|
Ἕνα συγκλονιστικὸ ἱστορικὸ γεγονὸς ποὺ
ἀποδικνύει τὴν ἀξία ποὺ ἀπέδιδαν οἱ Δωριεῖς στὶς
ἔννοιες τῆς Τιμῆς, τῆς Πίστεως, τῆς Ἀξιοπρεπείας
καὶ τὴν ἕως θανάτου ὑπεράσπιση
αὐτῶν, ἀναφέρει ὁ Ἡρόδοτος (Ἰστορίαι, Κλειὼ 82)
:
Ἔτος 546 π.Χ.
Ἡ Σπάρτη βρίσκεται σὲ
πόλεμο πρὸς
τὸ
Ἄργος.
Πρὸς
ἀποφυγὴν
αἱματοχυσιῶν
γιὰ
τὴν
διαφιλονικούμνενη κοιλάδα τῆς Θυρέας στὴν
Ἀρκαδία, Σπάρτη καὶ
Ἄργος
συμφωνοῦν
νὰ
πολεμήσουν
ἑκατέρωθεν
300
ὁπλίτες
μόνον. Τὸ
ὑπόλοιπο
τῶν
στρατῶν
ἀπεχώρησε.
Στὴ
φονικότατη μάχη ποὺ
ἀκολούθησε
φονεύθησαν πάντες πλὴν τριῶν
ὁπλιτῶν :
ἐκ τῶν
Ἀργείων
ὁ
Ἀλκήνωρ
καὶ
ὁ
Χρομίος καὶ
ἐκ
τῶν
Σπαρτιατῶν
ὁ
Ὀθρυάδης.
Ὁ
Ἀλκήνωρ
καὶ
ὁ
Χρόμιος,
ἔφυγαν
ἀπὸ
τὸ
πεδίο τῆς
μάχης γιὰ
νὰ
ἀνακοινώσουν
τὴ
νίκη τοὺς
στὸ
Ἄργος.
Ὁ
δὲ
Ὀθρυάδης,
τραυματισμένος
ἐσκύλευσε τὰ σώματα τῶν
νεκρῶν
Ἀργείων
(συγκέντρωσε τὸν
ὁπλισμό
τους) καὶ
μὲ
τὰ
λάφυρα
ἔστησε
Τρόπαιο. Μὲ
τὸ
αἷμα
τοῦ
ἔγραψε
στὸ
τρόπαιο ποὺ
ἔστησε
: " ΚΑΤ' ΑΡΓΕΙΩΝ".
Μὴ
θέλοντας νὰ
γυρίσει στὴν
Σπάρτη μόνος αὐτὸς
ζωντανὸς
ἀπὸ
τὸν
Στρατὸ
τῶν
300, αὐτοκτόνησε
δίπλα στοὺς
νεκροὺς
συμπολεμιστές του...
Σώζονται ἐπιτύμβια ποιηθέντα πρὸς
ἀνάμνησιν τοῦ πολέμου τούτου. Ἕνα ἀπ'αὐτὰ λέει :
"Ζεῦ
πάτερ,
Ὀθρυάδα
τίνα φέρετρον
ἔδρακες
ἄλλον
ὃς μόνος
ἐκ Θυρέας οὐκ
ἠθέλησε
μολεὶν
πατρίδα
ἐπὶ
Σπάρταν
διὰ δὲ ξίφος ἤλασε πλευράν, δούλα καταγράψας
σκύλας κατ' Ἰναχιδῶν"
Ὁ Ἀρίστος Καμπάνης (1883-1956)
ἔγραψε τὸ παρακάτω ποίημα μὲ τίτλο "Τρόπαιο"
Ἀπ' τὴν αὐγὴ πολέμααν
ὡς
τὸ
δείλι,
στῆς
πολυζήλευτης Θυρέας τὸν κάμπο,
οἱ
Ἀργεῖοι
μὲ
τοὺς
Σπαρτιάτες
καὶ
τὸ
αἷμα
τὸ
νεοχλόιστον
ἐπότιζε
τὸ
χῶμα.
