| |
|
| ๏
หอมหวนยวนใจสมัยหอม |
แย้มยอมพร้อมให้ความใฝ่ฝัน |
| แค่ค่าอาทรอาวรณ์กัน |
ผูกพันหอมไว้ได้ยั่งยืน
ฯ |
| |
|
| ๏
หวานหวามความหลังยังหวามหวาน |
กำซาบทรวงนานช่างหวานชื่น |
| ละมุนละไมในวันคืน |
กลมกลืนกับกาลที่ผ่านไป
ฯ |
| |
|
| ๏
บานแบ่งแต่งเติมเพิ่มชีวิต |
ทีละนิดทีละน้อยค่อยแบ่งให้ |
| ด้วยความมุ่งมั่นแบ่งปันใจ |
โยงใยไว้เยื่อทุกเมื่อมา
ฯ |
| |
|
| ๏
จะสู้ลมฝนทนแดดร้อน |
อาจไหม้ไฟฟอนบั่นทอนค่า |
| อย่าหมายว่าจะพรำหยาดน้ำตา |
ศรัทธาฤาจะไหม้กลางไฟรุม
ฯ |
| |
|
| ๏
แก้วยังรินกลิ่นกล้าประสาแก้ว |
ร่วงแล้วลาลับกลับแตกพุ่ม |
| กลางกระแสที่บังเอิญเกินควบคุม |
มิอาจกุมใจแก้วให้กลับกลาย
ฯ |
| |
|
| ๏
ดอกแล้วดอกเล่ายังเร้าดอก |
ในระลอกสังคมล่มสลาย |
| แม้เหลือดอกเดียวไม่เปลี่ยวดาย |
จะทวงถามความหมายที่หายไป
ฯ |
| |
|
| ๏
ดวงดอกแก้วจะบานหวานหอม |
จะห่มห้อมผู้คนที่หม่นไหม้ |
| เหมือนกับจะตายทั้งหายใจ |
แต่ยังรินกลิ่นไว้ให้แผ่นดิน
๚ะ๛
|
| |
|
| |
|
| |
แรคำ
ประโดยคำ |
