กอหญ้าไม้กวาดไกววาดลม
น้อมก้มคารวะแก่ขุนเขา
คารวะน้ำไหลในลำเนา
และก้อนหินแก่เก่านับล้านปี
เธอยืนอยู่ยืนยันแม้วันเศร้า
เธอยืนอยู่หงอยเหงาฤาที่นี่
ท่ามกลางลมพริ้วไหวร่ายบทกวี
ท่ามใบไม้หลากสีเขียนชีวิต
และนั่นไงแมงปอก็บินมา เล่านิทานทุ่งหญ้าเจิดจ้าวิจิตร
นั่นสายน้ำเซาะไหลอยู่ใกล้ชิด
สร้างเสียงเพลงศักดิ์สิทธิ์นิมิตมนต์
กอหญ้าไม้กวาด เธอไหววาดชีวาท้าแดดฝน
ท้าน้ำเชี่ยวบางฤดูสู้โดยตน
สู้เพื่อพ้นทุกข์ยากหรืออย่างไร
หลบแล้ว วันนี้ที่เชิงเขา ข้าพเจ้านั่งเหงาราวโหยไห้
พบกอหญ้าไม้กวาดก็กวาดใจ
สะอาดชื่นสดใสขึ้นทันที
ต้นหญ้าไม้กวาด เธอไหววาดราวพู่กันสร้างสรรค์สี
แต่งระบายภาพฝันชั้นกวี
มองเห็นภาพงามนี้ที่หัวใจ
ขณะหินในแม่น้ำยังหนักแน่น
ขณะน้ำยังแล่นระเริงไหล
และขุนเขาผงาดเงื้อมเอื้อมฟ้าไกล
ข้าพเจ้าสลายไปในสายลม
-00000- |