แดดไหวปลายไม้ระยับยิบ

แผ่วกระซิบสายลมพรมหญ้าไหว

เงาไม้ฉายฉ่ำชุ่มชื่นใจ

เรไรหรี่รับรับเรื่อยร้อง

ขับลำนำลัดเลาะริมธารน้อย

เกี่ยวก้อยร้อยมือมิตรทั้งผอง

โลกนี้ใครเป็นเจ้าของครอง

จิตผยองท่องไปไม่เปลี่ยวดาย

เหิมฮึกคึกคักพยักเพยิด

พราวเพริดบรรเจิดเฉิดจันทร์ฉาย

ร่วมฝันพันผูกรุ้งแพรวพราย

สืบสายศรัทธาที่ซื่อตรง

หนทางคดเคี้ยวที่เลี้ยวลด

ยังปรากฎแสงทองผ่องพิศวง

เพียงสหายก้าวเคียงกายอย่างมั่นคง

โลกหมุนวงผจงช้าสง่างาม

สืบสายศรัทธาที่ยิ่งใหญ่

หาญกล้าเดินไปไม่เกรงขาม

อีกไม่ช้าคนรุ่นใหม่จะเรืองนาม

เพราะใกล้ยามผู้มาก่อนต้องจรไกล

พวกเราจะสร้างโลกใหม่ให้งามงด

มีความรักรินรดสดสมัย

มีสันติเกี่ยวก้อยร้อยจิตใจ

เมตตาธรรมยิ่งใหญ่ให้ร่มเย็น

เื่พื่อนเอยเพื่อนขอเรามาฝันเถิด

จินตนาการบรรเจิดต้องกล้าเห็น

สังคมอุดมคติต้องเลือกเฟ้น

ร่วมพลังผลักเข็นให้เป็นจริง

ในฝันนั้นเรามิเคยจะว้าเหว่

ในร่อนเร่มิกลัวใดสวมใจสิงห์

ในร่มไม้มีความรักให้พักพิง

ในเย่อหยิ่งมิหยามหยาบหยันเหยียบใคร

ทางข้างหน้าทอดยาวดั่งราวป่า

รับคำท้าเชิดหน้าเดินไม่หวั่นไหว

ต่างคนต่างเส้นทางต่างก้าวไป

วันฟ้าใหม่เราพบกันที่ปลายดาว

ฝันพบเพื่อนเกลื่อนทางยังป่าแก้ว

ฝันเห็นแววน้ำค้างกลางห้วงหาว

ฝันเก็บหยาดรุ้งมณีสีพรายพราว

ฝันทุกคราวที่ตื่นฟื้นจากตาย

ฝันถึงซึ่งศานติสุขในทุกโลก

วิปโยคในอกโศกสลาย

เกรี้ยวโกรธโมหะโลภะมลาย

กลัดกลุ้มกลายฉ่ำเย็นชุ่มชีวา