| |
|
| ๏
ฉันอยู่เพื่อบุคคลที่ฉันรัก |
ซึ่งใจซื่อถือศักดิ์สุจริต |
| และรักฉันมั่นมานปานชีวิต |
ในความผิดความหลงปลงอภัย
ฯ |
| |
|
| ๏
ฉันอยู่เพื่อหน้าที่ที่พันผูก |
เพื่อฝังปลูกความหวังพลังไข |
| เป็นท่อธารรักท้นล้นพ้นไป |
หล่อดวงใจแล้งรื่นให้ชื่นบาน
ฯ |
| |
|
| ๏
ฉันอยู่เพื่อค้นคว้าหาสัจจะ |
กลางโมหะอาเกียรณ์เบียฬประหาร |
| เพื่อสื่อแสงแจ้งสว่างพร่างตระการ |
กลางวิญญานมืดมิดอวิชชา
ฯ |
| |
|
| ๏
ฉันอยู่เพื่อดวงใจที่ไร้ญาติ |
ที่แร้นแค้นแคลนขาดวาสนา |
| เพื่อรอยยิ้มพริ้มยลปนน้ำตา |
บนดวงหน้าโศกช้ำระกำกรม
ฯ |
| |
|
| ๏
ฉันอยู่เพื่อเยื่อใยใจมนุษย์ |
บริสุทธิ์สอดผสานงานผสม |
| เป็นเกลียวมั่นขันแกร่งแรงกลืนกลม |
พายุร้ายสายลมมิอาจรอน
ฯ |
| |
|
| ๏
ฉันอยู่เพื่อความฝันอันเพริศแพร้ว |
เมื่อโลกแผ้วหลุดพ้นคนหลอกหลอน |
| เมื่ออามิสฤทธิ์แรงแท่งทองปอนด์ |
มิอาจคลอนใจคนให้หม่นมัว
ฯ |
| |
|
| ๏
ฉันอยู่เพื่อยุคทองของคนยาก |
ที่เขาถากทรกรรมซ้ำปั่นหัว |
| เพื่อความถูกที่เขาถมจมทั้งตัว |
เพื่อความกลัวกลับบ้าบั่นอาธรรม
ฯ |
| |
|
| ๏
เพื่อโลกใหม่ใสสะอาดพิลาศเหลือ |
เมื่อคนเอื้อไมตรีอวยไม่ขวยขำ |
| เพื่อแสงรักส่องรุ่งพุ่งเป็นลำ |
สว่างนำน้องพี่มีชัยเอย
๚ะ๛
|
| |
|
| |
|
| |
จาก
ขอบฟ้าขลิบทอง |
| |
โดย
อุชเชนี |
| |
๒๔๙๓ |