Κι
ὅταν
ὁ
ἥλιος
ἔπεσε
στὰ
ρεῖθρα
τοῦ
Ὠκεανοῦ
πατρός,
νὰ
ξεκουράσει
ἀπ'
τὴν
τόση τὰ
μάτια του τὴ
φρίκη,
Ἀργεῖος δὲν
ἀνάσαινε κανένας,
κι
ἀπ'
τοὺς
Σπαρτιάτες τρεῖς
μονάχα
ἀνάμεσ'
ἀπ' τοὺς
νεκροὺς
συντρόφους των
ἐπρόσμεναν τὸ θάνατο, ποὺ
δὲ
θ'
ἀργοῦσε.
Κι
ἦρθεν
ἡ
ἄλλη
αὐγή,
κι
ἦρθεν
ὁ
ἥλιος,
ἦρθε νὰ πήξει τὰ
αἵματα
καὶ
νὰ
λαμπρύνει
τὸν
ἠρεμαῖο
τὸ
θάνατο
ἡρώων
τόσων
στὸν
κάμπο τὸ
πολύχλοο τῆς
Θηρέας.
Κι
ἀπὸ
τοὺς
τρεῖς,
μόνον
ἕνας
τους Σπαρτιάτες
ἀργοσάλευε μὲς
ἀπ'τὰ κουφάρια.
Τὸ
αἷμα
του τ'ἀργόπινε
τὸ
χῶμα,
ἐνείρονταν τὰ
Ἠλύσια καὶ
τὸ
πλῆθος
τὸ
ἡρωικὸ
τῶν
Ἡρακλειδῶν
προγόνων...
Καὶ
καθὼς
ἀντιχτύπησε
στὸ
πρόσωπό του τὸ
φέγγος,
ἄθροισεν
ὁ νιὸς τὴ δύναμή του τὴ
λίγη,
ὀρθοτινάχτηκε, κι
ἡ κόμη
ἀνέμισέ
του στὴν
αὔρα
τῆς
ἡμέρας.
Τὸ
στηθοβόρον,
ἔπνιξε
τὸν
πόνο,
τὸ
πολέμιον αἰχμηρὸ
βγάζει βέλος
ποῦ
τὸν
εἶχε
τρυπήσει τὸ
γυμνίτη
καὶ
κοιτώντας τριγύρω,
ὢ
τί τρομάρα,
νεκρούς τους
ἐχθροὺς
ξάνοιξε καὶ
τοὺς
Σπαρτιάτες,
καὶ
νικητὴς
ἐλόγιασε
πὼς
ἦτον
τῆς
πολυαίμακτης μάχης στὴ Θυρέα.
Μ'ὅσην
εἶχε
ζωὴ
ὁ
Ὀθράδης,
ἀπ' τοὺς
Ἀργείους
ἀνάμεσα
καὶ
τοὺς
Σπαρτιάτες,
λίθο μεγάλο
ἐστύλωσε.
Κατόπι
ἀφοῦ
βούτηξε στὸ
αἷμα
τοῦ
τὸ
ξίφος,
"Ἐνίκησαν
οἱ
Σπαρτιάτες", γράφει.
Ἔπειτα πέφτει γιὰ νὰ κοιμηθεῖ
τὸν
ὕπνο,
πού'χαν
ὑπνώσει
οἱ
σύντροφοι καὶ οἱ ἐχθροί του.
Bιβλιογραφική
αναφορά :
Ιωάννης
Κ.Βολωνάκης, "Της αρχαίας Ελλάδος οι μεγάλοι
ηγέται", σελ 146-147, Γεωργιάδης 1997
Π.Χ.Δούκας, "Η Σπάρτη δια μέσου των
αιώνων", σελ 177, Νέα Υόρκη 1922
Μανούσος Καμπούρης, "Αρχαίοι έλληνες
πολεμιστές" σελ 14, Επικοινωνίες 2000
|
