|
"Σεβαστέ μου
πατέρα,
... Προχθὲς
ἔδωσα
τὸν
νενομισμένον
ὅρκο
[σημ: τοῦ
μαθητὴ
τῆς
Σχολῆς
Εὐελπίδων].
Σᾶς
βεβαιῶ
ὅτι
ὠρκίσθην
ἔχων
πλήρη συνείδησιν τῶν
ὑπὸ
τοῦ
ὅρκου
ἐπιβαλλομένων
καθηκόντων, σταθερὰν
δὲ
ἀπόφαση
νὰ
τὰ
ἐκτελέσω.
Διὰ
τοῦτο
καὶ
ἐκ
βάθους τῆς
καρδίας μου
ὠρκίσθην
ὑπακοὴν
εἰς
τοὺς
νόμους τῆς
Πατρίδος, σέβας, πίστιν καὶ
σφοσίωσιν εἰς
τὸν
βασιλέα μου, καὶ
ὅτι
θέλω ὑπερασπίσει
μέχρι τελευταίας πνοῆς
τὴν
σημαίαν καὶ
τὴν
Πατρίδα...
Πρὶν
τελειώσω τὴν
ἐπιστολήν
μου σᾶς
παρακαλῶ,
Σεβαστέ μου πατέρα, νὰ
μ'εὐχηθῆτε,
ὅπως
ὁ
Θεὸς
μὲ
βοηθήσει νὰ
τηρήσω ἐντίμως
τὸν
ὅρκον
μου, μέχρι τελευταίας στιγμῆς
τῆς
ζωῆς
μου.
Πηγή : Περιοδικό "Ἱστορία Εἰκονογραφημένη",
Δεκέμβριος 2004
-
Ὁ
ὅρκος τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ε.Ο.Κ.Ἃ στὴν Κύπρο
(1955-1959)
«Ὁρκίζομαι εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος ὅτι:
1.- Θὰ ἀγωνισθῶ μὲ ὄλας μου τᾶς δυνάμεις διὰ τὴν
ἀπελευθέρωσιν τῆς Κύπρου ἀπὸ τὸν Ἀγγλικὸν ζυγόν,
θυσιάζων καὶ αὐτὴν τὴν ζωήν μου
2.- Δὲν θὰ ἐγκαταλείψω τὸν ἀγώνα ὑπὸ οἱονδήποτε
πρόσχημα παρὰ μόνον ὅταν διαταχθῶ ὑπὸ τοῦ
Ἀρχηγοῦ τῆς Ὀργανώσεως καὶ ἀφοῦ ἐκπληρωθῆ ὁ
σκοπὸς τοῦ ἀγῶνος.
3.- Θὰ πειθαρχήσω ἀπολύτως εἰς τᾶς διαταγᾶς τοῦ
Ἀρχηγοῦ τῆς Ὀργανώσεως καὶ μόνον τοὺτoυ.
4.- Συλλαμβανόμενος θὰ τηρήσω ἀπόλυτον
ἐχεμύθειαν τόσον ἐπὶ τῶν μυστικῶν τῆς Ὀργανώσεως
ὅσον καὶ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων τῶν συμμαχητῶν μου,
ἔστω καὶ ἐὰν βασανισθῶ διὰ νὰ ὁμολογήσω.
5.- Δὲν θὰ ἀνακοινῶ εἰς οὐδένα διαταγὴν τῆς
Ὀργανώσεως ἢ μυστικὸν τὸ ὁποῖον περιῆλθεν εἰς
γνῶσιν μου παρὰ μόνον εἰς ἐκείνους δι’οὖς ἔχω
ἐξουσιοδότησιν ὑπὸ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ὀργανώσεως.
6.- Τᾶς πράξεις μου θὰ κατευθύνη μόνον τὸ
συμφέρον τοῦ ἀγῶνος καὶ θὰ εἶναι ἀπηλλαγμέναι
πάσης ἰδιοτελείας ἢ κομματικοῦ συμφέροντος.
