มาจะกล่าวบทไป

ถึงหนูหนูนักเรียนไทยวัยขยัน

เสื้อซักขาวปักราวนมดมกลิ่นควัน

เมืองสวรรค์แทนหมอกเช้ารีบเข้าเรียน

กร้อนผมจับลับสมองท่องตำรา

จำเถิดหนาหนูอย่าตรองให้เวียนเศียร

จะเรียนสูงจะรวยหรูหนูต้องเพียร

คิดและเขียนเหมือนตำราเขาว่าดี

กวดไปสอบหมอบคลานเข้าคณะดัง

บรรทุกหวังหลังล้นแอ่นแน่นศักดิ์ศรี

ก้มหน้าเรียนก็เธอรู้เรื่องชั่ว-ดี

ท่องอาร์ซีเอแค่ชกยามตกมัน

รับปริญญาน่ะเรื่องใหญ่ไปพอกหน้า

ประทินทาเกศาย้อมล้อมคอกฝัน

เป็นผู้ใหญ่แล้ววันนี้มีรางวัล

ได้ของขวัญกระดาษหนาลงยาทอง

เกียรตินิยมแต้มคมชัดบริษัทรับ

ทุกเดือนทรัพย์ซองใส่ให้มิได้หมอง

แสนสุขสันต์ฝันละออรอคู่ครอง

ร่วมครรลองของคนดีศรีสังคม

เคยหรือคิดไอ้ที่ทำ-ทำทำไม

เขาป้อนให้ก็อ้ารับพูดครับผม

จะล้อมกรอบปลอกคอใส่ขอให้ชม

ก็สุขสมใจเด็กดีมีวิชา

เป็นทาสทุนรุนจูงตะพายสน

ก็ตามหนตามสั่งไม่กังขา

เป็นเครื่องมือคนกดขี่มีหน้าตา

ยกหลังคาเหยียดแผ่นดินเหมือนสิ้นคิด

ใยไม่ซึ้งถึงคนยากรากสังคม

กลับตามสมน้ำหน้าว่ามึงผิด

เกิดมาจนไร้โอกาสอิทธิฤทธิ์

หมดสิ้นสิทธิ์กดแยกชั้นให้ฝันค้าง

คนหนุ่มสาวคือพลังของสังคม

คนรอชมฟ้ารำไรแต่ใกล้สาง

หวังตะวันปันแสงอุ่นอลังการ

ทุกวิญญาณหวังชื่นชมให้สมคอย

เรียนเปิดใจเพื่อส่วนรวมร่วมกิจกรรม

พลั่วพรวนพลันผลพืชได้ชักไม้สอย

เกี่ยวแก่นฝันเลิกใจเย็นเล่นสำออย

หยุดล่องลอยหลงผู้นำให้ทำตาม

มาร่วมตรองลองสานฝันด้วยปัญญา

เขาว่ามาจงสงสัยใส่คำถาม

หากวิชาดั่งมีดคมรมเหล็กงาม

หลงลมทรามคงสักวันฟันคอคน