|
Μετά
τους Μηδικούς πολέμους,
γλύπτες, ζωγράφοι,
αρχιτέκτονες, στολίζουν
τις ελληνικές πόλεις με
θέατρα, ναούς γυμνάσια,
αγάλματα, νωπογραφίες κ.ά.
δημιουργώντας ταυτόχρονα
ρυθμούς και τεχνοτροπίες
που παραμένουν αξεπέραστα
ως και σήμερα, τηρώντας το
τρίπτυχο Αρμονία-Μέτρον-Κάλλος.
Δημιουργήματα με
ευχάριστη διάταξη του
αισθητού, τήρηση των
αναλογιών, αποφυγή καθε τι
κραυγαλέου, συμμετρία,
νομοτέλεια στην
αλληλοδιαδοχή και
διάρθρωση των μερών. Όπως
στο Λόγο η αλληλοδιαδοχή
μακρών και βραχέων
συλλαβών δημιουργεί την
αίσθηση της "ευρυθμίας",
έτσι και στις εικαστικές
τέχνες το συνταίριασμα
των μερών είναι
χαριστωμένο, λιτό και
εντυπωσιακό.
Oι γλύπτες,
εφαρμόζουν στην πράξη τις
μελέτες τους για το
ανθρώπινο σώμα. Η
παρατήρηση των μορφών και
των κινήσεων των αθλητών
στα γυμναστήρια, τους
βοήθησαν να αποδώσουν με
θαυμαστή ακρίβεια όλες
τις λεπτομέρειες του
ανθρωπίνου σώματος.
Χαρακτηριστική είναι η
όψη του "δισκοβόλου"
του Μύρωνος, που
αποτυπώνει την ένταση και
την αυτοσυγκέντρωση του
αθλητήλίγο πριν τη βολή. Η
μελέτη και η παρατήρηση
δεν εκφράστηκε μόνον
εμπειρικά αλλά και
θεωρητικά. Ο γλύπτης
Πολύκλειτος έγραψε και
σύγγραμμα στο οποίο
διατύπωνε την αριθμητική
σχέση του ενός δακτύλου με
το άλλο, των δακτύλων με
την παλάμη, της παλάμης με
τον καρπό, του καρπού με
τον αγκώνα, του αγκώνα με
το μπράτσο και γενικά όλων
των ανθρωπίνων μελών
μεταξύ τους,
παρουσιάζοντας μία τέλεια
ανθρωπομετρική μελέτη.
Οι αρχιτέκτονες,
κατά κανόνα
καλλιεργημένοι άνθρωποι,
συνδυάζουν την επιστήμη
με την καλλιτεχνία.
Εφαρμόζουν στην πράξη τις
θεωρητικές τους γνώσεις
στα μαθηματικά και τη
γεωμετρία, δημιουργούν ή
βελτιώνουν
αρχιτεκτονικές
νοοτροπίες
δημιιουργώντας
οικοδομήματα
ανυπέρβλητης αισθητικής.
Ακόμα και σήμερα, πολλά
από τα δημόσια κτίρια σε
Ελλάδα και εξωτερικό,
ακολουθούν τον
αρχιτεκτονικό ρυθμό της
κλασσικής Ελλάδας.
Η ζωγραφική των
αρχαίων Ελλήνων, σε μας
σήμερα, πρέπει να ήταν η
κορωνίδα των εικαστικών
τεχνών,αφού οι συγγραφείς
μιλούν πολύ περισσότερο
γι' αυτήν παρά για τη
γλυπτική και
αρχιτεκτονική.Οι
σύγχρονοι ειδικοί
υποστηρίζουν πως η
εικονογραφία των αμφορέων
και των αγγείων δεν είναι
παρά χλωμές φεγγαραχτίδες
πλάϊ στον ήλιο της
ελληνικής ζωγραφικής.
Αλλά "αν ο ήλιος εκείνος
έχει βασιλέψει, αυτό το
φεγγάρι είναι θυγατέρα
του δικού του φωτός και
μας αφήνει να
υποψιασθούμε το μεγαλείο
και τη λαμπρότητα του
άστρου της ημέρας"
Bιβλιογραφική
αναφορά :
ΙΈγκον
Φρίντελλ. Πολιτιστική ιστορία της αρχαίας
Ελλάδας,
εκδ. Πορεία
|
