεφάλι του. Ήθελε πάντα να είναι αυτός που καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού της επιβίωσης. Αυτός που φέρει την ευθύνη της ύπαρξής του. Κανένας άλλος.
Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που τον είδα. Με γοήτευσε. Αν και τον φοβόμουν άλλο τόσο, όσο και τον θαύμαζα, τον φόρεσα μέσα μου σαν δεύτερο εγώ μου. Και μόνο τότε κατάλαβα πού ακριβώς βρισκόταν η επικινδυνότητά του. Τι τον καθιστούσε τόσο τρομαχτικό ώστε μπροστά του να ωχριούν όλα τα άλλα αγρίμια του ζωικού βασιλείου. Έρεπε προς την αυτοκαταστροφή! Υπήρχαν ώρες που κυριευόταν από μια ακατανίκητη μανία και τότε άρχιζε να δαγκώνει το σώμα του, να κόβεται σε κομμάτια. Κι αφού τον είχα αφήσει να γίνει δεύτερο εγώ μου, ήταν απόλυτα φυσικό να κόβει και τη δική μου σάρκα μαζί με τη δική του. Κάτι τέτοιες ώρες κρίσης είναι που με έκαναν να σιγουρευτώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμιά μορφή ζωής πιο επικίνδυνη και πιο τρομερή στις αντιδράσεις της μέσα σε ολόκληρο το σύμπαν. Σιγά-σιγά μου έτρωγε τα σωθικά με αντάλλαγμα τη μετάδοση κάθε ικμάδας της περηφάνειας του. Έπειτα πέρασε μέσα στις αρτηρίες μου κι άρχισε να τις μαστιγώνει με τη δασύτριχη ουρά του, με αντίκρισμα κάθε ψήγμα της ανεξαρτησίας του. Με τον καιρό μπήκε στην καρδιά μου, έκοψε την καρωτίδα και στράγγιξε όλο το αίμα της ανταλλάσσοντάς το με τη μετάγγιση στο σώμα μου όλης της δύναμής του. Έκοψε σε μικρά-μικρά κομμάτια τους ιστούς μου και τους ροκάνισε, πληρώνοντας για τίμημα την εναπόθεση της κοφτερής ματιάς του μέσα στο βλέμμα μου. Μου πήρε και μου χάρισε άπειρα ακόμα χαρακτηριστικά και ιδιώματα-κι εγώ επίσης-από εκείνα που κρύβαμε βαθιά μέσα μας, ο καθένας για λογαριασμό του. Εγώ τα αποθέματα μιας μέτριας ζωής κι εκείνος την παγωμένη ανάσα με τα μυστικά του βουνού του.
Ανταλλάξαμε; Μου πήρε ή του πήρα περισσότερα; Όταν το σκέφτομαι νομίζω ότι η ανεξάρτητη φύση του και η γνώση της δύναμης και της ανωτερότητάς του, του υπαγόρευσαν να δώσει όσα ήθελε να δώσει και να πάρει μόνο εκείνα που του ήταν απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή του. Οπότε τι ήμουν εγώ; Κερδισμένος ή χαμένος; ’ξιζε το τίμημα για όσα συσσώρευσα; Το σημαντικό, νομίζω, στη ζωή μας, είναι η ευκαιρία. Να μπορέσεις να ζήσεις τέτοιες μοναδικές ανταλλαγές πολύτιμων υλικών, ακόμα κι αν χρειαστεί να χαρίσεις όσα με κόπο κατάφερες να συγκεντρώσεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτεται κι εκείνος. Γι' αυτό τα βρήκαμε οι δυο μας, έστω κι αν κατασπαράξαμε ο ένας τον άλλο.
Με ένα λύκο μέσα μου λοιπόν κι αντίστοιχα μέσα σε ένα λύκο κι εγώ, πότε λιλιπούτειος και πότε γίγαντας, άλλοτε αγκαλιάζοντας το ηφαίστειο κι άλλοτε κρυμμένος κάτω από ένα μανιτάρι, έδενα κρίκους από μέρες μακραίνοντας όσο μου ήταν μπορετό το δρομολόγιο της ύπαρξής μου.
Κάμποσες φορές είδα να ζυγώνουν καράβια στο νησί που με φιλοξενεί μα, πότε δεν έδεναν γιατί δεν με διέκρινε κανένας και πότε γιατί τρόμαζαν όταν με έβλεπαν όρθιο να καθαρίζω με τον αντίχειρά μου το στόμιο του ηφαιστείου.
Για να διαβάσεις τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα πάτησε εδώ: |
