Son olarak, "what if"in cevabıyla toplumsal dönüşümler arasında güçlü bir bağ var. Ama bundan kapitalizmin evrimini ve kapitalist dünyanın merkezi ABD'deki ideolojik evrimi soyutlayıp bir cevap verecek olsaydık şu söylenebilirdi: O zaman, süper kahramanlara bu kadar ihtiyaç olmayacaktı. Ne de, Yunan mitolojisinden unsurlarla bezeli ultra sofistike Neil Gaiman öykülerine. Hatta ne de Alan Moore gibi bir dahinin başyapıtları, gözlem yerine sadece makro analizlerden yükselen Watchmen ve V for Vendetta olacaktı. Çizgi roman doğduğu yerde, sokakta kalacak ve sadece "ilginç öyküler" değil, gerçek insanlardan, onların öykülerinden bahsedecekti. 45 yıl bu yatakta akmaya devam etmiş olsa kim bilir nerelere varmış olurdu? Eisner ustadan esinlenenler, onunla yarışa girenler, ne insan öyküleri, mahalle öyküleri, şehir öyküleri yazmış, çizmiş olurdu kim bilir?

İnsana, olgulara odaklanmayan, "iç dünya"dan kaynaklanan, öykü ve kurgunun karakterizasyonun önüne geçtiği yapıtların yarım asırdır sinema ve edebiyatta da hakimiyeti ele geçirdiğini mi söyledi biri? Biri bunu söylediyse bilsin ki asıl derdim bu. Çizgi roman, içinde olduğum bir nehir olduğu için, onu bildiğim için, bu sürecin çizgi roman sayfalarındaki gelişimi üstüne küçük bir inceleme yaptım. Yoksa elbetteki içimde şu his çok güçlü: Yatağı değiştirilen nehir yalnızca çizgi roman değil; iletişimin tamamı.