 |
|
 |
|
ดวงตะวัน พลันลับ ดับขอบฟ้า
ผืนนภา หยิบดารา มาร่วมฝัน
ค่ำคืนนี้ ดวงดาว ยังมีจันทร์
แต่ว่าฉัน ใยจึงไม่มีเธอ
จะเอ่ยคำ พร่ำบอก ว่าเรียกหา
กับดารา ดวงดาว ว่าฉันเพ้อ
ทุกคืนวัน ฉันนั้น เฝ้ามองเหม่อ
พร่ำเพ้อเจ้อ เมื่อเหม่อมอง ดาวพร่างพราย
ดาวจ๋า
. เจ้าคง มีสุขนัก
มีเดือนรัก จันทร์ผ่อง ส่องแสงฉาย
อิจฉาเดือน มีดาว ล้อมโอบกาย
อย่างไม่อาย ฉันบ้าง หรือไรเดือน
หากเดือนคิดพิศวาทจะขาดคู่
ดาวพร่างพรู ดูคู่ อยู่เป็นเพื่อน
หากมีดาว แต่เดือนยังแชเชือน
ดาวจะเยือน ย่างกราย มาอย่างไร
โปรดเดือนคิด สักนิด เถิดจันทร์เจ้า
เคยเงียบเหงา ไร้ดาว อยู่เคียงใกล้
เจ้าจะคิด ยโส เพื่อเหตุใด
หากเจ้าไม่ มีดาว พราวล้อมกาย
จะเศร้าโศก เมื่อโลก มิดมัวหมอง
ชาวโลกมอง ดูเจ้า คงใจหาย
ไร้ซึ่งดาว ผู้ส่อง แสงประกาย
จะเดียวดาย ไร้ซึ่ง ผู้ยินดี
ดั่งเดือนเจ้า ผู้เด่น เปล่งแสงจ้า
ฉายเจิดฟ้า ราตรี ที่สุขศรี
ล้วนเหล่าดาว ต่างโอบล้อมมากมี
แต่เจ้าซี ใยถึงจึงเฉื่อยชา
เจ้าดูซี มีรักใดที่ไหนบ้าง
จะราร้าง ทุกที่ ไม่มีหนา
โลกจะสุข ต้องมี รักนำพา
แม้นดารา ยังมีเดือน เป็นเพื่อนใจ
จะเอ่ยกล่าว อย่างไรเล่า เมื่อเจ้าจาก
เมื่อเจ้าพรากฉันแล้วไม่เฉไฉ
จะร่ำเรียก หาเจ้า หรือไฉน
เมื่อเจ้าไม่ ใยดีมีต่อกัน
ให้เล่าอ้าง พร่ำบท จนหมดสิ้น
แต่ด้วยลิ้นสิ้นหวานน้ำตาบั่น
จึงเพียงพร่ำร่ำกล่าวกับดาว-จันทร์
ก็ให้ฉันได้คลาย ระบายใจ
ดาวคงรู้อยู่ว่าข้าช้ำชอก
คำพร่ำบอกฝากดาว เจ้ารู้ไหม
จากผู้ซึ่ง ถูกตัด รักพรากไป
ดาวสูงไกล ขอใจฉัน ส่งถึงเธอ
ดาวตก
|
|
|
 |
|
 |
|
