|
Επίσκεψη
στην Ακρόπολη των Αθηνών
σήμερα. Ανάβαση στον Ιερό
της Βράχο, στα ίδια βήματα
της πομπής των
Παναθηναίων. Ακουμπώντας
τα μάρμαρα που άγγιξε ο
Περικλής, οι Ιππείς και οι
παρθένες των Παναθηναίων.
Μία περίεργη συγκίνηση με
διακατέχει και ένα δέος
μπροστά στα μεγαλοπρεπή
Προπύλαια. Αντίστοιχα, μία
λύπη, ένα κενό μέσα μου
μπροστά στη θύρα που
χάσκει. Η βαριά θύρα των
Προπυλαίων τώρα λείπει.
Λείπουν τα γλυπτά, τα
αγάλματα... Κομμάτια
ολόκληρα λείπουν,
ακρωτηριασμένος ο Ναός
της Αθηνάς Στρατήγισσας,
της Παναγιάς των
παππούδων μου, άφαντα και
τα αγάλματά της, οι
εικόνες της.
Στέκομαι
προστά στον Παρθενώνα.
Κοιτάζω σταθερά από τη
βορειοδυτική γωνιά του
τον πελώριο Ναό. Με τη
φαντασία μου τον αναδομώ,
ξανατοποθετώ τα κομμάτια
που λείπουν. Φαντάζομαι τα
χρώματα στα γλυπτά των
μετοπών και του αετώματος.
Βλέπω και πάλι το πανύψηλο
άγαλμα της Αθηνάς που
διακρινόταν από το Σούνιο.
Τα μάρμαρα των κιόνων
λάμπουν κατάλευκα και
γυαλιστερά. Ένας ιερέας
κατεβαίνει βιαστικά τα
σκαλοπάτια του Ναού. Είναι
ντυμένος στα λευκά και στα
μαλλιά φορά διάδημα
κόκκινο. Θυμίαμα προς τη
Θεά καίει στο εσωτερικό...
Η
ονειρική αυτή εικόνα
χάνεται, ξανάρχομαι στο
σήμερα. Σήμερα που δεν
υπάρχουν όλα αυτά. Σήμερα
που δεν ακούγονται οι
μουσικές-ύμνοι προς τη
Θεά. Σήμερα που η μόνη
φράση που ανταποκρίνεται
στην πραγματικότητα είναι
: "τα ερείπια μιας
ένδοξης εποχής", ή "ο
φαφούτης Ναός, φάντασμα
και θλιβερό απομεινάρι
του εαυτού του...".
Αισθάνομαι άτυχος που δεν
μπορώ να αντικρύζω την
Ακρόπολη στην αρχική της
μορφή και ομορφιά ! Είναι
αδικία... Από την άλλη όμως
ίσως θα έπρεπε να
αισθάνομαι τυχερός σε
σχέση με τις προηγούμενες
γενιές Ελλήνων που
έβλεπαν τούρκικες καμήλες
να σεργινάνε οδηγούμενες
από τα αφεντικά τους
ανάμεσα σε όρθιους και
πεσμένους κίονες. Ή ίσως
και από τις επόμενες που
δε θα μπορούν να
αντικρύσουν τον Παρθενώνα
από την πόλη της Αθήνας,
γιατί ο Ναός θα είναι υπό
την αντιρρυπαντική
προστασία μιας πλαστικής
γυάλας, ενός θόλου...
Δόξα
τω Θεώ, αντίκρυσα τον
Παρθενώνα να στέκει ακόμα
στην Ακρόπολη, να δεσπόζει
της πόλεως των Αθηνών και
παρά την ασχήμια του να
είναι ομορφότερος από
οποιοδήποτε άλλο
οικοδόμημα του κόσμου.
Ίσως γιατί η ομορφιά του
και η δύναμή του δεν
έγκειται στην εικόνα του
αλλά πρωτίστως στο
συμβολισμό του : ΑΡΜΟΝΙΑ,
ΜΕΤΡΟΝ, ΚΑΛΛΟΣ όπως
άλλωστε το σύνολο της
ελληνικής τέχνης,
φιλοσοφίας και ήθους.
Και
ο πιο ταπεινός Έλληνας
έχει στις φλέβες του αίμα
από τον Κλεισθένη και
είναι μέτοχος του
τρίπτυχου αυτού. Μαζί του
κι εγώ !
|
