 |
|
 |
|
สายลมหนาว พัดผ่าว ถึงสาวรัก
รำลึกนัก จักฝัน ถึงวันหวาน
สายลมหวน ผวนกลับ มานมนาน
แต่นงคราญ ใยจึง ไม่หวลมา
ลมเอ๋ย
ลมหนาว ที่พราวพื้น
ฉันสะอื้น ขื่นขม ตรมหนักหนา
สายลมพัด ปัดต้อง ฉันหมองหน้า
คิดถึง กาญดา ที่ลาไกล
สายลมเอ๋ย
ช่วยพัด โบกใจเจ้า
ฝากความเหงา เคล้าทรวง ทวงหัวใจ
ว่าคนนี้ ที่เรียก เพรียกฤทัย
สายลมไหน ให้หวล ครวญชีวี
มาเถิดเจ้า อย่าจาก พรากลาลับ
จงหวลกลับ มาสู่ คืนรังนี้
สายลมจ๋า ข้าขอ ฝากคนดี
พัดใจเจ้า มาที ฉันนี้รอ
จากชายนี้ ที่พร่ำ ร่ำเรียกหา
สายลมจ๋า พาพัด ให้ตัดท้อ
ชายคนนี้ จะพร่ำ ร่ำเรียกขอ
ฉันจะรอ เจ้ากลับ ทุกคืนวัน
สายลมหนาว พราวพัด สะบัดโบก
ต้นไทรโศรก โบกจิต คิดไหวหวั่น
สายลมหนาว พราวผวน ครวญใจฉัน
ลมเหมันต์ พลันเผา ให้เศร้าทรวง
|
|
|
 |
|
 |
|