7.- Ἐὰν παραβῶ τὸν ὅρκον μου θὰ εἶμαι ΑΤΙΜΟΣ καὶ
ἄξιος πάσης τιμωρίας»
·
Ὁ ὅρκος τῶν Φιλικῶν (1814-1821)
"ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ἐνώπιόν του ἀληθινοῦ θεοῦ
οἰκειοθελῶς, ὅτι θέλω εἶμαι ἐπὶ ζωῆς μου πιστὸς
εἰς τὴν Ἑταιρείαν κατὰ πάντα. Νὰ μὴ φανερώσω τὸ
παραμικρὸν ἀπὸ τὰ σημεῖα καὶ λόγους της, μήτε νὰ
σταθῶ κατ’οὐδένα λόγον ἡ ἀφορμή του νὰ
καταλάβωσιν ἄλλοι ποτέ, ὅτι γνωρίζω τί περὶ
τούτων, μήτε εἰς συγγενεῖς μου, μήτε εἰς
πνευματικὸν ἢ φίλον μου.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ,
ὅτι
εἰς
τὸ
ἑξῆς
δὲν
θέλω ἔμβει
εἰς
καμίαν ἄλλην
ἑταιρείαν,
ὁποία
καὶ
ἂν
εἶναι,
μήτε εἰς
κανένα δεσμὸν
ὑποχρεωτικόν.
Καὶ
μάλιστα,
ὁποιονδήποτε
δεσμὸν
ἂν
εἶχα,
καὶ
τὸν
πλέον ἀδιάφορον
ὡς
πρὸς
τὴν
Ἑταιρείαν,
θέλω τὸν
νομίζει ὡς
οὐδέν.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ,
ὅτι
θέλω τρέφει εἰς
τὴν
καρδίαν μου
ἀδιάλλακτον
μίσος ἐναντίον
τῶν
τυράννων της πατρίδος μου,
ὀπαδῶν
καὶ
τῶν
ὁμοφρόνων
μὲ
τούτους. Θέλω
ἐνεργεῖ
κατὰ
πάντα τρόπον πρὸς
βλάβην καὶ
αὐτὸν
τὸν
παντελῆ
ὄλεθρον
τῶν,
ὅταν
ἡ
περίστασις τὸ
συγχωρήση.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ νὰ
μὴ
μεταχειρισθῶ
ποτὲ
βίαν διὰ
νὰ
συγγνωρισθῶ
μὲ
κανένα συνάδελφον, προσέχων
ἐξ
ἐναντίας
μὲ
τὴν
μεγαλυτέραν
ἐπιμέλειαν
νὰ
μὴ
λανθασθῶ
κατὰ
τοῦτο,
γινόμενος αἴτιος
ἀκολούθου
τινὸς
συμβάντος.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ νὰ
συντρέχω,
ὅπου
εὕρω
τινὰ
συνάδελφον, μὲ
ὅλην
τὴν
δύναμιν καὶ
τὴν
κατάστασίν μου. Νὰ
προσφέρω εἰς
αὐτὸν
σέβας καὶ
ὑπακοήν,
ἂν
εἶναι
μεγαλύτερος εἰς
τὸν
βαθμόν, καὶ
ἂν
ἔτυχε
πρότερον
ἐχθρός
μου, τόσον περισσότερον νὰ
τὸν
ἀγαπῶ
καὶ
νὰ
τὸν
συντρέχω καθ’ὅσον
ἡ
ἔχθρα
μου ἤθελε
εἶναι
μεγαλυτέρα.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ,
ὅτι,
καθὼς
ἐγὼ
παρεδέχθην εἰς
τὴν
Ἑταιρείαν,
νὰ
δέχωμαι παρομοίως
ἄλλον
ἀδελφόν,
μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον καὶ
ὅλην
τὴν
κανονιζομένην
ἄργητα,
ἐωσοὺ
τὸν
γνωρίσω Ἕλληνα
ἀληθῆ,
θερμὸν
ὑπερασπιστὴν
τῆς
πατρίδος,
ἄνθρωπον
ἐνάρετον
καὶ
ἄξιον
ὄχι
μόνον νὰ
φυλάττη τὸ
μυστικόν,
ἀλλὰ
νὰ
κατηχήση καὶ
ἄλλον
ὀρθοῦ
φρονήματος.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ νὰ
μὴν
ὠφελῶμαι
κατ’οὐδένα
τρόπον ἀπὸ
τὰ
χρήματα τῆς
Ἑταιρείας,
θεωρῶν
αὐτὰ
ὡς
ἱερὸν
πράγμα καὶ
ἐνέχυρον
ἀνῆκον
εἰς
ὄλον
τὸ
ἔθνος
μου. Νὰ
προφυλάττωμαι παρομοίως καὶ
εἰς
τὰ
λαμβανόμενα καὶ
στελλόμενα
ἐσφραγιαμένα
γράμματα.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ νὰ
μὴν
ἐρωτῶ
ποτὲ
κανένα τῶν
Φιλικῶν
μὲ
περιέργειαν, διὰ
νὰ
μάθω ὁποῖος
τὸν
ἐδέχθη
εἰς
τὴν
Ἑταιρείαν.
