 |
|
 |
|
นกเอ๋ย
เจ้านกน้อย
เจ้าโผคล้อย ย้อยถิ่นค่ำ
ท้องฟ้า ฝนพร่างพรำ
เจ็บเปียกช้ำ ด้วยเหตุใด
นกน้อย เจ้าเฝ้าฝัน
ถึงคืนวัน อันสดใส
สายลม แห่งห้วงใจ
หนาวฤทัย ใจไหวหวั่น
ที่สุด เส้นขอบฟ้า
คือวันหน้า ที่เจ้าฝัน
พรุ่งนี้ มีแสงตะวัน
ส่องแสงพลัน ให้นำทาง
ขอจง เจ้าอย่างท้อ
อย่ารีรอ ท้อทุกอย่าง
วันพรุ่งนี้ ที่ฟ้าสาง
สู่เส้นทาง แห่งใจฝัน
จงบิน บินไปเถิด
ท้องฟ้าเปิด ส่องทางนั้น
ที่สุด แห่งนิรันดร์
คือชีวัน อันแห่งชัย
|
|
|
 |
|
 |
|
