กลอน / คำคม ที่  1   2   3   4   5   6

คติธรรมคำกลอนสอนใจ
อันเกิดแก่ เจ็บตาย ของใครเล่า เป็นของเรา เพราะว่ามั่น สามตัณหา จงหยิบเอา พระไตรลักษณ์ อันศักดา เข้าเข่นฆ่า ฟาดฟัน ให้บรรลัย	เรื่องของคนอื่น ช่างเขา เราอย่ายุ่ง เราจงมุ่ง เรื่องของเรา ให้เต็มที่ ปฏิบัติชอบ ทั้งกาย จิตวจี กรรมฐานมี เราทำ ประจำวัน	อันศีลทาน ภาวนา อย่าได้ละ อุตสาหะ สืบสร้าง ทางสวรรค์ คงจะถึง พระนิพพาน ไม่นานวัน เกษมสันต์ แสนสุข หมดทุกข์ภัย
อันยศลาภ หาบไป ไม่ได้แน่ เหลือไว้แต่ ต้นทุน บุญกุศล ทิ้งสมบัติ ทั้งหลาย ให้ปวงชน เขายังเอา ไปเผาไฟ มณีนิล	ส่วนคนชั่ว แม้ตัวตาย ทำลายขันธ์ โลกจะบัน ลือทั่ว ชั่วหนักหนา ทำอย่างไร ก็ไม่สิ้น คนนินทา คงเป็นตรา ราคิน ไม่สิ้นเอย	อย่าหลงเมา ในลาภยศ สรรเสริญ ปล่อยใจเพลิน ลืมตาย วายสังขาร มีสิ่งใด ที่จีรัง ยั้งอยู่นาน เมื่อถึงกาล ก็ย่อยยับ ดับไปเอง
อย่าคำนึง ถึงอดีต ผ่านไปหมด อนาคต เรายัง มองไม่เห็น ปัจจุบัน เป็นสิ่ง ที่จำเป็น จงกะเกณฑ์ รีบทำ ประจำวัน	อวิชชา ตัณหา อุปาทาน เป็นตัวการ นำพา ไปหาผล หากยึดมั่น ถือมั่น ในตัวตน จะเป็นผล ไปสู่ แหล่งอบาย	คนด้อยค่า เรานี้ มีเยอะแยะ คนเขาแน่ กว่าเรา ก็มีถม อย่าเย่อหยิ่ง จองหอง มัวหลงงม อย่าหลงชม ว่าตัวเด่น จะเป็นภัย
อันความดี ที่ประกอบ ไว้ชอบแล้ว ดังดวงแก้ว ส่องสว่าง อยู่กลางหิน แม้ศิลา แหลกละลาย กลายเป็นดิน ร่างของตน ก็ยังอยู่ คู่โลกา	ใช่อินทร์พรม ยมยักษ์ มาชักให้ ใช่ผีสาง นางไม้ มาเสกสรร ใช่ญาติมิตร หรือศัตรู ลงโทษทัณฑ์ กรรมแบ่งปัน เราเองดอก บอกจงจำ	เกิดเป็นคน ต้องช่วย ตนเสียก่อน แล้วกลับย้อน ช่วยคนอื่น จึงจะได้ ต้องรู้จัก ฝึกหัด ทั้งกายใจ จึงค่อยไป แนะคนอื่น ให้ทำตาม
อันสุขทุกข์ เป็นเพียง สิ่งมายา เพราะตัณหา มาแต่ง เป็นไปได้ ส่วนตัวจิต เดิมแท้ ว่างอยู่ใน มันสดใส ไม่มีสุข หรือทุกข์เอย	วัวควายตาย เหลือไว้ แต่เขาหนัง ช้างตายยัง เหลืองา เป็นศักดิ์ศรี คนเราตาย เหลือไว้ แต่ชั่วดี บรรดามี ประดับไว้ ในโลกา	พุทธองค์ ทรงตรัสชี้ ไม่มีผิด กรรมชั่วติด ตามไหม้ ได้ ทุกอย่าง กรรมดีตาม ส่งผล ให้สุขจริง ทั้งชายหญิง จงสร้างกรรม ทำแต่ดี
การชนะ คนอื่น หมื่นแสนหน เดี๋ยวกลับตน เป็นแพ้ ไม่แน่นอน ชนะตน จากชั่ว เท่านั้นพอ ย่อมเกิดก่อ สุขแท้ แก่ตนเอง	อันความดี มิได้มี ที่คนอื่น อย่าหลงยื่น คำชม งมโง่เขลา อันความดี นั้นมี ที่ตัวเรา ไม่ต้องเฝ้า คอยรอ ขอจากใคร	คิดก่อนแล้ว ค่อยทำ จงจำไว้ ทำอะไร ใจต้องคิด ทั้งหน้าหลัง อย่าปล่อยตัว ให้ทำ ตามลำพัง ต้องเอาใจ เหนี่ยวรั้ง เสมอไป
การพนัน นั้นมีโทษ โปรดละเว้น ผู้ชนะ ย่อมก่อเวร ไม่อายเขา แต่ผู้แพ้ นั้นเสียดาย ทรัพย์ไม่เบา ไม่มีใคร เขาเชื่อถือ ในถ้อยคำ	มัจจุราช นายเรา เอาไปแน่ ต่างก็แต่ เร็วช้า อย่าสงสัย คืนวัน พลันดับ ลับลงไป เราก็ใกล้ ป่าช้า มาทุกวัน	มองดูไม้ เถาวัลย์ อยู่ในป่า เหมือนกับว่า มันสอนเรา อยู่รอบด้าน บ้างใบร่วง ผลิออก ดอกตูมบาน ธรรมชาติ เป็นอาจารย์ ชี้บอกเรา
อยู่ที่ไหน อยู่ได้ ให้เขารัก ดีประจักษ์ ดีช่วย อำนวยผล กินอะไร กินให้รู้ สิ้นกังวล ดีเป็นผล ดลสนอง ต้องใจเอย	อยากรู้ว่า ดีชั่ว ดูตัวเรา ว่ากิเลส บางเบา ไปบ้างไหม ใครจะว่า ดีไม่ดี ไม่เป็นไร พิษไม่มี ที่ใจ นั่นแหละดี	ก่อนจะทำ สิ่งใด ใจต้องคิด ถูกหรือผิด ทำอย่างนี้ ดีหรือไม่ ถ้าเห็นว่า ไม่ดี มีโทษภัย ต้องหาทาง ทำใหม่ ทำให้ดี