Κατὰ
τοῦτο
δὲ
μήτε ἐγὼ
νὰ
φανερώσω,
ἢ
νὰ
δώσω ἀφορμὴν
εἰς
τοῦτον
νὰ
καταλάβη, ποὶος
μὲ
παρεδέχθη. Νὰ
ὑποκρίνωμαι
μάλιστα ἄγνοιαν,
ἂν
γνωρίζω τὸ
σημεῖον
εἰς
τὸ
ἐφοδιαστικὸν
τινὸς
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ νὰ
προσέχω πάντοτε εἰς
τὴν
διαγωγήν μου, νὰ
εἶμαι
ἐνάρετος.
Νὰ
εὐλαβῶμαι
τὴν
θρησκείαν μου, χωρὶς
νὰ
καταφρονῶ
τᾶς
ξένας. Νὰ
δίδω πάντοτε τὸ
καλὸν
παράδειγμα. Νὰ
συμβουλεύω καὶ
νὰ
συντρέχω τὸν
ἀσθενῆ,
τὸν
δυστυχῆ
καὶ
τὸν
ἀδύνατον.
Νὰ
σέβωμαι τὴν
διοίκησιν, τὰ
ἔθιμα,
τὰ
κριτήρια καὶ
τοὺς
διοικητᾶς
τοῦ
τόπου, εἰς
τὸν
ὁποῖον
διατρίβω.
ΤΕΛΟΣ
ΠΑΝΤΩΝ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΕΙΣ ΣΕ, Ω ΙΕΡΑ ΠΛΗΝ
ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΠΑΤΡΙΣ, ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ εἰς
τοὺς
πολυχρονίους βασάνους Σου,
ὁρκίζομαι
εἰς
τὰ
πικρὰ
δάκρυα, τὰ
ὁποῖα
τόσους αἰώνας
ἔχυσαν
καὶ
χύνουν τὰ
ταλαίπωρα τέκνα Σου, εἰς
τὰ
ἴδια
μου δάκρυα, χυνόμενα κατὰ
ταύτην τὴν
στιγμήν, καὶ
εἰς
τὴν
μέλλουσαν
ἐλευθερίαν
τῶν
ὁμογενῶν
μου, ὅτι
ἀφιερώνομαι
ὅλως
εἰς
Σέ. Εἰς
τὸ
ἑξῆς
Σὺ
θέλεις εἶσαι
ἡ
αἰτία
καὶ
ὁ
σκοπὸς
τῶν
διαλογισμῶν
μου. Τὸ
ὄνομά
Σου ὁ
ὁδηγὸς
τῶν
πράξεών μου καὶ
ἡ
εὐτυχία
Σου ἡ
ἀνταμοιβὴ
τῶν
κόπων μου.
Ἡ
θεία δικαιοσύνη
ἂς
ἐξαντλήση
ἐπάνω
εἰς
τὴ
κεφαλήν μου
ὅλους
τους κεραυνούς της, τὸ
ὄνομά
μου νὰ
εἶναι
εἰς
ἀποστροφήν,
καὶ
τὸ
ὑποκείμενόν
μου τὸ
ἀντικείμενον
τῆς
κατάρας καὶ
τοῦ
ἀναθέματος
τῶν
Ὁμογενῶν
μου, ἂν
ἴσως
λησμονήσω εἰς
μίαν στιγμὴν
τᾶς
δυστυχίας τῶν
καὶ
δὲν
ἐκπληρώσω
τὸ
χρέος μου. Τέλος
ὁ
θάνατός μου
ἂς
εἶναι
ἡ
ἄφευκτος
τιμωρία τοῦ
ἁμαρτήματός
μου, διὰ
νὰ
μὴ
μολύνω τὴν
ἁγνότητα
τῆς
Ἑταιρείας
μὲ
τὴν
συμμετοχήν μου.»
|
